Ο Chris Eckman των Walkabouts είναι αποδεδειγμένα φίλος της Ελλάδας. Νιώθει άνετα εδώ, πολλά χρόνια τώρα. Τον είδα την Πέμπτη το βράδυ στο Faust, στο μισογεμάτο όμως Faust (και δεν είναι και μεγάλο μαγαζί). Είχε προηγηθεί ένα πέρασμά του από τη Θεσσαλονίκη κι ένα από την Καρδίτσα την προηγούμενη ακριβώς βραδιά, μία μάλλον τραυματική εμπειρία για τον Chris, όχι γιατί δεν είχε επιτυχία, αλλά επειδή έπεσε πάνω σε έναν ιδιοκτήτη μπαρ με άλλη οπτική στα πράγματα - ειδικά από μία ώρα και μετά το αλκοόλ τον εμπόδιζε και σε αυτό ακόμα, στην οπτική του δηλαδή.
Ακουστικό το live του Chris Eckman με τραγούδια δικά του και λίγα των Walkabouts. Η γνωστή και οικεία φωνή, κιθάρα και συναίσθημα. Τίποτε το ιδιαίτερο ωστόσο. Ειδικά σε ένα Faust που όσο πέρναγε η ώρα γέμιζε με το... δικό του κόσμο, τους θαμώνες του μαγαζιού που ουδεμία σχέση είχαν με το live. Ειδικά κάποια κορίτσια μπροστά μου, έμειναν με την απορία για το ποιος είναι αυτός πάνω στη σκηνή και τι θέλει τώρα εδώ.
Την Παρασκευή όμως στο (μισογεμάτο-μισοάδειο) Gazarte τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο μεγάλος Michel Legrand έδωσε αληθινό ρεσιτάλ. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, πλησιάζει τα 82 πλέον, έμοιαζε και ακουγότανε σαν νεαρός. Έπαιξε άλλωστε κοντά δύο ώρες. Αειθαλής.
Εξαιρετικός, αρκούντως τζαζ στον ήχο του (με μουσικούς απλώς να τον συνοδεύουν, να του κάνουν το καλύτερο σέρβις) και με κινηματογραφικές μελωδίες. Πιάνο, κιθάρα, ντραμς και μία μαγική άρπα. Στο τέλος δε ο Legrand παρέμεινε στο μπαρ και συνομίλησε με το κοινό. Απλά και χαλαρά. Χωρίς το παραμικρό τουπέ. Και υπέγραψε και cd's στους τυχερούς. Μεγάλος καλλιτέχνης, σπουδαία συναυλία.
Αυτό όμως που έγινε το Σάββατο στο Gagarin με τους Chinese Man δεν περιγράφεται. Τα τρία γαλλάκια με τους εμπνευσμένους hip hop ήχους, έδωσαν τα ρέστα τους. Πέτυχαν κι ένα ασφυκτικό sold out, βλέπετε άλλωστε την παραπάνω εικόνα από τη Λιοσίων, μία ώρα πριν αρχίσει η συναυλία. Πολλοί οι άτυχοι που δεν βρήκαν εισιτήριο κι έμειναν απ' έξω.
Και μέσα πανικός. Το κλαμπ όλο στον αέρα. Χιπ χοπ αλλά και πολύ drum and bass, διασκευές και samples. Και δύο encore για ένα φανατικό κοινό που δεν ξεκόλλαγε. Το καλύτερο live στην Αθήνα εδώ και καιρό (και στη Θεσσαλονίκη πήγε πολύ καλά την Παρασκευή, έμαθα). Ιδρωμένο και με πολύ χορό. Χάσατε όσοι δεν τους είδατε. Αλλά ξέχασα, μιλάμε για άλλο κόσμο από αυτόν που ήταν στο Gagarin το Σάββατο βράδυ. Δεν πειράζει, διόλου δεν μας πειράζει θα έλεγα.
