ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Ένα άρθρο για το ΠΑΣΟΚ που εξαφανίζεται

Στην πολιτική, έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο θείος, όχι ο μικρός ) πολλά πράγματα γίνονται χωρίς να λέγονται και άλλα λέγονται χωρίς να γίνονται ! Για παράδειγμα το βρώμικο 1989 έγινε η «Κυβέρνηση της κάθαρσης» με στόχο δήθεν να τιμωρηθούν οι ένοχοι του σκανδάλου Κοσκωτά, ενώ ο πραγματικός σκοπός ήταν η διάλυση του ΠΑΣΟΚ με την ηθική (αλλά και φυσική) εξόντωση του Α. Παπανδρέου και μέσω αυτής να λεηλατήσουν τον πολιτικό χώρο που εξέφραζε.
Όλοι θυμόμαστε ότι στην προσπάθεια αυτή συνασπίστηκαν ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, οικονομικά συμφέροντα, εκδοτικά συγκροτήματα, αλλά παρά τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και τακτικές ήττες, το ΠΑΣΟΚ άντεξε !!
Ο κόσμος ποτέ δεν πίστεψε τα όσα καταμαρτυρούσαν στον Α. Παπανδρέου γι αυτό και τον εμπιστευόταν με απίστευτα υψηλά ποσοστά 37%, 38%.
Σήμερα 23 χρόνια μετά δεν χρειάστηκε καμία ανίερη συμμαχία, για να υποστεί το ΠΑΣΟΚ μια πρωτόγνωρη στρατηγική ήττα.
Η διαφορά της στρατηγικής από την τακτική ήττα στη θεωρία του πολέμου είναι τεράστια.

Στην τακτική ήττα ο επικεφαλής έχει την ευχέρεια να υποχωρήσει συντεταγμένα, να ανασυγκροτηθεί, να αναλύσει τυχόν σφάλματα, να εκτιμήσει τις αδυναμίες των αντιπάλων και να ξαναπροσπαθήσει Στη στρατηγική όμως ήττα έχουμε πλήρη ανατροπή των στόχων και των επιδιώξεων. Εδώ ο ηττημένος βλέπει τις δυνάμεις του να διασκορπίζονται στους 4 ανέμους, τους στρατηγούς του να εξαφανίζονται η να αυτομολούν και οι εναπομείναντες να συνωμοτούν για την ανατροπή του. Ο ηττημένος δεν συνέρχεται ποτέ. Η ιστορία παύει πλέον να ασχολείται με αυτόν. Το «ουαί τοις ηττημένοις» εφαρμόζεται πλήρως.  
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι εκφράζει εκείνο το τμήμα της κοινωνίας που ήταν η ραχοκοκαλιά του κινήματος. Έχασε πρώτα πρώτα τη νεολαία, το πετράδι του κινήματος, ακολούθησαν οι μισθωτοί, οι μικρομεσαίοι, τα τιμημένα γηρατειά. Έχασε την ψυχή του. Τα έχασε όλα !
Το 12% που το ψήφισε στις τελευταίες εκλογές είναι βέβαιο ότι ψήφισε περισσότερο από συνήθεια, θα έλεγα ψήφισε λόγω  αδρανείας. (Αδράνεια στη φυσική ονομάζεται η ιδιότητα των σωμάτων να αντιστέκονται σε οποιαδήποτε μεταβολή της κατάστασης τους)

Αυτό που δεν κατάφεραν (για τριάντα χρόνια) να πετύχουν ολομέτωπες επιθέσεις οργανωμένων συμφερόντων, εσωτερικές ιδεολογικές συγκρούσεις, προβοκάτσιες κάθε μορφής, ανάρμοστες συμπεριφορές στελεχών πρώτης γραμμής, το πέτυχαν μέσα σε λίγους μήνες, όλοι εκείνοι που φιλοδοξούσαν να ηγηθούν της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, χωρίς να διαθέτουν το απαραίτητο ηθικό και πολιτικό, ειδικό βάρος .
Είναι εντυπωσιακό το φαινόμενο της παντελούς έλλειψης πολιτικών ηγετών σε τόσο κρίσιμες στιγμές για τη χώρα. Ίσως αυτή η έλλειψη είναι πιο επικίνδυνη από αυτή, καθ αυτή την κρίση.
Στις δύσκολες ώρες μιας χώρας χρειάζονται ηγέτες να πάρουν στην πλάτη τους το λαό, να τον εμπνεύσουν, να τον καθοδηγήσουν, να τον περάσουν απέναντι !
Είναι θλιβερό το φαινόμενο να πλασάρονται ως ηγέτες η ως διεκδικητές της ηγεσίας, άνθρωποι που πριν από λίγα χρόνια δεν θα τολμούσαν να διεκδικήσουν την ηγεσία μιας Τοπικής Οργάνωσης!
Για σκεφτείτε : Γεννηματάς, Λαλιώτης, Τρίτσης, Μελίνα, Πεπονής, Χαραλαμπόπουλος, Αρσένης, Σημίτης,Αλευράς, από το ένα μέρος και Βενιζέλος, Χριστοφιλοπούλου, Πρωτόπαπας, Μωραΐτης, Τόλκας, Λοβέρδος, Χρυσοχοΐδης από το άλλο. Είναι να κόβεις φλέβες..

Αυτό που έχει συμβεί, χωρίς να το παραδέχονται, είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα πολιτική εκπροσώπηση ενός τεράστιου τμήματος της Ελληνικής Κοινωνίας .
Ο κος Βενιζέλος παριστάνει τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει να ομιλεί ως ηγέτης του μεγάλου κινήματος, ανακοινώνει ημερομηνίες συνεδρίου για να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του, (άραγε επί ποίων ;), αντιπαρατίθεται με τους διεκδικητές του τίτλου του αρχηγού, κοιμάται και ονειρεύεται ότι είναι πλασμένος να κυβερνήσει τους Έλληνες, ενώ είναι βέβαιο ότι αν συμβεί το ατύχημα και πάμε σε εκλογές θα φανερωθεί η ιδεολογική, οργανωτική και στελεχιακή γύμνια του. Γι αυτό τον στηρίζει με νύχια και με δόντια το σύστημα.
Οι «δελφίνοι» παριστάνουν ότι διεκδικούν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ενώ στο μυαλό τους είναι να βρίσκονται στην επικαιρότητα μόνο και μόνο για να διαπραγματευτούν την ένταξή τους σε άλλους χώρους. Κάποιοι απόμαχοι και απόβλητοι της πολιτικής ανακάλυψαν εσχάτως τη μαγεία των Social Media και καθημερινά χύνουν δηλητήριο προς όλους λησμονώντας ότι επί 30 χρόνια έγλυφαν αυτούς που σήμερα φτύνουν. Κλασικό παράδειγμα ο κος Πάγκαλος. Μετά το περίφημο «δωρολήπτης πρωθυπουργός» έχει πλέον πολιτογραφηθεί ως κοινός υβριστής.
Θλίψη και αηδία...
Και τώρα ; «Τι να κάνουμε;» όπως έλεγε και ο σύντροφος Λένιν.
Η ιστορία διδάσκει ότι στις μεγάλες οικονομικές πολιτικές, κοινωνικές κρίσεις το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα διαλύεται και καταρρέει. Δεν γλίτωσαν από αυτή τη νομοτέλεια ούτε ο Χαρίλαος Τρικούπης, ούτε ο μοναδικός Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος. Μοιραία δεν θα γλιτώσουν και αυτοί, πολύ περισσότερο που αποδείχθηκαν μικροί και ολίγοι. Οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ εκφράζουν καθημερινά την αγωνία τους τι θα συμβεί στη χώρα χωρίς αυτούς. Ας μην αγωνιούν . Το καινούργιο έρχεται. Η ζωή προχωράει.
Όπως η φύση έτσι και η Πολιτική απεχθάνεται το κενό...