Του Παναγιώτη Μπακαδήμα
Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που διαρκούν λίγα δευτερόλεπτα, αλλά κουβαλούν πάνω τους το βάρος ολόκληρων χρόνων. Μια τέτοια στιγμή έζησε ο Ραούλ Χιμένες στην πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν βρήκε δίχτυα απέναντι στη Νότια Αφρική και χάρισε στο Μεξικό ένα προβάδισμα που αποδείχθηκε καθοριστικό για τη νίκη. Για τους περισσότερους ήταν απλώς ένα γκολ. Για τον ίδιο, όμως, ήταν η κατάληξη μιας διαδρομής που λίγοι άνθρωποι θα άντεχαν να διανύσουν.
Πριν από έξι χρόνια, ο Μεξικανός επιθετικός κοίταξε κατάματα τον θάνατο. Η σφοδρή σύγκρουσή του με τον Νταβίντ Λουίζ σε αγώνα της Γουλβς απέναντι στην Άρσεναλ του προκάλεσε σοβαρό κάταγμα κρανίου και πάγωσε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Η μάχη που ακολούθησε δεν δόθηκε σε κάποιο γήπεδο, αλλά σε νοσοκομεία και κέντρα αποκατάστασης. Μάλιστα, οι γιατροί που τον παρακολούθησαν χαρακτήρισαν θαύμα το γεγονός ότι κατάφερε να επιβιώσει.
Από την πρώτη στιγμή δίπλα του βρισκόταν ο πατέρας του, Αλόνσο Χιμένες Ροντρίγκες. Ήταν το στήριγμά του όταν οι μέρες κυλούσαν αργά, όταν οι φόβοι για το μέλλον ήταν μεγαλύτεροι από την ελπίδα και όταν η επιστροφή στην κανονικότητα έμοιαζε με μακρινό όνειρο. Ο Ραούλ έδωσε τη δική του μάχη, όμως ποτέ δεν την έδωσε μόνος του.
Εννέα μήνες μετά τον σοβαρό τραυματισμό του, κατάφερε να επιστρέψει στα γήπεδα. Ο Χιμένες γύρισε εκεί όπου πολλοί πίστευαν ότι δεν θα ξαναβρεθεί ποτέ. Κάθε συμμετοχή, κάθε γκολ και κάθε λεπτό που περνούσε στο χορτάρι αποτελούσαν μια μικρή προσωπική νίκη απέναντι σε όσα είχε περάσει.
Η ζωή, όμως, του είχε φυλάξει ακόμη μία σκληρή δοκιμασία. Τον περασμένο Μάρτιο, ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του στις πιο σκοτεινές στιγμές έφυγε από τη ζωή. Ο πατέρας του έχασε τη μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας σε ηλικία 62 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που κανένα χειροκρότημα και κανένα γκολ δεν μπορούσε να καλύψει.
Όταν ο Χιμένες έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Νότιας Αφρικής, οι συμπαίκτες του έτρεξαν να τον αγκαλιάσουν και το Αζτέκα ξέσπασε σε πανηγυρισμούς. Ο Μεξικανός συμμετείχε στη χαρά της ομάδας του, όμως λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τα συναισθήματα πήραν τον έλεγχο. Το βάρος των τελευταίων ετών, οι αναμνήσεις και η απουσία του πατέρα του ενώθηκαν σε μία μόνο στιγμή.
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό και αφιέρωσε το πρώτο γκολ της καριέρας του σε Μουντιάλ στον άνθρωπο που τον βοήθησε να σταθεί ξανά όρθιος όταν η ζωή τον έριξε στο έδαφος.
Το πρώτο γκολ του Ραούλ Χιμένες σε Παγκόσμιο Κύπελλο θα καταγραφεί στα στατιστικά ως ένα ακόμη τέρμα της διοργάνωσης. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Πίσω από αυτή την κεφαλιά κρύβονται έξι χρόνια γεμάτα πόνο, αβεβαιότητα, επιμονή και προσωπικές απώλειες. Γι' αυτό, το βλέμμα του προς τον ουρανό είχε μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το γκολ.
