Η πόλη είχε γεμίσει αφίσες με ελέφαντες και τίγρεις. Για λίγες μέρες μόνο στην πόλη σας, προλάβετε, προλάβετε το μοναδικό υπερθέαμα, κλόουν, ακροβάτες, ο άνθρωπος που καταπίνει φωτιές και θηριοδαμαστές θα σας καταπλήξουν, ούρλιαζαν τα μεγάφωνα του datsun που πέρναγε από τις γειτονιές. Εντάξει, δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο αλλά δεν συνέβαινε και τι από άλλο στην πόλη. Το τσίρκο ήταν το μοναδικό γεγονός που ήταν αναρτημένο στους τοίχους και στις κολόνες. Και αν σκεφτείς ότι συνήθως κηδειόχαρτα και μνημόσυνα ήταν κολλημένα τότε ναι το τσίρκο ήταν ένα μεγάλο γεγονός για την πόλη. Οι γονείς μου μου είχαν υποσχεθεί ότι θα πηγαίναμε, για την ακρίβεια είχαν πει 99,9% και αν αυτό για το 99,9% του κόσμου σημαίνει σίγουρα, οπωσδήποτε στο δικό μου σπίτι πάντα υπερίσχυε το 0,01%. Μεγάλες ελπίδες δεν είχα, άλλωστε είχα πάει πέρσι στο τσίρκο και δεν είχα ενθουσιαστεί, φέτος όμως είχε αυτόν που κατάπινε φωτιές και μια περιέργεια όσο και να πείς την είχα. Περίμενα λοιπόν την Κυριακή να δω τον πειραγμένο εκείνο τύπο να καταπίνει φλόγες όταν η μαμά μου μπήκε στο δωμάτιο και το 0,01% έγινε πραγματικότητα, είχε αρρωστήσει ο αδελφός μου και δεν θα πηγαίναμε πουθενά, ούτε στο τσίρκο, ούτε πουθενά. Μου ορκίστηκε ότι την άλλη φορά που θα ερχόταν στην πόλη μας, πάντα για λίγες παραστάσεις μόνο, θα πηγαίναμε. Δεν είπε 99,9% και αυτό με καθησύχασε γιατί τώρα υπήρχαν όντως πιθανότητες να πάμε.
Την άλλη μέρα πήγα σχολείο αφού δεν κατάφερα να κολλήσω από τον αδελφό μου γρίπη. Πριν πάω όμως πήρα τον φίλο μου τον Στέλλιο από το σπίτι του για να πάμε μαζί. Σε όλη την διαδρομή δεν έβαλε γλώσσα μέσα του, έλεγε συνέχεια για τους ελέφαντες που είναι τεράστιοι, τόσο τεράστιοι που τα χέρια του δεν έφταναν να αγκαλιάσουν το πόδι τους και για τον άνθρωπο που όχι μόνο κατάπινε φωτιές αλλά τις έφτυνε κι ολας. Όταν τα έλεγε όλα αυτά ήταν ενθουσιασμένος, σχεδόν εκστασιασμένος, το πρόσωπο του είχε κοκκινίσει, τα μάτια του έλαμπαν και κουνούσε συνέχεια τα χέρια του. Γαμώτο εγώ δηλαδή γιατί να μην έχω πάει; Γαμώ το 99,9% μου γαμώ. Η διαδρομή δεν ήταν μεγάλη δυο λεπτά με το αυτοκίνητο, δεκαπέντε με τα πόδια, δέκα αν πήγαινες γρήγορα. Εμείς όμως το πρωί σερνόμασταν, οπότε πέρασα δεκαπέντε ίσως και δεκαέξι λεπτά εξωφρενικής ζήλειας. Η οποία ζήλεια κορυφώθηκε όταν μου έδειξε την φωτογραφία που είχε βγάλει με τον καταπιοφωτιά. Polaroid παρακαλώ και πολύ εντυπωσιακή μάλιστα, ο Στέλιος στεκόταν δίπλα του και αυτός έφτυνε φωτιά. Εγώ την μονή Polaroid που έχω βγάλει είναι με έναν χιμπατζή από το περσινό τσίρκο, ο οποίος βρωμούσε και έχω βγει σαν να μύριζα σκατά. Και δεν έχω καν την φωτογραφία γιατί την πήρε η γιαγιά μου και καλά για να με καμαρώνει αλλά έχω την υποψία ότι πιο πολύ για τον χιμπατζή την πήρε.
Μέχρι να φτάσουμε στο σχολείο είχα τσαντιστεί, είχα θυμώσει και αν μπορούσε να γίνει θα είχα βγάλει και καπνούς από τα αυτιά. Όταν με ρώτησε τι είχα κάνει εγώ την Κυριακή σκαρφίστηκα ένα υπέρλαμπρο ψέμα, είχα πάει για παγωτό με τον μπαμπά μου, έτσι απλά. Το σπουδαίο δεν ήταν το παγωτό αλλά ότι ήταν χειμώνας. Χειμώνας μαζί με το παγωτό έκαναν τον Στέλιο να ψελλίσει, <<Χειμωνιάτικα; Ουαου!!!>>. <<Ε, και;>> απάντησα χαλαρά σηκώνοντας αδιάφορα τους ωμούς μου. Αν ήταν και αλήθεια θα ένοιωθα πιο περήφανος. Όλη την υπόλοιπη μέρα σε κάθε διάλλειμα τα παιδιά μιλούσαν για τον καταπιοφωτιά. Τώρα πραγματικά έβγαζα καπνούς από τα αυτιά. Τα τελευταία δυο διαλλείματα τα πέρασα μέσα στην τάξη σιχτιρίζοντας. Εκείνη την μέρα όμως πήρα μια πολύ σημαντική απόφαση, από δω και πέρα όταν λέω 99,9% θα γίνεται ο κόσμος να χαλάσει. Και εγώ ήθελα να φτύνω φωτιές 100%. Το απόγευμα πήγα στην βιβλιοθήκη να ψάξω στην εγκυκλοπαίδεια για τον Άνθρωπο Φωτιά. Τόσοι τόμοι, σκέφτηκα κάπου θα υπάρχει. Και όμως δεν υπήρχε. Έτρεξα σπίτι να τηλεφωνήσω στον Στελλιο για λεπτομέρειες. Τι είχε κάνει και πως το είχε κάνει. Δεν θυμόταν και πολλά, γιατί όπως είπε είχε χαζέψει από τις φωτιές. Αλλά θυμόταν τα εξής, κράταγε ένα ραβδί με φωτιά, μετά κατάπινε κάτι σαν νερό που όμως δεν ήταν νερό γιατί μετά όταν το έφτυνε μπροστά από την φωτιά αυτή μεγάλωνε και πεταγόταν πολύ μακριά και στο τέλος έχωνε το ραβδί στο στόμα του και πουφ, φωτιά τέλος, μετά χειροκροτήματα, το κοινό παραληρούσε, κι άλλο κι άλλο φώναζαν όλοι μαζί. Αυτά θυμόταν και μου ήταν αρκετά. 99,9% θα γινόμουν και εγώ Άνθρωπος Φωτιά.
Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι, σκέφτηκα, δεν χρειάζονται πολλά, φωτιά, οινόπνευμα και εξάσκηση. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω, όπως μας έλεγαν και στο σχολείο. Στο ένα χέρι κράταγα τα σπίρτα, στο άλλο το οινόπνευμα και ήμουν έτοιμος να σπάσω την οικογενειακή κατάρα του δαιμονισμένου ποσοστού. Έβαλα στο στόμα μου μια μεγάλη γουλιά οινόπνευμα, το οποίο πρέπει να σα πω δεν έχει καθόλου ωραία γεύση, κράτησα την αναπνοή μου λες και ετοιμαζόμουν για μακροβούτι, άναψα το σπίρτο και φτουυυυυύ. Δεν ξέρω πως αλλά πήραν φωτιά οι κουρτίνες και εγώ άρχισα να βήχω γιατί ένοιωσα ότι κατάπια ξυράφια τόσο χάλια είναι το οινόπνευμα. Οι γονείς μου έτρεξαν στο δωμάτιο και άρχισαν να σβήνουν την φωτιά αλλά δεν έκαναν μόνο αυτό, έβριζαν και έσβηναν, αυτό έκαναν μέχρι να μείνει καμένη κουρτίνα και μαύρος τοίχος.Αργότερα το βράδυ, με βαλαν κάτω και μου έκαναν ένα σωρό ερωτήσεις, << Βλαμμένο είσαι παιδί μου; Πως σου ήρθε;>> τσίριζε η μάνα μου. << Τιμωρία για ένα μηνά, τι ένα μήνα λέω, για όλη την υπόλοιπη ζωή σου>>, γρύλλιζε ο πατέρας μου. Και όσο δεν απαντούσα αν είμαι βλαμμένο και πως μου ήρθε, τόσο τσαντιζόντουσαν πιο πολύ. Αλλά έστω και για λίγο είχα γίνει ο Άνθρωπος Φωτιά. Για ένα μόνο πράγμα στενοχωριόμουν που δεν με έβγαλα φωτογραφία να την δείξω στην γιαγιά μου να καμαρώνει. Δεν πειράζει την άλλη φορά, τ' ορκίζομαι 99,9% θα βγάλω.
The Strokes - Elephant Song
I want to sit in bed
And time in a hand, I will be the one
And he's alone outside
And in your face I won't be arranged
And in this bleakening
The end of time is all that I had
He's all alone again
And in the end I'll still be alone
In your eyes
And it's no sacrifice
Giving what I am
To the faces me that is this
I'm going on my way
But I don't spend enough time with her
And it's alright to snow
Cause I'll find ways to live without
He's all alone outside
But your face is just like the one
And in this bleakening
He gets me, scared of
Yeah...
When I thought I'd known
But I can't give to something I'd known
And in this time, alone,
Is me, right, but I've been alone
And on your death I say, he said,
