Την Πέμπτη το βράδυ στο Μέγαρο ήταν η πρώτη φορά που πέρασε από το νου μου, έστω και φευγαλέα, η ιδέα να φύγω από την Ελλάδα. Κοίταζα τις μισοάδειες θέσεις του Μεγάρου για τη συναυλία του Nicola Piovani και δεν ήταν τόσο η απογοήτευση, ήταν βασικά η γνώση πως η μουσική (και οι συναυλίες κατ' επέκταση) δεν έχουν μέλλον στην Ελλάδα. Είναι φανερό. Μπαίνουμε σε μία μακρά περίοδο, σκοτεινή και άγρια. Όλοι μας θα περάσουμε δύσκολα, θα στερηθούμε τον άρτο, οι φίλοι της ξένης μουσικής όμως θα στερηθούμε και το θέαμα.
Να φύγω από την Ελλάδα να πάω δύο-τρία χρόνια στο Λονδίνο (που αλλού θα μπορούσα άλλωστε;), να περάσει η μπόρα και να επιστρέψω. Δύσκολη απόφαση, πρέπει να αφήσω πολλά επαγγελματικά πίσω. Δεν είμαι και σε ηλικία (γάμου;). Αλλά, όλα, μία απόφαση είναι (όπως όλα είναι δρόμος). Το μόνο θετικό της υποθέσεως παραμονή στην Ελλάδα είναι πως εδώ μπορούμε και ακούμε μέσω web τα λονδρέζικα ραδιόφωνα. Μία η άλλη δηλαδή.
Ο Piovani πάντως ήταν πολύ καλός. Επαγγελματίας. Είχε και την ορχήστρα σύγχρονης μουσικής της ΕΡΤ να τον συνοδεύει, έπαιζε και τις εξαίσιες μουσικές του από κλασικές ταινίες όπως το «Χάος», το «Καλημέρα Βαβυλωνία», τη «Νύχτα Του Αγίου Λορέντζο» αλλά και το «Η Ζωή Είναι Ωραία» για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Μουσικής. Στο μεγάλο video wall προβάλλονταν σκηνές από τα συγκεκριμένα φιλμ και, έτσι όπως είχαμε άνεση στα άδεια καθίσματα του Μεγάρου, «ταξιδεύσαμε» αναπαυτικά.
Ωστόσο σκεφτόμουν την εταιρία που διοργάνωσε τη συναυλία. Και ήταν η πρώτη της (είναι μία καινούργια εταιρία, αυτή φέρνει και τους Dandy Warhols). Ελπίζω να μην απογοητεύθηκαν. Γιατί σίγουρα θα μπήκαν μέσα οικονομικά. Πάλι καλά που εμφανίζονται καινούργιοι παίχτες στο χώρο, όπως η Frontstage του Εν Λευκώ 87.7. Χθες ξεκίνησαν και τα 5/25 sessions του σταθμού - στη φωτογραφία από κάτω βλέπετε τη Μαριέττα Φαφούτη στο στούντιο, την ώρα του ραδιοφωνικού live. Eπιτέλους μία αχτίδα αισιοδοξίας.
Απόψε έχουμε και τους Last Drive, μην το ξεχνάτε. Αν και παίζουν Μπάγερν-Τσέλσι. Μετά, τότε...
