Του Δημήτρη Σταματίου
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού
Αν κάποιος έλεγε το 1980 στον Blixa Bargeld, έναν πιτσιρικά που ζούσε και έκανε κάτι-σαν-μουσική στο ψυχροπολεμικό Δυτικό Βερολίνο, ότι 46 χρόνια μετά θα έδινε συναυλία σε ένα από τα διασημότερα αρχαία θέατρα του πλανήτη, μάλλον θα τον έπαιρνε για τρελό.
Κι όμως, χθες βράδυ οι Einsturzente Neubauten (EN από εδώ και πέρα) εμφανίστηκαν μπροστά σε πολύ κόσμο στο Ηρώδειο και μετά από σχεδόν δύο ώρες συναυλίας φάνηκαν και οι ίδιοι και το κοινό να το ευχαριστήθηκαν πολύ (ο υπογράφων, βέβαια, θα τους προτιμούσε σε έναν «όρθιο» χώρο, αλλά εν πάση περιπτώσει...).
Το σεξτέτο από τη Γερμανία (Blixa στο τραγούδι/performance συν λίγο θόρυβο, N.U. Unruh σε αυτοσχέδια κρουστά και σόλο σωλήνα και πλαστικά μπιτόνια, Jochen Arbeit στην κιθάρα και τον μεταλλικό κουβά, Rudolf Moser σε αυτοσχέδια κρουστά, σόλο καρότσι του σούπερ μάρκετ, σόλο πλαστικό δοχείο μεταφοράς χημικών, Felix Gebhard στα keyboards και το νεώτερο μέλος της μπάντας, η Josefine Lukschy στο μπασο, την κιθάρα και τα κρουστά) εδώ και αρκετά χρόνια έχει αποκτήσει υψηλό κύρος και τοποθετείται στην ελίτ της ευρωπαϊκής avant garde μουσικής.
Ωστόσο, αυτό που είδαμε/ακούσαμε χθες το βράδυ:
Κατ' αρχάς δεν ήταν η μουσική τρομοκρατία που χαρακτήριζε τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης των ΕΝ, όταν κατέστρεφαν με τρυπάνια τη σκηνή,
Δεύτερον, ήταν ένα εξαιρετικά ευχάριστο και ρυθμικό setlist, κυρίως από τις τελευταίες δουλειές του συγκροτήματος και
Τρίτον, έμοιαζε περισσότερο με μια παράσταση, όπου τα έξι άτομα επί σκηνής φρόντιζαν με τις φωνές, τα όργανα και τους θορύβους που παρήγαγαν να αποτυπώσουν την αντίληψή τους για τον κόσμο που ζούμε σήμερα.
Διανθισμένο με τα «στεγνά» σχόλια του Blixa («Το επόμενο τραγούδι λέγεται "Wedding", που όπως όλοι ξέρουμε είναι συνοικία του Βερολίνου» ή «Όταν παίξαμε το 1985 στο Βανκούβερ, roadies μας ήταν οι Skinny Puppy, με τους οποίους είμαστε φίλοι») το setlist ήταν όπως έπρεπε: ρυθμικό, moody, θορυβώδες και δυναμικό.
Ήταν avant garde; Ειλικρινά δεν ξέρω. Αυτό που σίγουρα μπορώ να πω είναι ότι ήταν μια από τις πιο ευχάριστες συναυλίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Δεν είμαι σίγουρος ότι ο χαρακτηρισμός αυτός θα αρέσει στον Βλίχα και την παρέα του, αλλά it is what it is. Και δεν ξέρω αν η σιωπή είναι σέξι, αλλά σίγουρα οι ΕΝ είναι εξαιρετικοί.
