Του Ηλία Σελιμά
Αχ βρε Αντρέα... Είχες μια συνήθεια να μας βάζεις στα δύσκολα. Δεν είναι καθόλου εύκολο Αντρίκο... Δεν βγαίνουν οι λέξεις... Πως να το πω. Τι να πω. Για χρόνια στεκόμουν πίσω από το μικρόφωνο, πίσω από τις φωνές, εκεί όπου όλα μοιάζουν τεχνικά — αλλά στην πραγματικότητα είναι βαθιά ανθρώπινα. Και εκεί, κάθε μέρα, άκουγα τη φωνή σου, Ανδρέα.
Τη φωνή που δεν ήταν απλώς εργαλείο δουλειάς. Έτσι σου λέγανε αυτοί που δεν σε γνώριζαν. Ήταν παρουσία. Ήταν ρυθμός. Ήταν η εκπομπή που έδινε ζωή σε ένα στούντιο που πολλές φορές έμοιαζε άδειο πριν ξεκινήσει.
Ως ηχολήπτης σου στα Παραπολιτικά 90.1, έμαθα να «διαβάζω» τις παύσεις σου, τις στιγμές που σκεφτόσουν πριν μιλήσεις, το πάθος σου όταν το θέμα σε έπαιρνε μαζί του. Και πίσω από όλα αυτά, υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν έπαιζε ρόλο — ήταν εκεί, αυθεντικός, γνήσιος με όποιο κόστος, με τα σωστά και τα λάθη του, όπως όλοι μας.
Υπήρχαν μέρες δύσκολες, μέρες έντασης, μέρες που η εκπομπή έτρεχε με ρυθμό που δεν συγχωρούσε λάθη. Κι όμως, πάντα υπήρχε εκείνη η στιγμή που έκανες το στούντιο να «ηρεμεί», σαν να έλεγες χωρίς λόγια πως συνεχίζουμε.
Καλό ταξίδι Αντρίκο. Να δώσεις λίγη από την ανθρωπιά σου και την αγάπη σου εκεί πάνω που τράβηξες να πας. Να ξέρεις δεν θα σκέφτομαι μόνο τις εκπομπές που κάναμε μαζί. Θα σκέφτομαι τη σιωπή πριν ανάψει το «on air». Και πόσο διαφορετική θα είναι από εδώ και πέρα.
Σε ευχαριστώ για τις ώρες στον αέρα, για την εμπιστοσύνη, για την καθημερινότητα που μοιραστήκαμε χωρίς μεγάλα λόγια αλλά με ουσία.
Καλό σου ταξίδι, Ανδρέα.
