24 Φεβρουαρίου 2026
Τις εντυπώσεις μας από το χθεσινοβραδινό δίωρο αφιέρωμα της ΕΡΤ στα 60 χρόνια της Δημόσιας Τηλεόρασης σας τις μεταφέραμε κατευθείαν, από το ίδιο βράδυ.
Το αφιέρωμα ήταν εξαιρετικό αλλά (όπως σας είπαμε κι εμείς από την πρώτη στιγμή) εντελώς φοβικό για τη... μαύρη περίοδο του «μαύρου» της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Την προσπέρασε γρήγορα ενώ αποτελούσε μία κομβική στιγμή στην ιστορία της ΕΡΤ.
Δύο από τους εκπροσώπους των εργαζομένων της ΕΡΤ αντέδρασαν άμεσα για την απουσία του «μαύρου», από το αφιέρωμα.
Γιάννης Δάρρας, ΕΡΤ
68 λέξεις
Τόσες βρέθηκαν στο επετειακό δίωρο αφιέρωμα για τα 60 χρόνια της ΕΡΤ για να χωρέσουν δύο ολόκληρα χρόνια «μαύρου».
Ούτε καν εκατό.
Δύο χρόνια που 2.656 εργαζόμενοι βρέθηκαν εκτός δουλειάς μέσα σε μια νύχτα.
Δύο χρόνια που ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της χώρας έκλεισε με μια ανακοίνωση κυβερνητικού εκπροσώπου.
Δύο χρόνια που δεν ήταν ένα διοικητικό επεισόδιο αλλά μια βίαιη θεσμική εκτροπή.
Η 11η Ιουνίου 2013 δεν ήταν τεχνική διακοπή.
Ήταν πολιτική απόφαση.
Ήταν αυταρχική πράξη.
Ήταν πλήγμα στη Δημοκρατία.
Και η κοινωνία αντέδρασε.
Χιλιάδες πολίτες ξημεροβραδιάζονταν στο Ραδιομέγαρο στην Αγία Παρασκευή, στη Λεωφόρο Στρατού στη Θεσσαλονίκη και στους 19 περιφερειακούς σταθμούς της ΕΡΤ σε όλη τη χώρα.
Και μέσα στο κτίριο συνέβη κάτι που δύσκολα βρίσκει προηγούμενο.
Οι εργαζόμενοι δεν σταμάτησαν.
Δεν κατέβασαν διακόπτες.
Προχώρησαν σε μια λειτουργική κατάληψη.
Συνέχισαν να εκπέμπουν.
Κράτησαν ζωντανό το πρόγραμμα.
Με διεθνή στήριξη μέσω της EBU.
Ένα δημόσιο μέσο που είχε κλείσει στα χαρτιά, συνέχιζε να λειτουργεί στην πράξη.
Αυτό ήταν πράξη δημοκρατικής ευθύνης.
Κι όμως, στο αφιέρωμα των 60 χρόνων όλα αυτά χώρεσαν σε 68 λέξεις.
Χωρίς πολιτικό πλαίσιο.
Χωρίς καθαρή ονομασία ευθύνης.
Χωρίς τη διάσταση της κοινωνικής αντίδρασης.
Χωρίς το βάρος που αντιστοιχεί σε εκείνη την περίοδο.
Η Ιστορία δεν είναι ουδέτερο μοντάζ.
Όταν αποφεύγεις να πεις ποιος έκλεισε και ποιος άνοιξε την ΕΡΤ, όταν μετατρέπεις μια θεσμική σύγκρουση σε «διοικητική μετάβαση», δεν απλοποιείς.
Αποχρωματίζεις. Και όταν αποχρωματίζεις, αλλοιώνεις.
Υπάρχει μια λεπτή αλλά επικίνδυνη γραμμή ανάμεσα στη σύνοψη και στην αναθεώρηση.
Κι όταν τα γεγονότα συρρικνώνονται, όταν οι λέξεις λιγοστεύουν τόσο ώστε να χάνεται το πολιτικό τους περιεχόμενο, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα:
Μήπως κάποιοι επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία;
Εκείνα τα δύο χρόνια δεν ήταν υποσημείωση.
Ήταν κεφάλαιο.
Και τα κεφάλαια δεν σβήνονται.
Δεν στρογγυλεύονται.
Δεν ξαναγράφονται.
Στέλιος Νικητόπουλος, ΕΡΤ3
Αν δεν ήταν η εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ γεγονός για να χωρέσει σε ένα δίωρο αφιέρωμα στην ιστορία της ΕΡΤ, αν μπορούν κι αποσιωπούν έναν διετή αγώνα προσβάλλοντας τους εργαζομένους, αν από το «μαύρο» του 2013 πηγαίνουν κατευθείαν στο 2015 σαν όλα να τελείωσαν στην απόφαση του ΣτΕ το καλοκαίρι του 2013, τότε έχουμε πολύ δρόμο για να ειπωθεί η Ιστορία όπως είναι.
Η αναφορά στο «μαύρο» είναι πρόοδος θα πει ίσως κάποιος, χωρίς βέβαια το «η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ» του Κεδίκογλου. Στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι η απόδειξη πως το «μαύρο» αντιμετωπίζεται ως ενοχλητική λεπτομέρεια. Κι αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια δεν είναι αυτό-καθαυτό το «μαύρο» αλλά ο αγώνας που έδωσαν οι εργαζόμενοι με τη στήριξη της κοινωνίας, για τον οποίο υπήρξε απόλυτη σιωπή.
