update
Aπόσπασμα από ανακοίνωση της Στέγης Γραμμάτων & τεχνών που κατάλαβε το λάθος της:
Συγκεκριμένα ως προς το στίχο «είν επικίνδυνον πράγμα η βία», κομματικές ή πολιτικές σκοπιμότητες ούτε υπήρξαν, ούτε υπάρχουν. Σε καιρούς έντονης πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής, κατά τους οποίους λέξεις και φράσεις αποκτούν διαστάσεις διαφορετικές από εκείνες που θα είχαν σε άλλες χρονικές στιγμές, ακόμη και η πρόθεση χρήσης ενός στίχου μπορεί να παρερμηνευθεί.
Θεωρώντας, όμως, ότι ο διάλογος και η συζήτηση έχουν νόημα πάντοτε, ο συγκεκριμένος στίχος, θα συμπληρωθεί όπου έχει αναρτηθεί ως εξής:
«Να μη βιαζόμεθα είν επικίνδυνον πράγμα η βία».
Μόνο παρερμηνείες δημιούργησε η επιλογή του Καβαφικού στίχου «Είναι επικίνδυνον πράγμα η βία» από τη Στέγη Γραμμάτων & τεχνών. Όλοι όσοι το έβλεπαν πίστευαν (όλοι όμως, μηδενός εξαιρουμένου) πως αναφερότανε στη «βία» ο ποιητής, στην πραγματικότητα όμως ο Κωνσταντίνος Καβάφης έκανε λόγο για... «βιασύνη». Η παρερμηνεία δεδομένη. Κι ευνόητη. Και φυσιολογική. Εκτός κι αν είσαι μελετητής του Καβαφικού έργου και ξέρεις τα ποίηματά του απ' έξω κι ανακατωτά, οπότε μόλις βλέπεις να περνάει μπροστά σου ένα τρόλεϊ που γράφει «Είναι επικίνδυνον πράγμα η βία», ο νους σου να πηγαίνει αναπόφευκτα στο «όποιος βιάζεται σκοντάφτει». Ή, στο «σπεύδε, βραδέως».
Πολλοί θεώρησαν ύποπτη την επιλογή του συγκεκριμένου στίχου. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να πάρω θέση ακόμα κι αν μου έκανε εντύπωση πως από το συγκεκριμένο ποίημα χρησιμοποίησαν κι άλλο (διφορούμενο) στίχο. Μόνο η Στέγη Γραμμάτων & τεχνών μπορεί να μας απαντήσει. Ή έκαναν μία τεράστια ανοησία, ή σκέφτηκαν πονηρά προχωρώντας σε μία ωραιότατη πολιτική σπέκουλα στο σύστημα και την κυβέρνηση. Ο Αναστάσιος-Ιωάννης Μεταξάς, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Ωνάση και ακαδημαϊκός σύμβουλος του Αρχείου Καβάφη, από αυτούς που επέλεξαν του στίχους, μιλάει σήμερα στην Εφημερίδα των Συντακτών και λέει άλλα αντ' άλλων: «δεν σκέφτηκα ούτε για μία στιγμή πως θα σκεφτούν ότι είναι πολιτικός (σ.σ. ο στίχος). Αν το σκεφτόμουνα, θα αδικούσα και αυτούς που τώρα μας κατηγορούν» δήλωσε. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, όπως και να 'χει, στην ανοησία καταλήγουμε. Γιατί αν η Στέγη Γραμμάτων & τεχνών έκανε πολιτικό παιχνίδι πιστεύοντας πως δεν θα γίνει αντιληπτή, τότε πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσεις αυτό, παρά ανοησία; Εκτός κι αν δεν τους ενδιαφέρει αυτό, όπως συμβαίνει άλλωστε με πολλά (ιδίως, τηλεοπτικά) ΜΜΕ που παίζουν διάφορα παιχνίδια ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Πέραν, φυσικά, της όποιας δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
