Όσοι παρακολουθήσατε την περσινή σπουδαία παράσταση της «Οδύσσειας» του Robert Wilson από το Εθνικό Θέατρο, ίσως τον θυμάστε. Ήταν ο πιανίστας που έπαιζε κατά τη διάρκεια των επί σκηνής δρωμένων. Ο πιανίστας που «έκλεβε την παράσταση» με τη δεξιοτεχνία του, αλλά και με την εξαιρετική μουσική που είχε συνθέσει για να συντροφέψει τον Οδυσσέα στο ταξίδι της ζωής του, αυτό της επιστροφής στην Ιθάκη. Ο Θοδωρής Οικονόμου ήταν ο συνθέτης της μουσικής της παράστασης, αλλά και ο πιανίστας που την εκτελούσε ζωντανά, τραβώντας πολλά από τα βλέμματα των θεατών πάνω του. Ο Θοδωρής Οικονόμου θα παρουσιάζει τις Δευτέρες του Οκτωβρίου (7, 14, 21, 28) στον Ιανό τις μουσικές της «Οδύσσειας», αλλά και ένα καινούργιο του έργο πάνω στην ποίηση του Κ.Π.Καβάφη. Συνοδοιπόρος του στο «ταξίδι» αυτό, ο αγαπημένος ηθοποιός Γιώργος Κιμούλης.
Τι θα παρακολουθήσουμε στον Ιανό και πως προέκυψε η συνεργασία με το Γιώργο Κιμούλη;
Στον ΙΑΝΟ τις Δευτέρες του Οκτωβρίου παρουσιάζω την μουσική που έγραψα για την «Οδύσσεια» σε σκηνοθεσία του Robert Wilson και στο δεύτερο μέρος παρουσιάζουμε με τον Γιώργο Κιμούλη μια καινούργια μελοποίηση 11 ποιημάτων του Αλεξανδρινού ποιητή Κ.Π.Καβάφη. Τον Γιώργο Κιμούλη τον παρακολουθώ και τον θαυμάζω και σαν ηθοποιό και σκηνοθέτη, αλλά και σαν άνθρωπο και ενεργό πολίτη αυτής της τραυματισμένης χώρας. Θέλοντας να κάνω μια παράσταση, και όχι μία συναυλία απλά, τον πήρα στο τηλέφωνο και του πρότεινα να συμμετάσχει σε αυτές τις βραδιές βάζοντας το δικό του προσωπικό στίγμα στο λόγο του ποιητή και να δημιουργήσουμε μαζί ένα σύμπαν. Δέχτηκε αμέσως. Τον ευχαριστώ από καρδιάς. Είναι μεγάλη μου τιμή να συνυπάρχω στην σκηνή με έναν τόσο ουσιαστικό άνθρωπο.
Θα παρουσιάσετε και καινούργιο ακυκλοφόρητο υλικό; Πρόκειται να δισκογραφηθεί αυτή η δουλειά;
Αποφάσισα σε σχέση με το υλικό του Καβάφη λειτουργήσω με τον παλιό και κατά την γνώμη μου πιο σωστό τρόπο, γιαυτό και παρουσιάζω πρώτα τα τραγούδια αυτά ζωντανα στο κοινό έτσι ώστε να βοηθηθώ από τις αντιδράσεις του και μετά να απωτυπωθούν σε CD. Ελπίζω να τα καταφέρω (μιας και η μόνη λύση πια είναι οι ιδιωτικές παραγωγές ) και το υλικό αυτό να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014.
Η δισκογραφία στη χώρα μας καταρρέει - αν δεν έχει καταρρεύσει ήδη. Ποια βλέπετε να είναι η διάδοχη κατάσταση; Πως θα γίνεται γνωστή η μουσική στο μέλλον; Η δισκογραφία κατέρρευσε μιας και όλοι οι εκ των έσω -παρασύρθηκαν βέβαια και αρκετοί δημιουργοί- κυνηγούσαν εύκολες λύσεις. Υπάρχουν πολλοί σοβαροί δημιουργοί, και παλιοί αλλά και νεότεροι. Η δουλειά μας είναι να παράγουμε υλικό που να είμαστε περήφανοι γιαυτό και να ανεβάζουμε τον πήχη σε κάθε προσπάθειά μας. Το τι θα γίνει από εδώ και πέρα δεν το ξέρω, έχω κουραστεί να προσπαθώ να μαντεύω. Σκοπός μου είναι να παρουσιάζω ζωντανά τη δουλειά μου όσο πιο συχνά μπορώ.
Γιατί επιλέξατε τον Ιανό για αυτές τις εμφανίσεις;
Στον ΙΑΝΟ παρουσίασα την τελευταία μου δισκογραφική απόπειρα, την μουσική από την «Οδύσσεια». Στην ιδέα να ξεκινήσω τις εμφανίσεις μου φέτος σε αυτόν τον χώρο ήμουν από την αρχή θετικός μιας και πληρεί τις προϋποθέσεις έτσι ώστε να μπορώ να κάνω αυτό το οποίο έχω φανταστεί.
Μπορεί η τέχνη και ειδικότερα το τραγούδι να «ζεστάνει» τις καρδιές των ανθρώπων σε αυτούς τους καιρούς που διανύουμε; Ποιος ο ρόλος της τέχνης σε καιρούς κρίσης;
Η τέχνη είναι δημιουργία. Υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στην μία ζωή που ζούμε από το να μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί σε κάθε επίπεδο και να ακολουθούμε -παρακολουθούμε- τις δημιουργικές εστίες γύρω μας; Σε μια εποχή σαν και αυτή που ζούμε σήμερα θεωρώ ότι ο καθένας μας πρέπει να ακουμπάει κάπου έτσι ώστε να περιορίζεται το σύννεφο του φόβου και της ανασφάλειας που βρίσκεται από πάνω μας. Το τραγούδι κατά την γνώμη μου, με λαμπερές εξαιρέσεις, έχει χάσει την καλλιτεχνική του αξία και υπηρετεί άλλους σκοπούς.
Στην εποχή μας, θα περίμενε κανείς να υπάρχει άνθιση του πολιτικού τραγουδιού. Εντοπίζετε κάτι τέτοιο ή μήπως «επαναπαυόμαστε» στην προϋπάρχουσα παραγωγή;
Για να υπάρξει πολιτικό τραγούδι θα πρέπει να υπάρχουν δημιουργοί που θα εκτεθούν γράφοντας πολιτικό -κοινωνικό- λόγο. Δεν ξέρω πολλούς που να το κάνουνε ή που να μπορούνε... Επίσης πρέπει να επανακτήσουν την δύναμή τους δημιουργοί, να ξανανιώσουν δυνατοί ή να βρεθούν άλλοι που είναι πιο δυνατοί.
Η τραγουδοποιία στη χώρα μας, για κάποιο(υς) λόγο(υς), εκπροσωπείται περισσότερο από άνδρες δημιουργούς. Λίγες είναι οι γυναίκες δημιουργοί. Εσείς σαν δημιουργός έχετε κάποια εξήγηση για αυτό το γεγονός;
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια εξήγηση. Στο θέατρο και στο σινεμά οι γυναίκες διαπρέπουν εντός και εκτός συνόρων...
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Προσπαθώ να οργανώσω με την στήριξη του Δημοτικού Θεάτρου Ρούμελης μία περιοδεία με τη μελοποίηση του Κ.Π.Καβάφη σε θέατρα της Ελλάδας και υπάρχει και μία πρόσκληση από κάποια μεγάλα πανεπιστήμια της Αμερικής επίσης. Γράφω μουσική για 4 θεατρικές παραστάσεις και τον Μάιο θα συνεχίσω την περιοδεία που ήδη ξεκίνησα με 3 συναυλίες (αυτοσχεδιασμού) σε θεατρικούς χώρους της Ιταλίας.
Οι πιανιστικές δεξιοτεχνικές σας επιδόσεις στην «Οδύσσεια» ήταν εντυπωσιακές, σε βαθμό που πολλές φορές το κοινό παρατηρούσε εσάς και, προς στιγμήν, ξεχνούσε την παράσταση. Πόση μελέτη απαιτείται από κάποιον, προκειμένου να φτάσει σε αυτό το επίπεδο; Μελετάτε ακόμα; Πόσο χρόνο αφιερώνετε στη μελέτη τώρα και πόσο αφιερώνατε παλαιότερα;
Όταν αποφάσισα, τελειώνοντας τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στο Royal College of music στο Λονδίνο, ότι δεν θα ασχοληθώ με την κλασσική μουσική σαν σολίστας, σταμάτησα να διαβάζω τις 7-8-9 ώρες που μέχρι τότε διάβαζα κάθε μέρα και δεν μου έφταναν. Συνεχίζω να μελετάω, χωρίς το άγχος του πρωταθλητισμού, άλλες περιόδους λιγότερο και άλλες περισσότερο. Η μουσική χρειάζεται αφοσίωση όποιον τομέα και αν ακολουθήσεις. Αν της δώσεις λίγο από τον εαυτό σου σου δίνει όλον τον κόσμο και αν της πάρεις άλλο τόσο, σου τον παίρνει πίσω.
Αν έπρεπε να διαλέξετε μια άλλη μορφή τέχνης, εκτός της μουσικής, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Δεν το έχω σκεφτεί. Θαυμάζω την τέχνη που είναι αληθινή και γοητεύομαι κατά καιρούς από όλα τα είδη - μορφές. Με την νεοσύστατη Ομάδα Τέχνης «Μύκητας» παρουσιάσαμε την περασμένη χρονιά την παράσταση «Επιτέλους Αδιέξοδο» όπου συνυπήρχαν η υποκριτική, η μουσική και η ζωγραφική επί σκηνής. Θα το επαναλάβουμε και φέτος με αφορμή - ένα κείμενο του Beckett, το «Χωρίς». Ένιωσα πολύ όμορφα που αντί για ένα μουσικό τρίο δημιουργήθηκε ένα διαφορετικό τρίο.
Στην περίοδο αυτή που διανύουμε, συχνά, ακούγονται διαμαρτυρίες για την απουσία των πνευματικών ανθρώπων. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; Μέχρι που «οφείλουν» οι πνευματικοί άνθρωποι ενός τόπου να είναι παρόντες και με ποιους τρόπους;
Έχουν αλλάξει οι εποχές. Δυστυχώς. Ο δρόμος είναι πιο στενός πια, η εμπιστοσύνη λιγότερη, ο εγωισμός περισσότερος. Χρειάζεται «ύψος» πραγματικό για να δούμε, να ακούσουμε και να εμπιστευτούμε κάποιον.
Η δημιουργία, όταν είναι συνδεδεμένη με το βιοπορισμό, μπορεί να είναι ανεπηρέαστη;
Και βέβαια μπορεί! Ζώ και βιοπορίζομαι αποκλειστικά από την δουλειά μου, που είναι η μουσική. Γράφω μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο, διδάσκω αρκετά, δίνω συναυλίες και αισθάνομαι πολύ τυχερός που τα έχω καταφέρει να μη χρειαστεί να κάνω κάτι που δεν θα με κάνει να είμαι ο εαυτός μου ή να μην μπορώ να κλείσω έναν κύκλο όταν αυτός πρέπει να κλείσει. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι πιο εύκολο από το ό,τι άλλο.
