Μία κυρία μου δίπλα έβγαλε τα γυαλιά της και σκούπιζε τα δάκρυά της. Πολύ κόσμος έκλαιγε το Σάββατο βράδυ στη Μακρόνησο, στην παράσταση για το Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν αδύνατον να μην νιώσεις συγκίνηση. Από τη στιγμή που πατούσες το πόδι σου σε αυτόν τον τόπο μαρτυρίου. Οι συμβολισμοί ήταν έντονοι και κυριαρχούσαν.
Κοντά στις 7 χιλιάδες κόσμου βρέθηκαν στη Μακρόνησο. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων για την ταλαιπωρία που τους περίμενε. Κάποιοι έφτασαν να αποχωρήσουν από εκεί στις 3 τα ξημερώματα. Τότε έφυγαν τα τελευταία καραβάκια που έκαναν διαρκώς, πέρα-δώθε, το δρομολόγιο Λαύριο-Μακρόνησος. Και αυτοί οι τελευταίοι όμως, όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν, αλλά βοήθησαν και τους υπεύθυνους να μαζέψουν τις... καρέκλες στο τέλος. Απίστευτες καταστάσεις. Άλλωστε ήταν όλοι συνειδητοποιημένοι. Δεν ξεκινάς από το σπίτι σου στις 4 το μεσημέρι για να πας στο Λαύριο γνωρίζοντας πως θα επιστρέψεις 10 ώρες μετά, αν δεν είσαι πλήρως συνειδητοποιημένος. Οπότε ο κόσμος ήταν ένας προς ένας εκλεκτοί. Και αποφύγαμε και τα σελέμπριτι. Ε, βέβαια, αν δεν μπορείς να πας με δικό σου μέσο, αν δεν υπάρχουν θέσεις VIP, αν δεν είναι Ηρώδειο ή Μέγαρο, τι να πάει να κάνει το σελέμπριτι, στη Μακρόνησο; Και, φυσικά, το κοινό σεβάστηκε απόλυτα το χώρο. Μία πλαγιά είχαν φτιάξει σαν θεατρικό αμφιθέατρο.
Την παράσταση «Ποιος τη ζωή μου» είδαμε, αυτήν που παίζεται εδώ κι ένα καλοκαίρι με τεράστια επιτυχία. Το θεατρικό δεν λέει και πολλά πράγματα, είναι τα τραγούδια του Μίκη όμως που το καθιστούν μοναδικό. Αθάνατες μουσικές. Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης Μακρόνησος είναι που οι συντελεστές της παράστασης δεν προνόησαν ώστε να αλλάξουν λίγο το πρόγραμμα. Να το κάνουν πιο επαναστατικό. Ο κόσμος που βρέθηκε εκεί ήταν ξεχωριστός, δεν ήταν τυχαίος. Ξέρω ένα ζευγάρι που ταξίδεψε 300 χιλιόμετρα για να έρθει. Εύκολα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε διαδήλωση η συγκεκριμένη συναυλία. Ήταν πιο πολιτικοποιημένος ο κόσμος από την... παράσταση. Χρειαζότανε λίγο περισσότερο ξεσήκωμα. Το "Σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες" τους βρήκε όλους όρθιους να τραγουδούν.
Ο Μίκης φυσικά δεν μπορούσε να δώσει το παρών. Δεν αντέχει, πλέον. Μάθαινε όμως τι συνέβαινε εκεί κάθε λεπτό. Και η παραγωγή, να πούμε, εξαιρετική. Δεν το πιστεύετε τι είχαν φτιάξει οι άνθρωποι. Και προσοχή, έτσι, σ' ένα νησί ακατοίκητο. Χωρίς ρεύμα, χωρίς υποδομές. Ένα σωρό άνθρωποι δούλευαν μερόνυχτα ολόκληρα. Κι έβγαλαν ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα.
Ήταν από τις βραδιές που δεν χάνονται, από τις στιγμές εκείνες που όλοι θα έπρεπε να μπορούσαν να ζήσουν. Είχα πάει κι άλλες φορές στη Μακρόνησο. Με φουσκωτό σκαφάκι από το Λαύριο είναι 10 μόλις λεπτά. Είχα νιώσει ξανά τη συγκίνηση - το άγονο αυτό νησί έχει κηρυχθεί από το υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικός τόπος. Αυτή τη φορά όμως με τα τραγούδια του Μίκη ήταν εντελώς διαφορετικά. Είναι σπουδαίο να ακούς live τραγούδια, ματωμένα τραγούδια που γράφτηκαν εκεί ακριβώς...
