Τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος ταξιδεύει και βραβεύεται διαρκώς. Τρανό παράδειγμα η προχθεσινή βράβευση της ταινίας του Αβρανά Miss Violence με τον Αργυρό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Το ελληνικό κύμα των τελευταίων χρόνων, δεν είναι τυχαίο. Είμαστε μια μικρή χώρα σε έξαρση γραφικότητας. Αυτή τη φορά, δεν είναι η ομορφιά των τοπίων μας γραφική όπως μέχρι πρόσφατα, με τις γαλάζιες παραλίες μας και τα πετρόχτιστα χωριά μας, αλλά η πτώση μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση που περνάμε, η πτώχευση της χώρας και η ακραία υποβάθμισή της. Εκτός από τον οικονομικό στίβο αποτελούμε ένα πείραμα και στα πολιτιστικά: τι μπορεί να να βγει από μια τέτοια κρίσιμη κατάσταση-φτώχεια, απελπισία, πίεση, κατάρρευση, επίθεση- στην τέχνη. Πώς η τέχνη θα αντιδράσει, τι ρόλο θα έχει, θα έχουμε έκρηξη δημιουργικότητας ή βύθιση και απομόνωση; Ανάλογα παραδείγματα είναι το Ιράν, η Τουρκία που έζησαν κι αυτές την περίοδο διασημότητάς τους.
Υπάρχουν όμως και χώρες που έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσεις την πολιτιστική τους παραγωγή, επειδή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, επειδή είναι πολύ μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της παγκόσμιας προσοχής. Ξεχασμένες απ όλους και σιωπηλές δημιουργικά, ξαφνικά εμφανίζουν διαμάντια και δημιουργούν σχολές ολόκληρες ιδιαίτερης και πολύ προσωπικής κινηματογραφικής έκφρασης.
1. Για αρχή έχουμε τη Μογγολία. Ποιος να το περίμενε; Περίκλειστη, παρηκμασμένη, φτωχή, με μικρό πληθυσμό και με απέραντες ξηρές και κρύες εκτάσεις, έβγαλε αυτήν την απίστευτα ποιητικής ομορφιάς ταινία, τον Γάμο της Τούγια, με πολύ λίγα λόγια, χαμηλόφωνη αφήγηση και στέπα, στέπα, στέπα, στοιχεία που υπηρετούν απόλυτα την ιστορία και υπογραμμίζουν τους χαρακτήρες.
Αγαπημένο σημείο: την παράσταση κλέβει ένα απίστευτο ζώο, μεταξύ καμήλας και λάμα, σαν προϊστορικό μαμούθ. Χωρίς πλάκα, το κοιτάς με ορθάνοιχτο στόμα.
2. Πορτογαλία: όχι και τόσο απομακρυσμένη από εμάς, αλλά μικρή και λιγότερο εκρηκτική όσον αφορά την κρίση, σύμφωνα με τα ΜΜΕ τουλάχιστον. Έβγαλε πέρυσι αυτό το ασπρόμαυρο, αργό, στυλιζαρισμένο φιλμ που έκανε τη διαφορά στο σύγχρονο δυτικό κινηματογραφικό στερέωμα. Το Tabu.
Αγαπημένο σημείο: καταπληκτική φωτογραφία, κάθε πλάνο και πίνακας ζωγραφικής.
3. Κορέα: Νότια φυσικά, στη Βόρεια πού να τολμήσουν να ασχοληθούν με σινεμά. Φοβερές ασιατικές φάτσες, απείρου κάλλους τοπία-τύφλα να χει η Νέα Ζηλανδία- και μεγάλη εσωτερικότητα και ευαισθησία από τον σκηνοθέτη Κιμ-Κι Ντουκ που έφτιαξε «σχολή» μόνος του. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και άνοιξη.
Συνοπτικά (από τις Cinelisted)
1. Ο γάμος της Τούγια
2. Tabu
3. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και άνοιξη
