Πανικός απ' έξω, το live των Imam Baildi ήταν sold out από αρκετά νωρίς, 200 (ίσως και περισσότεροι) άνθρωποι να αναζητούν εισιτήριο και άλλοι 4 χιλιάδες μέσα να έχουν γεμίσει ασφυκτικά τον κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Την Παρασκευή το βράδυ.
Εννοείται πως η απίστευτη κοσμοσυρροή οφείλεται στην επιτυχία των Imam Baildi. Παίζει ρόλο όμως και ο κήπος του Μεγάρου, ο οποίος έχει αποκτήσει το κοινό του ως συναυλιακός χώρος. Είναι ωραίος, δροσερός, στο κέντρο της Αθήνας, με εύκολη πρόσβαση.
Και πολλοί νεαροί και νεαρές ανάμεσα στον κόσμο. Χύμα στο γκαζόν, με ψάθες και ριχτάρια, με μπύρες, κορίτσια και αγόρια, να χορεύουν τα παλιά λαϊκά του '60 λες και αυτά ήταν τραγούδια της εποχής τους. Θαυμάσια.
Οι Imam Baildi, ο Ορέστης και ο Λύσανδρος Φαληρέας, με την ωραία συνταγή: παίρνουν παλιά λαϊκά κομμάτια και τα παρουσιάζουν σε νέα, γοητευτική, μορφή. Το «Ακρογιαλιές δειλινά» του Βασίλη Τσιτσάνη ή το «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς» με τη Μαίρη Λίντα με beat και ηλεκτρονικά στοιχεία. Σαν να κάνουμε clubbing. Αλλά με κλαρίνα. Και μαζί τους και ο κιθαρίστας των Planet Of Zeus. Τι είπατε;
Και είναι πολύ καλοί στα live τους, εμπνευσμένοι. Πολύ καλύτεροι από τα άλμπουμ τους, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο και δύσκολο. Η Ρένα Μόρφη ήταν στα φωνητικά. Εξαιρετική. Να χορεύει, να μιλάει με τον κόσμο, να τραγουδάει παιχνιδιάρικα. Να παίζει μαζί τους ένα ερωτικό παιχνίδι, ένα φλερτ. Και βέβαια ο MC Yinka για τα hip hop. Ωραίος.
Το ακόμα πιο σπουδαίο με τους Imam Baildi είναι η διαρκής βελτίωσή τους. Κάθε φορά και καλύτεροι. Το μέλλον τους ανήκει. Και πρέπει, πλέον, να κάνουν ένα βήμα μπροστά. Δικό τους βήμα 100%.
