Την Δήμητρα Γαλάνη την εκτιμούσα ανέκαθεν. Ως καλλιτέχνη. Πριν τη γνωρίσω προσωπικά (και την αξιολογήσω και ως προσωπικότητα). Μου έκανε εντύπωση το πόσο πολύ ψαχνότανε στη μουσική. Την έβλεπα σε κάτι περίεργες ξένες συναυλίες ονομάτων που γνώριζαν μόνο οι μυημένοι. Είχα γράψει κι ένα σχετικό σχόλιο στην Ελευθεροτυπία στις 21 Αυγούστου 2009.
Συστηθήκαμε πριν από ένα χρόνο περίπου με αφορμή εκείνα τα ηλίθια tweets του Μανώλη Καψή. Και την επίθεση που δέχτηκε στη συνέχεια από το... Συγκρότημα, από τα ΝΕΑ για τη λίστα με τους καλλιτέχνες που, πιθανότατα, να... εισφοροδιαφεύγουν. Ένα αστείο και αστήριχτο ρεπορτάζ μόνο για να δημιουργήσει εντυπώσεις και να αφήσει σκιές. Το θεώρησα μεγάλη αδικία. Σκεφτείτε πως στη συγκεκριμένη λίστα υπήρχαν αποκλειστικά καλλιτέχνες της πίστας και μόνο ένας (μόνο ένας!) διαφορετικού ρεπερτορίου, η Δήμητρα Γαλάνη. Τυχαίο θα μπορούσε να πει κάποιος εκτός χώρου, διόλου τυχαίο θα έλεγε κάποιος άλλος που γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, το πως μπορεί να λειτουργήσει η δημοσιογραφία και με ποιες μεθόδους...
Αφορμή για να σας πω όλα αυτά αποτελεί ένα καινούργιο project που ετοιμάζει η Δήμητρα Γαλάνη και το οποίο έχει άμεση σχέση με όσα αναφέρω στην αρχή, είναι δηλαδή πολύ global στη λογική του και διαθέτει παγκόσμια ματιά. Το Chronos, μία μουσική παράσταση εμπνευσμένη από έργα σπουδαίων ελλήνων ποιητών, συνθετών και ζωγράφων. Και πως θα το πραγματοποιήσει αυτό; Θα συνεργαστεί με δεξιοτέχνες έλληνες μουσικούς που ταξιδεύουν (ή και ζουν) μονίμως στο εξωτερικό. Σημειώστε την ομάδα, μία κανονική dream team: Ο βιμπραφωνίστας Χρήστος Ραφαηλίδης που κατοικοεδρεύει στη Νέα Υόρκη, ο μπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης (Νέα Υόρκη επίσης), ο πιανίστας Σπύρος Μάνεσης (μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Νέας Υόρκης, Αθήνας και άλλων πόλεων) και ο πολυμουσικός Θωμάς Κωνσταντίνου (αυτός ζει εδώ μεν, αλλά θα προσφέρει την πινελιά της Ανατολής στους άλλους τρεις που είναι πιο δυτικότροποι στο στιλ τους). Όλοι τους ταξιδεύουν συνεχώς, αν τους αναζητήσεις στο... τηλέφωνο και δεν τους βρεις στην Ιαπωνία λόγου χάριν, θα είναι στη Νορβηγία ή στη Νότια Αμερική (παίζεται και η ήπειρος ακόμα, όχι μόνο η χώρα). Να σημειώσω και το εξής. Την εκτίμηση που απολαμβάνει η Γαλάνη στους... δικούς μας κύκλους, τους πιο εναλλακτικούς. Το έχω τσεκάρει μεταξύ συγκροτημάτων και μουσικών. Τζαζ, ροκ, electro, όλων. Ρωτήστε τους Στέρεο Νόβα να σας πουν. Ρωτήστε τον Alex K από τους Last Drive ή τον Greggy K από τους Matisse. Έπρεπε να βλέπατε με πόσο σεβασμό την αντιμετώπισε τη Γαλάνη ο Ραφαηλίδης κατά την πρόσφατη, απίστευτη, εμφάνισή του στο Half Note.
Αυτά. Και δεν μίλησα καν για τις πολιτικές της απόψεις, έτσι;
