To Σάββατο θα πάω ν' ακούσω ελληνικά. Οχι, όχι στο Rockwave. O Aγγελάκας, ο Μάλαμας και ο Θανάσης μπορούν να περιμένουν. Ούτε στους Κιάμους και στους Παντελίδηδες. Σε σκυλάδικα δεν πάω ούτε αλυσοδεμένος. Άλλου είδους ελληνικά θα ακούσω το Σάββατο. Τα ελληνικά των ρομαντικών, που παλεύουν αβοήθητοι απέναντι σε ανεμόμυλους.
Υπάρχει, στην Ελλάδα, το υβρίδιο που κάποτε ονομάστηκε prog rock; Και όμως, υπάρχει. Η τετράωρη συναυλία που θα γίνει στην αποβάθρα του Τρένου του Ρουφ θα έχει πρώτο όνομα στη μαρκίζα τους Verbal Delirium, τους οποίους ανακάλυψα τυχαία τη μέρα της μη-συναυλίας της Amy Winehouse: τσαντισμένος από την απερίγραπτη στάση της διοργανώτριας εταιρίας (η οποία αρνήθηκε να εξαργυρώσει τα εισιτήρια), γύρισα την πλάτη στον Moby και πήγα στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, για να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα ελληνικό προϊόν διεθνών προδιαγραφών.
Εκεί έμαθα ότι οι Verbal Delirium είχαν ηλικία 9 ετών (με αρχική ονομασία Afterglow), αλλά χρειάστηκε να φτάσουν στο 2009 για να ηχογραφήσουν, σε ξένη εταιρία μάλιστα. Εκτοτε έβγαλαν και δεύτερο δίσκο, το φετινό From The Small Hours Of Weakness. Είναι καλό όσο και το πρώτο, αναζητήστε το. Τις προάλλες, έπαιξαν για πολλοστή φορά στην Ελλάδα -και έκαναν θραύση- οι Πολωνοί Riverside, που κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος: ανανεωτικό και αρκετά σκληρό progressive και art rock, με δόσεις ψυχεδέλειας. Δεν βλέπω σε τι ακριβώς υστερούν οι δικοί μας Verbal Delirium.
Στο ίδιο μίνι φεστιβάλ, το Σάββατο στο Ρουφ, με εισιτήριο 5 ευρώ, θα παίξουν οι δυναμικοί Master Reset από το Ηράκλειο της Κρήτης (με ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους, το ηχογραφημένο στη Σουηδία - Nutshell Republic του 2010) και οι κάπως πιο πειραματικοί και εναλλακτικοί am:pm (After Midnight Popular Music), που κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το 2011.
Και οι τρεις μπάντες πασχίζουν να κρατήσουν το κεφάλι τους πάνω από την επιφάνεια, με σποραδικές εμφανίσεις σε μικρά κλαμπάκια, πρόχειρες καμπάνιες μέσω διαδικτύου, διαφήμιση στόμα με στόμα από τους εραστές τους είδους. Σαν αυτές, υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες. Κινούνται με καύσιμο το μεράκι, αλλά δυσκολεύονται να ξεφύγουν από τη δίνη της κρίσης και της ανέχειας. Στη χρεωκοπημένη Ελλάδα του 2013, δυσκολεύονται να βρουν αξιοπρεπές μεροκάματο ακόμα και οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του ελληνικού ροκ ή και του εντέχνου. Επιβιώνουν και αντέχουν μόνο οι πιο τυχεροί.Την ώρα που έγραφα αυτό το μικρό, ξεδιάντροπα διαφημιστικό, σημείωμα, κατέφτασε στο κατώφλι μου το cd των Damnation Project, της ιδίας progressive rock-metal συνομοταξίας και αυτό. Mπορείτε να το ακούσετε εδώ.
Πριν παραπονεθείτε για τυχόν ατέλειες της παραγωγής, σημειώστε ότι το μεγαλύτερο μέρος του (γράφτηκε και) ηχογραφήθηκε από έναν μερακλή φίλο, στην κουζίνα του σπιτιού του στην Καβάλα. Τα παιδιά μπορεί να υστερούν σε μέσα, αλλά έχουν ψυχή και την καταθέτουν μέσα σε νότες, ελπίζοντας να αγγίξουν χορδές και -οι πιο τυχεροί και ανθεκτικοί- να μετατρέψουν το χόμπι τους σε βιοπορισμό, όπως εμείς οι ευτυχείς. Εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρουν. Εγώ, πάντως, ακούω, τώρα τελευταία, ελληνικά.
