«Μεγαλώνοντας πρέπει σιγά-σιγά κι εμείς να προσαρμόσουμε το live στις ...βιολογικές μας αντοχές!» Μάλλον κάνει πλάκα ο Μάρκος (Κούμαρης), συνθετης, στιχουργός, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Locomondo. Και πάντως σίγουρα αυτή δεν ειναι μία άμεσα εφαρμόσιμη σκέψη που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα των live τους.
Εχουν περάσει βέβαια δέκα χρόνια από τότε που ο ίδιος και ο Γιάννης Βαρνάβας έφτιαξαν τους Locomondo. Κι αυτά τα γενέθλια τα γιορτάζουν τώρα μ' ένα καινούριο άλμπουμ («Οδύσσεια») και ένα ξέφρενο συναυλιακό καλοκαίρι που ξεκινάει Δευτέρα βράδυ (21.30) στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Οποιος όμως τους έχει δει στην σκηνή, μόνο ότι...βάρυναν κατά μία δεκαετία δεν σκέφτεται. Κι όποιος δεν τους έχει δει, ας τους δει απόψε για να..συννενοηθούμε.
Οι τρεις νικητές για τους Locomondo απόψε (διπλές οι προσκλήσεις, τα ονόματα θα βρίσκονται στην είσοδο της Τεχνόπολης) είναι:
Μαρία Πετανίδου
Μαριαλένα Χατζηιωαννίδη
Ηλίας Παναγιωτόπουλος
Οι συναυλίες τους είναι μία έκρηξη ενέργειας, dance εμπειρίας και ασταμάτητων, καταιγιστικών ρέγκε, σκα και φανκ ρυθμών. Δεν υπάρχει περίπτωση να τους παρακολουθήσει κάποιος...στατικά. Οι Locomondo είναι ούτως ή άλλως αεικίνητοι. Κι όχι μόνον στη σκηνή. Γι' αυτό και το φανατικό κοινό τους είναι μία πολύ πιο προσωπική υπόθεση και κατάκτηση από,τι άλλων συγκροτημάτων. Το έφτιαξαν σχεδόν μόνοι τους γυρίζοντας χρόνια τώρα την Ελλάδα και τον κόσμο και μεταφέροντας παντού όχι μόνο ρυθμό και ενέργεια αλλά και στίχο που κάτω απτο χιούμορ, την ειρωνία και την πλάκα, εκφράζει και ουσιαστικές σκέψεις και ανησυχίες.
Το ίδιο συμβαίνει και με το καινούριο τους άλμπουμ, την «Οδύσσεια» που κατεβάζοντας λίγο στροφές, περιλαμβανει και μερικές μπαλάντες. Διανεμήθηκε μέσω εφημερίδας καταρχάς, αλλά τώρα θα πωλείται και στις συναυλίες τους, σε χαμηλή τιμή. Οσο για το ομώνυμο τραγούδι είναι ένας χιουμοριστικός φόρος τιμής στις περιοχές της Ελλάδας όπου έχουν δωσει συναυλία. «Οχι όλες τις περιοχές. Αν τα βάζαμε όλα το τραγούδι θα διαρκούσε 7,5 λεπτά», λέει ο Μάρκος που καθισμένος απέναντι μαζί με τον μπασίστα Σπύρο Μπεσδέκη μοιάζουν πολύ cool. Παραπλανητικά... ήσυχοι για όποιον ξέρει τα on stage alter ego τους.
-Δέκα χρόνια ήδη. Δεν είναι λίγα..
«Ισως θα ήταν φυσικό να κάνουμε και μια μικρή κοιλιά. Αλλά στο μουσικό είδος που κινούμαστε, δεν υπάρχει κάτι που να μοιάζει με ό,τι κάνουμε. Για κάποιο λόγο δεν ανήκουμε σε καμία από τις μεγάλες μουσικές οικογένειες, όπως είναι π.χ.η οικογένεια των χιπ-χοπάδων, η οικογένεια των έντεχνων κλπ. που καθεμία έχει και τους δικούς της ραδιοσταθμούς. Εμάς το ράδιο ποτέ δεν μας στήριξε, όπως άλλους. Ηταν μόνο θέμα του παραγωγού αν μας γούσταρε ή όχι. Δεν έπεσε ποτέ γραμμή. Αρα εμάς τελικά μας επέβαλε ο κόσμος. Και τα μουσικά κανάλια γι αυτό μας έπαιξαν. Επειδή το ήθελε ο κόσμος».
-Τη ρέγκε την αγαπούσαν όμως οι Ελληνες πάντα για κάποιο λόγο..
«Οπως λέει κι ένας φίλος μου «η ρέγκε δεν ενοχλεί». Την ρέγκε την δεχόντουσαν κι οι ροκάδες, την δεχόντουσαν και μερικοί λαϊκοί».
-Η πιο ρέγκε φάση σας πότε ήταν;
Το 2003-6 που ρουφούσαμε ο,τι έβγαινε από την Τζαμάικα. Μετά ξαφνικά πήγαμε εκεί και μάλιστα με την σφραγίδα και την ευλογία του Βιμ Γκόρντον του ιστορικότερου εν ζωή τρομπονίστα και φίλου του Μπομπ Μάρλεϋ. Ε αυτός μας έμαθε να παίζουμε πράγματική ρέγκε. Ξέραμε, αλλά μας είπε 2-3 κόλπα που μας ξεκλείδωσαν. Ηταν απίστευτη εμπειρία. Γυρίσαμε θεωρώντας ότι έχουμε κάνει τον σούπερ άθλο. «Πήγαμε στην Τζαμάικα» λέγαμε. «Α ναι;» μας απαντούσαν, σαν να χαμε πάει μέχρι το Περιστέρι. Τελικά κι αυτό γκέλαρε χρόνια μετά...».
-Στις συναυλίες κάνετε σκηνοθεσία στα κομμάτια. Παίζετε π.χ. ένα τραγούδι άλλων για 10 και μετά πάτε σ ένα δικό σας, μετά ξανά κάτι άλλο. Κάνετε..
«Κολπάκια. Το σχολείο γι αυτά είναι ουσιαστικά το live. Ιδίως εμείς που παίζαμε χρόνια σε μικρά μπαράκια, είχαμε μία άνεση να κάνουμε πολλά πειράματα-που κάποια δεν πετυχαίναν κιόλας. Το τωρινό μας σόου είναι ουσιαστικά ένα απόσταγμα από τα καλύτερα τρικς που κάναμε τόσα χρόνια. Κι εννοείται ότι κοιτάμε πολύ και τί έκαναν παλιότερα οι μεγάλοι μουσικοί που δεν είχαν να τους υποβοηθούν εκρήξεις και εφέ και φώτα και χορεύτριες»
-Πάντως σε περιπτώσεις σαν τις δικές σας το άλμπουμ εκπροσωπεί ένα μικρό μέρος της ενέργειας και της δυναμικής σας.
«Η συναυλία είναι μια ολιστική εμπειρία στην οποία ο καλλιτέχνης ή το συγκρότημα καταλαμβάνει ένα μικρό μέρος. Ως ακροατής αρχίζεις να την θυμάσαι απτην ώρα που φεύγεις απ το σπίτι σου...Εμένα π.χ. η πρώτη μου συναυλία ήταν όταν ήμουν 12 χρόνων και πήγα στην Φρανκφούρτη να δω τον Σπρίνγκστιν. Εννοείται ότι θυμάμαι τα πάντα, όχι μόνο τον Μπρους και τη μουσική. Θυμάμαι το πως αντιδρούσε ο κόσμος γύρω μου. Το πώς ένιωσα την ώρα που μπήκα. Ολες τις λεπτομέρειες. Γι αυτό κι εμείς προσπαθούμε να κάνουμε συναυλίες που ο άλλος θα τις θυμάται σαν ωραία, ολιστική εμπειρία».
-Υπήρξε κάποια στιγμή που αντιληφθήκατε ότι κάνετε πια γκελ στον κόσμο;
«Ναι. Από το 2008-9 και πέρα. Το «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα» το είχαμε γράψει το 2005, το παίζαμε σε live και δεν ενδιέφερε κανέναν. Και ξαφνικά το ίδιο τραγούδι τέσσερα χρόνια μετά άρχισε να γκελάρει από μόνο του».
-Μερικά μυστικά σας;
«Ελάχιστα κενά ανάμεσα στα τραγούδια. Εμείς τα πρώτα τρία τέταρτα δεν σταματάμε καθόλου. Ο κόσμος είναι excited στην αρχή. Αυτό δεν πρέπει να το χάσεις. Ούτε και τη δική σου ένταση πρέπει να χάσεις. Τα πρώτα τρία τέταρτα πρέπει λοιπόν να εκτονωθεί αυτό. Γι αυτό δεν σταματάμε καθόλου. Και μετά πάμε στις γλύκες..»
-Υπάρχει εύκολο και δύσκολο κοινό;
«Ε σίγουρα. Ενα κοινό που ξέρει τα κομμάτια σου και τραγουδάει τους στίχους σου είναι πολύ εύκολο...»
-Η επαρχία είναι πιο δύσκολη απτην Αθήνα;
«Ετσι όπως έχει εξελιχθεί η επαρχία είναι πιο εύκολη».
-Γενικά το ελληνικό κοινό είναι παράξενο;
«Είναι απρόβλεπτο..»
-Πήγατε και στην ΕΡΤ και παίξατε πρόσφατα. Την απόφαση για το λουκέττο πώς την είδατε;
«Ο τρόπος με τον οποίο έγινε ήταν τρομαχτικός. Αυτό το μαύρο ξαφνικά, θυμίζει άλλες εποχές. Κι εγώ είμαι από τους ανθρώπους που έβλεπαν κυρίως κρατική τηλεόραση. Αν αυτό έληξε οριστικά, αισθάνομαι να χάνω κι εγώ κάτι από την παιδεία μου».
-Και προφανώς έχουμε ήδη χάσει κι άλλα πολλά λόγω κρίσης..
«Η εντύπωσή μου είναι πώς όλοι χασαμε και όλοι κάτι θα χάσουμε από δω και πέρα. Δεν μπορεί να ξεκινάμε με την σκέψη ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως ήταν. Τραβήχτηκε η κουρτίνα που τα ομόρφαινε όλα, τελείωσε η έξαρση του 2004 που νομίζαμε ότι είμαστε στην κορυφή του κόσμου, έσβησε η πλασματική εικόνα και τώρα η πραγματικότητα πονάει».
-Φταίμε κι εμείς δηλαδή;
«Εμείς δεν ψηφίσαμε όσους μας κυβέρνησαν; Θυμάμαι την δεκαετια του 80 παιδάκι να χαζεύω τις τεράστιες συγκεντρωσεις που έκανε μία η Ν.Δ. και μια το ΠΑΣΟΚ. Κι ακόμα τοτε που ήμουν 10-12 χρόνων μου φαινόταν απίστευτα γελοίο το ότι έτρεχαν όλοι με τις σημαίες και στήριζαν τον ένα και τον άλλο. Έτσι νομιμοποιήθηκε σιγά-σιγά αυτό το πράγμα. Αναρωτιέμαι αν τωρα γίναμε σοφότεροι».
-Πάντως η ελληνική κοινωνια συντηρητικοποιείται. Δεν το διαπιστώνετε κι εσείς που μουσικά εκπροσωπείτε κάτι πιο ανοιχτόμυαλο και κοσμοπολίτικο;
«Πάντα όταν επικρατεί ο φόβος συντηρητικοποιείται η κοινωνία. Πάντως εγώ θεωρώ ότι τα δικά μας τραγούδια ήταν εξαρχής κατά κάποιο τρόπο «συντηρητικά», αν σκεφτείς ότι απευθύνονται στις βασικές ανθρώπινες αξίες. Το κύριο είναι να καταλάβεις τί πραγματικά έχει σημασία στη ζωη. Εχει σημασία να έχεις ένα SUV για να δείχνεις μούρη; Εχει σημασία να φοράς ενα πανάκριβο παντελόνι; Στην προσπάθεια να τα αποκτήσουμε όλα αυτά, θυσιάστηκαν και τα υπόλοιπα. Θεωρούσαμε αξία το παντελόνι των 450 ευρω και τώρα δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τα νοσοκομεία μας κι οι γιατροί κάνουν τριπλοβάρδιες, επειδή επί χρόνια η προτεραιότητά μας ήταν η βιτρίνα».
-Υπάρχουν και συγκροτήματα που την πάτησαν λόγω μούρης και χρημάτων..
«Εμας η επιτυχία μας δεν είναι τέτοια που να μπορεί να μας αλλάξει την ζωή. Εντάξει, ζούμε αξιοπρεπώς πια και βγάζουμε πέντε φραγκα χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε μια δουλειά που δεν μας αρέσει, αλλά δεν είμαστε και στο επίπεδο να έχουμε έσοδα που να έχουν εκτοξευτεί. Υστερα μας βρήκε όλη αυτή η φάση σε μία ηλικία μετά τα 30, είχαμε λοιπόν διαμορφώσει τους χαρακτήρες μας. Αυτοί που συνήθως την πατάνε είναι κάτι παιδιά στην ποπ 19-20 ετών που ξαφνικά τους λένε «θεούς» και «σεξ σύμπολ» και τους τρελλαίνουν. Και χειρότερα τραλλαίνονται όταν όλο αυτό τελειώνει και πρέπει να επιστρέψουν στην πραγματικότητα, να καθήσουν στην ουρά και να περιμένουν την σειρά τους. Είχαμε βέβαια κι εμείς προτάσεις που θα εξαργυρώνονταν σε χρήμα αλλά 9 στις 10 φορές είπαμε «όχι». Προτιμούσαμε να κοιμόμαστε καλά το βράδυ...»
INFO
Οι Locomondo ξεκινούν απόψε στις 21.30 το συναυλιακό καλοκαίρι τους από την Τεχνόπολη στο Γκάζι, με guest τον Περουβιανό κιθαρίστα και τραγουδιστη Πέντρο Φαμπιάν. Τα εισιτήρια στοιχίζουν 12, 10 (για φοιτητές), 8 (για μαθητές και ανέργους). Επόμενοι συναυλιακοι σταθμοί τους μετά Λευκωσία (3/7), Κως (6/7) κ.ά.
