Περάσαμε την πύλη των Φυλακών Κορυδαλλού χθες, γύρω στη 1 το μεσημέρι. Ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών και τα παιδιά του ΚΕΘΕΑ μας κάλεσαν να περάσουμε μερικές ώρες με τους κρατούμενους. Ήταν ο Χριστόφορος Ζαραλίκος μαζί μας, ήταν ο πρώην ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Άκης Ζήκος, ήταν και κάποιοι δημοσιογράφοι ακόμα. Με σφιγμένο στομάχι μπήκαμε, περνώντας τρεις ελέγχους και αμέτρητες πόρτες και κάγκελα. Πολλά κάγκελα και παντού. Ακόμα και σε κάτι εσωτερικές αυλές, μικρές μια σταλιά, με μία μόνο μπασκέτα σε έναν τοίχο, έβλεπες κάγκελα γύρω-γύρω. Και υπήρχαν κι εκείνα τα πλεξούδες-σύρματα στην κορυφή ως ένα επιπλέον εμπόδιο. Αλλά πως να αποδράσεις από εκεί; Δεν γίνεται, πρέπει να πηδήξεις πέντε μάντρες και άλλα τόσα κάγκελα. Ακόμα και τα παράθυρα, τα εσωτερικά παράθυρα, σιδερόφραγκτα είναι.
Ο ΚΕΘΕΑ τουλάχιστον έχει φτιάξει μία κατάσταση που δεν θυμίζει και πολύ τη φυλακή. Μην ξεχνάτε πως οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι έχουν δύο πράγματα να αντιμετωπίσουν, τόσο την ποινή τους, όσο και τα ναρκωτικά. Γύρω στα 30 παιδιά βρίσκονται εκεί, αυτό το διάστημα. Με διάφορες ποινές φυλάκισης για αδικήματα για τα οποία δεν ρωτήσαμε ποτέ. Δεν είναι πρέπον μας είχαν προειδοποιήσει και το αποφύγαμε. Μας περίμεναν πώς και πώς τα παιδιά. Μαγείρεψαν ειδικά για την περίσταση, είχαν αναψυκτικά, μας έφτιαξαν καφέδες, μας μίλησαν ειλικρινά, μέσα από την καρδιά τους. Για το πως είναι η ζωή εκεί μέσα, ρωτούσαν για όσα συμβαίνουν έξω, χαμογελούσαν και έδειχναν δυνατοί. Μία φορά το χρόνο δέχονται ανάλογες επισκέψεις και γι' αυτό θέλουν να είναι σε όλα έτοιμοι. Ακόμα θυμόντουσαν την περσινή επίσκεψη, τη μπάλα που έπαιξαν με τον Ντέμη Νικολαϊδη, τα stand up comedy του Χριστόφορου Ζαραλίκου. Δεν είναι μίζεροι όμως, το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα, έχουν δύναμη και σε γεμίζουν αισιοδοξία.Είναι αποκομμένοι σχετικά από την υπόλοιπη φυλακή. Σε κοινούς θάλαμους βέβαια κοιμούνται αλλά αποφεύγουν την επαφή με άλλους. Έκανα μία βόλτα στους διαδρόμους. Όπου μπορούσα να πάω δηλαδή, όπου επιτρεπότανε. Έκανε και ζέστη, έβλεπες κρατούμενους με σορτσάκια και φόρμες, άλλοι κάπως... φτιαγμένοι, άλλοι κανονικά, ξένοι και έλληνες κ.ά. Εκεί και οι υπάλληλοι της φυλακής, κακοπληρωμένοι πια και αυτοί, έπαψαν να ενδιαφέρονται.
Στις 7 ξυπνούν, στις 9 βγαίνουν στο προαύλιο, στις 12 τρώνε, μέχρι τις 4 επιστρέφουν στα κελιά τους, στις 5 το απόγευμα προαυλίζονται ξανά, μέχρι τις 8 το χειμώνα, μέχρι τις 9 το καλοκαίρι. Και μετά ξαναμπαίνουν στα κελιά τους. Σε θαλάμους 18 ατόμων κοιμούνται καμιά τριανταριά. Στο πάτωμα, κάποιοι. Δεν μπορείς να σηκωθείς το βράδυ μου έλεγαν οι κρατούμενοι, πρέπει να πηδήξεις από πάνω τους. Έχουν τηλεοράσεις βέβαια, ψυγείο όποιος θέλει, ακούν πολύ ραδιόφωνο μου είπαν.
Πήρα πολλές ανάσες βγαίνοντας το απόγευμα. Ακόμα κι αν ένιωθα πως δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα, όλο και κάποιες άκρες θα βρίσκουν εκεί μέσα, δεν μπορεί. Ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις ένας άνθρωπος προσαρμόζεται. Αλλά δεν παύει να είναι μία φυλακή. Και σε περιόδους οικονομικής κρίσης τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκληρά. Μου έδωσαν δύναμη και αισιοδοξία τα παιδιά, οι κρατούμενοι του ΚΕΘΕΑ. Ωστόσο τους σκεφτόμουν μετά το βράδυ, όταν πια θα είχαμε φύγει και θα γύριζαν στην καθημερινότητά τους. Τη δύσκολη, την άγρια. Άντε να κοιμηθείς μετά από αυτό...
