Σουρίμι (το γνωστό υποκατάστατο ψαριών) σερβίρει ένας ισπανός προς ίαση των αγχωμένων (από το φόνο απόλυσης αλλά και εξαιτίας συμπεριφορικής της διεύθυνσης) υπαλλήλων στις εταιρίες...
Παρακαλώ μην εκλάβετε το παρακάτω κείμενο ως άλλο ένα από αυτά τα λιβελλογραφήματα που προσπαθούν με επαναστατικότητα να αλλάξουν το σύστημα ή τέλος πάντων να αντισταθούν σε αυτό. Επίσης παρακαλώ να συγχωρέσετε τον εκνευρισμό μου. Ο οποίος σημειωτέον περάστηκε μέσα από σήτα κοσμιότητας πριν συναντήσει αν όχι το πληκτρολόγιο (έσβησα και έγραψα πολλές φορές) στα σίγουρα όμως το ιστολόγιο. Και ο λόγος είναι απλός. Εντάξει, είπαμε να μην δαιμονολογούμε για τον καπιταλισμό διότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα ξεστραβωθούμε για να δώσουμε σωστές λύσεις σε πραγματικά ζητήματα. Συμφωνώ ότι πρέπει να εξετάζονται όλες οι απόψεις για τη βελτίωση των καθημερινών μας λειτουργιών ως άνθρωποι μέσα στην κοινωνία. Αλλά αυτό το ισπανικό κρεσέντο που θυμίζει λες και ο πρωταγωνιστής είναι η ιβηρική έκδοση του Bob Walker (που ερμήνευσε πολύ καλά ο Peter Facinelli) από το αριστουργηματικό The Big Kahuna (1999) μόνο νεύρα δημιουργεί. Ο Πάμπλο Πρίνσιπε (που είναι μια σύγχρονη εκδοχή του Μικρού Πρίγκιπα όπως καθόλου ευφάνταστα μας λέει και το ευώνυμο του) πηγαίνει προς πρόσληψη θέσης διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού σε μεγάλη (βλέπε κολοσσός) εταιρεία -που έχει μόνο δυστυχισμένους ανθρώπους στα γραφεία της.
Ο πρόεδρος που μόλις έχει κάνει ένα τριπλό bypass και έχει προλάβει να δει το φως το αληθινό (δεν κάνω καθόλου πλάκα) στα λίγα λεπτά που έχει περάσει στην κατάσταση του κώματος (που θα οδηγήσει μετά την ανάνηψη του στο προαναφερθέν bypass) θα δυσκολευτεί μεν αλλά τελικώς θα καταλάβει ότι στο πρόσωπο του Πρίνσιπε δεν θα βρεθεί αποκλειστικά η ευτυχία των υπαλλήλων του αλλά και η προσωπική του. Και αυτό διότι ο new age αέρας του Πρίνσιπε φέρνει την αλλαγή στα πάντα μέσα στα γραφεία της εταιρείας. Με έναν Κοέλιο να ίπταται πάνω από το κακογραμμένο κείμενο του Μπόρχα Βιλασέκα (που ποσώς με ενδιαφέρει η σωρεία βραβείων που έχει λάβει για τις προσπάθειες του στην ψυχοδυναμική της οικονομικής ζωής και των στελεχών/υπαλλήλων αυτής), με ένα στυλ γραφής που δεν απευθύνεται παρά μόνο σε ανθρώπους που δεν διαβάζουν αλλά ακολουθούν τσιτάτα, με την απαράδεκτη παραλληλοποίηση του πρωταγωνιστή με έναν όχι μόνο εξυπερικό πρίγκιπα αλλά με σχεδόν μια αλαjesus συντεταγμένη, ο Βιλασέκα παίρνει σοβαρή υποψηφιότητα για το πλέον εκνευριστικό αν όχι βάρβαρο βιβλίο της χρονιάς. Και φυσικά δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση του και ο Κοέλιο. Κάπου στις ευχαριστίες του προέδρου προς τους αναγνώστες (πρόκειται περί αληθινής ιστορίας...) ξαφνικά πετάγεται και ο αλχημιστής ως λέξη... Πρόεδρε δεν πείθεις. Εκεί που στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας παραθέτει και μερικά σχετικά ντοκιμαντέρ σου προσθέτω και εγώ 2 ταινίες. Το επίσης ντοκιμαντέρ «Enron, Καρχαρίες στο δωμάτιο» (2005) και το καταπληκτικό In the Company of Men (1997)
Υ.Γ. Να προσθέσω και κάτι ακόμα. Η, στα όρια του εκχυδαϊστικού λαϊκισμού, ενδυματολογική συνισταμένη του συγγραφέα που από τη μια εξομοιώνει τη γραβάτα με την καταπιεσμένη φύση ενώ ο ίδιος κυκλοφορεί με αλα αριστεροσύνης φρούριο σακάκι με πουκάμισο (κουμπωμένο μέχρι πάνω όμως...) κάνει ακόμα πιο εμετική την όλη ιστορία. New age χαρτογιακάδες με ουμανιστικές τάσεις. Από όλους τους κατ' επιλογήν γραβατοφόρους έχετε κερδίσει ένα σαρκαστικό κούνημα του κεφαλιού, κύριε Βιλασέκα.
Μπόρχα Βιλασέκα Ο Μικρός Πρίγκιπας φοράει γραβάτα
Μετάφραση > Αυγή Σαράφη
Σελίδες > 248
Εκδόσεις > Κέδρος (2013)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
