Της Μαρίας Αδαμοπούλου
Brussels film festival και όχι, ο καιρός δεν έκανε την έκπληξη. Ήταν κακός. Βροχή, αγέρας και ο Παπακαλιάτης να παίζει στη γιγαντοοθόνη που έχουν στήσει οι διοργανωτές έξω από τον πολυχώρο Flagey. Πόσα να αντέξει ο μετανάστης; Παραδίπλα τα άδεια τραπεζάκια, τα μπαράκια με τους μπάρμεν να καταναλώνουν μόνοι τους τις μπύρες και εμείς κάτι Έλληνες (αυτοί του απόδημου) να κάνουμε τη δική μας πράξη αντίστασης γιατί η ταινία «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» του Έκτορα Λυγίζου είναι βαθιά πολιτική κατα τη γνώμη μου.
Η πείνα, το θέμα της ταινίας, σε μια εποχή που παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία είναι επίκαιρη όσο ποτέ.
Ο τίτλος της τόσο κυριολεκτικός όσο και μεταφορικός τα λέει όλα. Η υπόθεση: ο Γιώργος ένας νεαρός άνεργος τενόρος και νυν άστεγος, περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας μαζί με το καναρίνι του, υποσιτιζόμενοι και οι δυο. 
Η κάμερα ακολουθεί πιστά τον πρωταγωνιστή που απογυμνώνεται μπροστά στον εμβρόντητο θεατή. Οι ήχοι του σώματος και των λειτουργιών του αποκτούν άλλη διάσταση και σκληραίνουν ακόμη περισσότερο την εικόνα. Μια Αθήνα σε κρίση, μια κοινωνία σε κρίση, οι άνθρωποι σε κρίση. «Εμείς οι νέοι, δεν ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε. Δεν είναι εύκολο. Ο Γιώργος επιλέγει την απομόνωση και ρίχνει το φταίξιμο στον εαυτό του», είπε ο σκηνοθέτης στη συζήτηση που ακολούθησε μετά το τέλος της προβολής.
Σε μια εποχή που ο πολιτισμός παραπαίει με την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ, την όλη συζήτηση για το κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου, τα μαγειρέματα στο Εθνικό θέατρο, τη διάλυση πολλών μικρών θεάτρων και ομάδων, το φωνή-λαού-κλείσιμο της ΕΡΤ, τέτοιες προσπάθειες όπως αυτή του Έκτορα Λυγίζου δίνουν μια μικρή ελπίδα ότι η τέχνη αντιστέκεται παρά τις αντιξοότητες.
Η ταινία «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Βρυξελλών για το βραβείο κοινού και βασίζεται στο μυθιστόρημα «Η πείνα» του Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν. Έχει ήδη βραβευτεί σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού και από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με τα βραβεία: πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, Α ανδρικού ρόλου στο Γιάννη Παπαδόπουλο και βραβείο καλύτερης ταινίας.
Μάριε ευχαριστώ για τις φώτο!
