Και ποιος ξέρει να οργανώνει τα καλύτερα πάρτι; Θέλει και ρώτημα; Μα φυσικά ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Το έχει αποδείξει. Πριν από 30 χρόνια κατάφερε, με μια πλωτή εξέδρα (πρωτοποριακό για την εποχή), να μαζέψει στο περίφημό του «Πάρτυ στη Βουλιαγμένη», όλη την Αθήνα. Και περνούσε η ώρα κι ανέβαιναν πολλοί, πιο πολλοί, πιο πολλοί, πιο πολλοί. Και περνουσε η ώρα και κάθονταν κοντά, πιο κοντά, πιο κοντά, πιο κοντά.
Κάπως έτσι έγινε και το βράδυ (15/6/2013) στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Τι κι αν η θάλασσα απείχε αρκετά χιλιόμετρα από τον κήπο του Μεγάρου; Το γρασίδι αντικατέστησε το νερό και μια θάλασσα ανθρώπινη, όλων των ηλικιών, γέμισε ασφυκτικά τον κήπο. Η βραδιά κύλησε σαν το νερό, με εναλλαγές βιντεοσκοπημένων στιγμιοτύπων (που καμιά φορά κουράζαν τους παρευρισκομένους) και ζωντανών τραγουδιών. Το concept είχε μεγάλο ενδιαφέρον, κατά την άποψή μου, αλλά μπορώ να καταλάβω κι εκείνους που δυσαρεστήθηκαν από την προβολή των videos. Ωστόσο, θα το ξαναπώ, είχε μεγάλο ενδιαφέρον, κι ας δινόταν η εντύπωση μερικές φορές ότι είχαμε μαζευτεί όλοι μαζί σε ένα θερινό σινεμά. Αλλά μήπως και αυτό ήταν ακόμα ένα «κόλπο» του Λούκυ; Γιατί ως γνωστόν: είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι, μες στα θερινά τα σινεμά.
Κι εκεί που έβλεπες τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά, βιντεοσκοπημένη από το μακρινό 1983, άναβαν τα φώτα και βρισκόταν ολοζώντανη μπροστά σου, να τραγουδάει με φωνή λαμπερή, 30 χρόνια μετά, τα τραγούδια που είχε πει στο «Πάρτυ στη Βουλιαγμένη». Κάτι που συνέβη και με την περίπτωση του Βαγγέλη Γερμανού, ο οποίος έδωσε το παρόν και χθες βράδυ, παίζοντας αγαπημένα τραγούδια του με μια κιθάρα. Οι παρόντες στο πάρτυ πριν από 30 χρόνια Διονύσης Σαββόπουλος και Γιώργος Νταλάρας ήταν απόντες από τον κήπο του Μεγάρου, δυστυχώς. Ωστόσο, οι απουσίες τους δεν φάνηκε να ενοχλούν κανέναν. Άλλωστε, όλοι οι άλλοι ήταν εκεί. Και με αυτό το «όλοι οι άλλοι» εννοώ εκείνους που είναι πάντοτε παρόντες στα πάρτυ του Κηλαηδόνη, εκτός φυσικά από τον ίδιο. Εννοώ: το Φελλίνι, το Μάρκο, το Σαρλώ, τον Καντίνσκι, το Μπόρχες, το Σινάτρα, το Σεγκόβια, το Μπρελ, το Μπρεχτ, αλλά και το Μηνά με την Ανέτα που παλαιότερα τα είχε με το Δήμο, το Χρηστάκη με τη Ζωζώ, που χώρισε την Τέτα και άλλους πολλούς. Άπαντες παρόντες. Μέχρι και οι Onirama έκαναν την εμφάνισή τους στο τέλος για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί τον «μνο των μαύρων σκυλιών».
Σπουδαίος είναι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Και ταυτόχρονα σεμνός και απόμακρος. Δεν επιζητά τα φώτα της δημοσιότητας και δεν τον βλέπουμε συχνά. Ωστόσο, είναι ο μοναδικός δημιουργός της γενιάς του, που μπορεί να καυχιέται ότι στο ακροατήριό του συναντάει κανείς από παιδιά 15 ετών μέχρι παιδιά 75 ετών. Και αυτή είναι μια «νίκη» ανεκτίμητη, σημαντικότατη και πάνω από όλα δίκαιη. Στα πάρτι (του Λουκιανού), λοιπόν, λέμε ΝΑΙ!
