Το φετινό «Plissken Festival» ήταν τα καλύτερο, ever. Και από άποψη διοργάνωσης, αλλά και από άποψης ονομάτων. Με τους Καναδούς Fucked Up και τους FM Belfast να κλέβουν, μάλλον, την παράσταση. Οι πρώτοι με την τρελή performance τους (ειδικά του τραγουδιστή) και οι δεύτεροι με το κεφάτο, disco, eurodisco σετ τους. Ένα πράγμα μόνο λείπει από το «Plissken». Το όνομα-κράχτης. Πάντα στο πλαίσιο και στο ύφος (αλλά και την υψηλή αισθητική) του φεστιβάλ, όχι κάτι άσχετο. Ένα όνομα που θα μαζέψει 2-3 χιλιάδες κόσμο. Δεν ξέρω αν το επιθυμούν οι διοργανωτές, μπορεί και όχι, είναι κρίμα όμως ένα τόσο καλαίσθητο φεστιβάλ (το οποίο σέβεται το κοινό του) να παραμένει ένα καλοδιατηρημένο μυστικό για 700 και 800 άτομα, μόνο.
Η συναυλία-σταθμός βέβαια του προηγούμενου τριημέρου ήταν εκείνη των Swans στο Fuzz. Δίωρη, καταιγιστική με εξαιρετικό ήχο. Απαραίτητος ο καλός ήχος, έτσι δυνατά (πολύ δυνατά!) που ήταν η ένταση - χωρίς υπερβολή, ακουγότανε μέχρι τη Χαμοστέρνας. Ο Michael Gira ήταν επιβλητικός, ως συνήθως. Ένα live που θα θυμόμαστε αρκετό καιρό (κι ας μην έδωσε μεγάλο βάρος στο άλμπουμ που θα ήθελα να ακούσω περισσότερο - αλλά αυτά είναι προσωπικά, μην σας κουράζω χωρίς λόγο). Και το Fuzz ήταν σχεδόν γεμάτο, πάνω από 1200 φαν του γκρουπ έδωσαν το παρών.
Πολύ καλοί ήταν και οι Κόρε Υδρο το Σάββατο στο Gagarin. Ιδιαίτερος δημιουργός ο Παντελής Δημητριάδης, έχει φτιάξει ένα συγκρότημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Ανάδελφο. Και στη μουσική του αλλά και στο στίχο του, φυσικά, ακόμα περισσότερο. Είναι και καλός performer, επικοινωνιακός, σε διαρκή διάλογο με το κοινό. Αλλά χωρίς τουπέ. Το υπερβολικό hype ωστόσο γύρω από το όνομά τους (όχι πως το επιζητούν οι ίδιοι), ένα hype το οποίο με μαθηματική ακρίβεια θα γυρίσει σε απαξίωση και ειρωνεία (όταν το συγκρότημα γνωρίσει μεγαλύτερη, όπως το αξίζει άλλωστε, επιτυχία), δεν είναι και ότι το καλύτερο. Θα θυμάστε και τη Μόνικα άλλωστε, πως την εκθείαζαν στην αρχή και πως την... ξέχασαν μετά. Όχι πως αυτό σημαίνει τίποτε σε καλλιτεχνικό επίπεδο, αλλά έτσι, λόγος να γίνεται...
