Ο Νίκος Δήμου είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στην ελληνική βιβλιογραφία και γραμματεία. Πολυπράγμων και με πολλές εκφάνσεις στη γραφή και στα γραπτά του, μιας και έχει δημοσιεύσει ως γνωστόν δοκίμια, ποίηση, μελέτες, μυθιστορήματα και αρθρογραφεί επισταμένως και σε διαφορετικούς πόλους. Τα τελευταία χρόνια η σχέση του με το κοινό έχει ανανεωθεί μιας και η στήλη του στη «Lifo» (αν και συγκεντρώνει τα πυρά πολλές φορές) το σίγουρο είναι ότι διαβάζεται με ενδιαφέρον και σε σταθερή βάση από μεγάλο μέρος των αναγνωστών και η επίσης αλήθεια είναι ότι αυτό για το οποίο που κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το Νίκο Δήμου είναι η αστάθεια σε επίπεδο ιδεολογικών και κοινωνικών αποχρώσεων. Ακόμα και σκληροπυρηνικοί της κόκκινης πλευράς του κοινοβουλίου (αλλά και εκπρόσωποι της έξωθεν της βουλής αριστεράς) αυτό που του αναγνωρίζουν είναι ότι ουδέποτε έχει υπάρξει άνθρωπος που έχει προσδώσει την υπογραφή του. Δεν έχει μεταφέρει οπορτουνιστικά τις ιδέες του κάτω από την εκάστοτε κοινωνική ή πολιτική συγκυρία. Και αυτό εκτός του ότι αποτιμάται από τους αναγνώστες του (και μη) την ίδια στιγμή του δίνει και τη δυνατότητα να προβεί στο εγχείρημα που επιχειρεί στο συγκεκριμένο βιβλίο. Το «Μιλώντας μ έναν αγανακτισμένο νέο για επαναστάσεις (τεχνολογικές και άλλες)» ουσιαστικά σουμάρει τα προσωπικά του πιστεύω όπως αυτά έχουν κατατεθεί μέσω βιβλίων και άρθρων όλα αυτά τα χρόνια. Χρησιμοποιώντας το εύρημα (ή μήπως δεν είναι και πρόκειται για πραγματικό πρόσωπο;) συνομιλίας του με έναν νεαρό για τις ανάγκες κατασκευής του ίδιου του βιβλίου, μεταφέρει σε κάθε κεφάλαιο κάθε μια από αυτές τις συζητήσεις οι οποίες αποφεύγουν στο τσακ τη νουθεσία και παρουσιάζουν αυτά που γνωρίζουμε ότι χρόνια τώρα ο Δήμου (υπο)στηρίζει. Δημοκρατία της τεχνολογίας, υποστήριξη της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, πίστη στο ήθος που ποιεί η παιδεία και η μόρφωση, σκεπτικισμός όχι μόνο απέναντι στο απόλυτο από όπου και αν προέρχεται, άρνηση της βίας ως μέσο εξέλιξης των κοινωνιών. Και όλα αυτά απέναντι σε ένα στα όρια του θυμού (και σίγουρα της επιλεκτικής αδιαφορίας) νεαρό που εξαρχής τον αμφισβητεί σε αυτές τις συζητήσεις. Ένα νεαρός που αποτελεί κλασσικό δείγμα λογικής εκπροσώπου του ηλιακού φορμά 18-25 τα τελευταία χρόνια.
Και μπορεί να μην αρέσουν σε όλους αυτά που λέει ο Νίκος Δήμου αλλά το σίγουρο είναι ότι ο λόγος του αρμολογείται από επιχειρήματα και όχι αξιωματικές αρχές. Όπως επίσης το σίγουρο είναι ότι σε κάποιο σημείο ειδικότερα τους θιασώτες του επί σειρά ετών, αυτούς που έχουν παρακολουθήσει το έργο του, μπορεί να μην τους επιφυλάσσει κάποια έκπληξη παρά μόνο την ευχαρίστηση ότι κάποιοι (αντί να κάνουν τραμπάλες ιδεολογικές) επιμένουν σε αυτά που έχουν στηρίξει και στο παρελθόν. Σημαντικό βεβαίως το τελευταίο ειδικότερα στην εποχή των κωλοτουμπάδων όπου ζούμε περίτρανα την τελευταία 20ετία αλλά επίσης σίγουρο είναι ότι οι κορυφώσεις του βιβλίου ενυπάρχουν κυρίως στις πρώτες 80 περίπου σελίδες και αυτό διότι μετά σταδιακά ο διάλογος μειώνεται και ξεκινάνε ολόκληρες παραθέσεις και χωρία από παλαιότερες δημοσιεύσεις του Δήμου ενώ αν το καλοσκεφτεί κάποιος η ραχοκοκαλιά του βιβλίου υποτίθεται ότι είναι ο διάλογος.
Νίκος ΔήμουΜιλώντας μ' έναν αγανακτισμένο νέο για επαναστάσεις
Τεχνολογικές και άλλες
Σελίδες > 157
Εκδόσεις > Πατάκη (2013)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
