vaVoom! portraits
Ο εικαστικός, χορογράφος κ.λπ. και κυρίως σκηνοθέτης, Robert Wilson, κάπου στα 2004 με 2009, σκάρωσε 56 video-portraits υπό τον γενικό τίτλο voom (ορισμένα από αυτά σε πολλαπλές εκδοχές), «τα οποία αποτελούν ένα σχόλιο στην ιστορία της προσωπογραφίας ως εικαστικού είδους» (τα εισαγωγικά επειδή κλέβω από το δελτίο Τύπου). Λίγη φωτογραφία (προσωπικά θεωρώ ότι είναι η βάση), λίγος κινηματογράφος, λίγη λογοτεχνία και ένα ηχητικό χαλί και ιδού τα πορτραίτα διάσημων ηθοποιών, τραγουδιστών, χορευτών, συγγραφέων, που ως ιδέα μου θυμίζουν τις ταινιούλες του Andy Warhol. Mikhail Baryshnikov, Juliette Binoche, Willem Dafoe, Johnny Depp, Marianne Faithfull, Salma Hayek, Isabelle Huppert, Jeanne Moreau, Sean Penn, Brad Pitt, Isabella Rossellini, μεταξύ των τυχερών και ακόμα πιο τυχεροί όσοι επισκεφθούν τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών μέχρι τις 7 Ιουλίου πληρώνοντας μόλις 8 ευρώ (μειωμένο εισιτήριο 4 ευρώ). Ο Wilson προσπάθησε και προσπαθεί να ριζοσπαστικοποιήσει, τρόπω τινά, το θέατρο σκηνοθετώντας παράξενες παραστάσεις που διαρκούν ακόμα και ημέρες! Το μπαμ, που λέμε και στη θεατρική γλώσσα, το έκανε με την όπερα Einstein On The Beach σε συνεργασία με τον Philip Glass.
Ding! Dong! The witch is dead
Και την εβδομάδα που μας πέρασε τo Guiness θα μπορούσε να καταγράψει ένα ρεκόρ ελαφρώς παράξενο. Αυτό του πρώτου ανθρώπου που προκάλεσε αυθόρμητη έκρηξη χαράς με το θάνατό του (μετά, υποθέτω, από τον Χίτλερ). Κι αυτός δεν ήταν άλλος από τη Margaret Thatcher, τη... Σιδηρά Κυρία (το Σιδηρά το ερμηνεύετε όπως θέλετε). Η γυναίκα που ερήμωσε τη Β. Αγγλία, που άφησε δέκα απεργούς πείνας να πεθάνουν (με πιο τραγική την περίπτωση του Bobby Sands και των συντρόφων του IRA), που καταδίκασε σε πείνα τους ανθρακωρύχους, που συνέβαλλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη του National Front (το αντίστοιχο της δικής μας Χρυσής Αυγής), που έμπλεξε σε ένα πόλεμο στα Φώκλαντ και προκάλεσε πολλά ακόμα δεινά, για πρώτη φορά προκάλεσε και το χαμόγελο κι αυτό το πέτυχε μόνο πεθαίνοντας. Όμως, για να αναφέρουμε και τα θετικά της, προκάλεσε μία μοναδική άνθηση των τεχνών και ιδιαίτερα της μουσικής αφού έδωσε λόγο αντίδρασης και αντίστασης στη σκηνή του punk, του ska και του πρώτου new wave με δεκάδες καλλιτέχνες και άλλα τόσα τραγούδια μίσους και απέχθειας στο πρόσωπό της. Κι οι Clash έγραψαν το Guns Of Brixton αναφερόμενοι στην περίφημη εξέγερση των ανέργων και των κάθε λογής κατατρεγμένων (κι ήταν πάρα πολλοί στα χρόνια της).
Beautiful Africa
Rokia Traore. Μία ξεχωριστή γυναίκα μουσικός από την Αφρική. Προερχόμενη το Μάλι, τη χώρα που το μόνο που γνωρίζει εδώ και δεκαετίες είναι ο πόλεμος και οι διαρκείς ταραχές, με περισσότερο από το μισό πληθυσμό να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, τη χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας, διχασμένη με τον αραβικό βορρά και τον μαύρο νότο, αλλά και τη χώρα που με τις περισσότερες από δέκα φυλές και σαράντα γλώσσες κουβαλάει μία σπουδαία μουσική παράδοση. Toumani Diabate, Ali Farka Toure, Vieux Farka Toure, Tinariwen, Salif Keita, Amadou et Mariam, Oumou Sangare, Habib Koite είναι μερικοί μόνο από τους μουσικούς που πέρασαν τα σύνορα για να γίνουν παγκοσμίως γνωστοί. Η Rokia Traore έχει τα χρωμοσώματα όλων των προαναφερόμενων μέσα στη μουσική της, αλλά όπως και οι Tinariwen και ο Ali Farka Toure- τα μπολιάζει με μία γερή δόση blues (διόλου τυχαία η διασκευή της στο The Man I Love της Billie Holiday) και ευρωπαϊκής τραγουδοποιίας. Το νέο της άλμπουμ, Beautiful Africa, συμπυκνώνει όλη τη μέχρι τώρα πορεία της και κυκλοφόρησε μόλις με την ετικέτα της Nonesuch αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.
Land ho!
Το 2006, και αφού είχε γνωριστεί με τον Johnny Depp και το σκηνοθέτη Gore Verbinski, στα γυρίσματα του Pirates of the Caribbean: Dead Mans Chest (τη δεύτερη ταινία της σειράς) ο ιδιοφυής Hal Willner συνέλαβε την ιδέα μιας σειράς συλλογών υπό τον τίτλο Rogues Gallery. Μια συλλογή από τραγούδια της θάλασσας, shanties, όπως τα ονομάζουν, τα τραγούδια, δηλαδή, των ναυτικών την ώρα της δουλειάς. Στην πρώτη διπλή συλλογή υπό τον τίτλο Rogue's Gallery: Pirate Ballads, Sea Songs and Chanteys, φιλοξενήθηκαν ονόματα όπως αυτά των Richard Thompson, Nick Cave, Bryan Ferry, Virgin Prunes, Loudon Wainwright III, Rufus Wainwright, Sting, David Thomas, Bono, Bill Frisell, Lucinda Williams, Ed Harcourt, Andrea Corr, Jarvis Cocker, Van Dyke Parks, Lou Reed και αρκετών άλλων. Το Φεβρουάριο, κυκλοφόρησε και το δεύτερο εγχείρημα με τον τίτλο Son of Rogues Gallery: Pirate Ballads, Sea Songs & Chanteys, επίσης διπλή και συμμετοχές πάλι αντιφατικές. Tom Waits, Keith Richards, Iggy Pop, Nick Cave, Patti Smith, Sean Lennon, Johnny Depp (και ως μουσικός αυτή τη φορά), Shane MacGowan, Robyn Hitchcock, Beth Orton, Macy Gray, Chuck E. Weiss (ο άνθρωπος για τον οποίο γράφτηκε το Chuck Es In Love της Rickie Lee Jones), o Frank Zappa, o Michael Stipe σε ντουέτο με την Courtney Love, ο Dr John, οι Broken Social Scene, η Marianne Faihtfull και άλλοι πολλοί. Απλά καταπληκτική!
Διάβολοι και δεινόσαυροι
Παρότι φτιάχτηκαν το 1987 και οι πρώτοι σπόροι είχαν πέσει ήδη από το 1984, οι Alice In Chains, αν και metal μπάντα, ταυτίστηκαν με το grunge λόγω καταγωγής (Seattle) και συμμετείχαν σε ένα μαγικό γι αυτούς, αλλά και πολύ γρήγορο ταξίδι συμπαρασυρόμενοι από το ωστικό κύμα της έκρηξης των Nirvana και του Nevermind στις αρχές των 90s. Κι ενώ βρίσκονταν στο τελευταίο σκαλοπάτι της πυραμίδας σιώπησαν. Αιτία; Ο εθισμός στις ουσίες του τραγουδιστή και ιδρυτή τους Layne Stalley, ο οποίος τελικά, πέθανε το 2002. Επιστρέφουν το 2005 με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα William DuVall και το 2009 κυκλοφορούν το τέταρτο άλμπουμ τους, Black Gives Way To Blue. Το Μάιο αναμένεται το πέμπτο άλμπουμ τους, The Devil Put Dinosaurs Here και το Hollow είναι το πρώτο δείγμα.
Trivia: ξέρατε ότι το όνομά τους ήταν ιδέα του ομογενή έλληνα John Bacolas που έπαιζε μαζί με τον Stalley σε ένα σχήμα με την ονομασία Sleze. Φοβούμενοι παρεξηγήσεις ονομάστηκαν Alice N Chains και χρόνια μετά, χωρίς τον Bacolas, o Staley επέστρεψε στο αρχικό Alice In Chains.
Repeat-wave
7 με 9 Ιουλίου διακοπές δεν θα πάτε. Λεφτά δεν θα έχετε έτσι κι αλλιώς, αλλά κι αν έχετε δεν θα θέλετε να χάσετε τα συνταρακτικά μεγάλα ονόματα του φετινού Rockwave. Dead Can Dance, Dead Can Dance και Dead Can Dance Τα πρώτα ονόματα που ανακοινώθηκαν. Ειδικά για το φετινό Rockwave (και πάλι αντιγράφω από δελτίο Τύπου), θα διατίθεται ειδικό εισιτήριο 3 ημερών που θα κοστίζει 65 ευρώ (γενική είσοδος) και 50 ευρώ, με την επίδειξη κάρτας ανεργίας (για τα 50 θα βρείτε τρόπο, δεν μπορεί). Στην τιμή περιλαμβάνεται η διαμονή στο camping για τη διάρκεια του φεστιβάλ και θέση parking. Ε, αυτό το τελευταίο είναι τεράστιο δέλεαρ, έτσι; Ελλάδα: η μόνη χώρα που τα φεστιβάλ της έχουν κρίση πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση.
Useless info: Αν δεν έχετε χρήματα μην ανησυχείτε. Μπορείτε να πάτε εθελοντές ως συντονιστές καθαριότητας (καλλιόπη, που λέγανε κάποτε;), εξυπηρετητές του κοινού (αυτό δεν σας το συνιστώ, μεταξύ μας) ή για να στελεχώσετε το γραφείο Τύπου του φεστιβάλ (τώρα στέλνω αίτηση και βιογραφικό).
Επανάληψις μήτηρ απαυδήσεως
Και για να μην λέμε μόνο για το Rockwave να μιλήσουμε και λίγο γενικότερα περί διοργανωτών Η Yasmin Levy είναι μία σπουδαία ερμηνεύτρια. Θεωρείται σήμερα μία από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες των Ladino και Σεφαραδίτικων τραγουδιών. Ήρθε πριν δύο χρόνια στην Αθήνα αφού είχε γίνει ιδιαίτερα αγαπητή και δημοφιλής μέσω του Kosmos 93.6 και καθώς η εμφάνισή της ήταν απολύτως επιτυχημένη ετοιμαστείτε τώρα να τη βλέπετε μέχρι τα βαθιά σας γεράματα. Γιατί κάθε μουσικός που κάνει μία επιτυχημένη εμφάνιση καίγεται μετά δεν μπορώ να το χωνέψω. Όπως δεν μπορώ να δω και συναυλία χωρίς τσιγάρο και ποτό.
Pretenderης
Ο Γιάννης Πρετεντέρης το κατάφερε! Και προσπάθησε σκληρά γι αυτό, είν' η αλήθεια. Βλέποντας τον ανταγωνισμό να φουντώνει στα κανάλια με τον Τράγκα και τους Μπογδάνους, Κασιδιάρηδες δεν άντεξε. Έτσι, σε ένα ρεσιτάλ «δεοντολογίας» με λαϊκό σουξέ δημιούργησε το κατ' αυτόν τέρας της πολιτικής ζωής συνδυάζοντας τη Ζωή Κωνσταντοπούλου με τον Κασιδιάρη (το φίλο τού βουλευτή που λίγες ημέρες πριν κατουρούσε στην είσοδο της εργασίας του Πρετεντέρη). Και κάποιος στο fb από καιρό τον γράφει Pretenderη. Και του αναγνωρίζω ένα: ποτέ κάποιος δεν έφτασε τόσο ψηλά πέφτοντας τόσο χαμηλά. Ας του αφιερώσω, λοιπόν, ένα τραγουδάκι των Platters
Casual sex
Μην περιμένετε ιστορίες Αρλεκιν ούτε Μοντατόρε (οι πιο παλιοί θυμούνται, υποθέτω). Το τραγουδάκι της εβδομάδας είναι, από ένα σκοτσέζικο γκρουπ με το όνομα που βλέπετε ως τίτλο, ήτοι Casual Sex. Γνήσια τέκνα του David Bowie, αλλά και του Lou Reed κυκλοφόρησαν μόλις το ντεμπούτο σινγκλάκι τους με τον τίτλο Stroh 80. Και θέλεις επειδή πάντοτε με τραβούσαν τα τραγούδια που αναφέρονταν στο αλκοόλ (Stroh είναι μάρκα τζιν ποτού) ή επειδή οι προαναφερόμενοι ως επιρροές τους είναι στο top10 των δικών μου αγαπημένων, το τραγούδι τους μου κόλλησε.
Money makes the world go round... Macca
Για ακόμα μία χρονιά ο Paul McCartney φιγουράρει στην πρώτη θέση της λίστας των πλουσιότερων βρεττανών μουσικών που δημοσιεύουν οι Sunday Times κάθε χρόνο από το 1989. Μάλιστα, ο Paul δεν έχει φύγει ποτέ από την κορυφή της λίστας! Η εφημερίδα, λοιπόν, ανεβάζει την περιουσία του, μαζί με την τελευταία σύζυγό του, στα 1,05 δισεκατομμύρια δολάρια! Μαζί, αυτή την Κυριακή, θα υπάρχει και η λίστα των νέων μουσικών (κάτω των 30, δηλαδή) στην οποία προηγείται ποια άλλη;- η Adele. Κι επειδή τον Paul πάντοτε τον βαριόμουνα σας βάζω ένα τραγουδάκι της Adele.
