Συναντώ τυχαία, πρόπερσι το καλοκαίρι, τον Ανδρέα (Πολυζωγόπουλο) σε έναν προθάλαμο αναμονής. Είχα καιρό να τον δω. Πριν με χαιρετήσει, πριν τον χαιρετήσω, πριν με ρωτήσει τι κάνω, πριν τον ρωτήσω κάτι αντίστοιχο, με μια λάμψη στο πρόσωπο, μου λέει: «πήγες Waters»; Βλέπετε, λίγες μέρες νωρίτερα από την τυχαία συνάντησή μας, ο Roger Waters είχε «υψώσει το τείχος του» στην πόλη μας. «Φυσικά και πήγα», του απάντησα. «Και μάλιστα, είχα πάει και στο Παρίσι σε μια από τις εμφανίσεις του Waters στο Bercy πριν από μερικές μέρες (σ.σ. Ιούνιος του 2011)», υπερθεμάτισα. Το πρόσωπό του φωτίστηκε ακόμα περισσότερο. Για τις επόμενες δύο ώρες (δεν υπερβάλω), σαν τους «συνωμότες», εκεί στον προθάλαμο αναμονής, παραχωρώντας διαρκώς τη σειρά μας, ανταλλάξαμε απόψεις και γνώση για το αγαπημένο μας συγκρότημα, τους Pink Floyd. Στη συνάντηση αυτή, ο Ανδρέας επαναλάμβανε σχεδόν σοκαρισμένος ότι θέλει να κάνει κάτι με τη μουσική των Floyd. Έναν δίσκο με jazz διασκευές. Τον είχε σημαδέψει το live του Waters. Είχε ερεθιστεί η ποιητική του μνήμη και η δημιουργική του έξαψη. Από την μεριά μου, έβρισκα θαυμάσια την ιδέα. Έχω γράψει στο παρελθόν ότι κατά την γνώμη μου ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος είναι ένας ροκ σταρ της τρομπέτας και, στο άκουσμα της επιθυμίας του να ασχοληθεί με τις μουσικές του αγαπημένου μου συγκροτήματος, πλημμύρισα από προσμονή και χαρά.
Στο επόμενο διάστημα, όποτε τον συναντούσα, οι δίωρες κουβέντες επαναλαμβάνονταν. Με ενημέρωνε για την εξέλιξη του project και μοιραζόμασταν πληροφορίες και γνώμες για τα κομμάτια που θα περιλαμβάνονταν στο δίσκο. Το Μάιο του 2012 (αν δεν κάνω λάθος), ο Ανδρέας με ενημέρωσε ότι θα γινόταν η πρώτη ανεπίσημη παρουσίαση του υλικού στο Αλάβαστρον. Έδωσα το παρών. Και μάλιστα πήγα μόνος για να ακούσω προσεκτικά. Πήρα ένα ποτό και για μιάμιση ώρα επαληθευόμουν. Η δουλειά ήταν εκπληκτική. Οι κλασικές και αναγνωρίσιμες μελωδίες των Floyd είχαν αποκτήσει μια διαφορετική δυναμική και ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορώ να σας περιγράψω στο χαρτί.
Ο καιρός περνάει γρήγορα. Φτάσαμε λοιπόν, πριν από μερικές μέρες και σχεδόν δύο χρόνια μετά την «σύλληψη» της ιδέας από τον Ανδρέα, στην επίσημη κυκλοφορία του δίσκου. Τίτλος αυτού: Heart of the sun: The music of Pink Floyd. Λόγοι ανωτέρας βίας δεν μου επέτρεψαν να παραβρεθώ στην επίσημη παρουσίαση του δίσκου, στο Passport στα μέσα του Φεβρουαρίου. Βρήκα, ωστόσο, το cd στο itunes και το κατέβασα με λαχτάρα. Εδώ και μια εβδομάδα δεν ακούω τίποτα άλλο. Στο μετρό, στο τρέξιμο, στο σπίτι, παντού. Είμαι προκατειλημμένος, το ξέρω. Αλλά «μια δοκιμή θα σας πείσει». Θέλω οπωσδήποτε να αναφερθώ στους «συμπαίκτες» του Ανδρέα στο δίσκο αυτό. Στους εξαιρετικούς μουσικούς, που, με τη φλόγα και τη δεξιοτεχνία τους, συνέβαλαν καθοριστικά στο σπουδαίο μουσικό αποτέλεσμα. Έχουμε και λέμε: Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα, electronics), Κωστής Χριστοδούλου (πλήκτρα), Βασίλης Στεφανόπουλος (κοντραμπάσσο, electronics) και Srdjan Ivanovic (τύμπανα, samples).
Γνωρίζω ότι είναι δύσκολο, για έναν μουσικό, να αναμετρηθεί με ένα υλικό μεγάλης αναγνωρισιμότητας, δημοφιλίας και αποδοχής. Ωστόσο, ο δίσκος αυτός (που τον ακούω ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές) αξίζει την προσοχή μας. Έχει φτιαχτεί από «αγνά υλικά». Με σεβασμό, αγάπη και γνώση. Καλοτάξιδος λοιπόν. Και μακάρι να ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και να βρει το δρόμο γιατί όχι; - μέχρι τις πόρτες και τα αυτιά των αρχικών δημιουργών του. Είμαι βέβαιος ότι θα αρέσει και σε εκείνους.
Υ.Γ. Αγαπητέ Ανδρέα, ελπίζω να μην «παραποίησα», άθελά μου, κάτι κατά την αφήγηση της ιστορίας. Έτσι, μπορώ να νιώθω αυθαίρετα ότι «ήμουν κι εγώ εκεί». Με την άδειά σου.
