Η «ουρά» έξω από το «Σταυρό του Νότου» χθες το βράδυ έφτανε τα 50 μέτρα. Και μέσα το μαγαζί ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτο. Τι περίμεναν άραγε όλοι αυτοί, έξω, υπομονετικά; Να μπουν μέσα δεν χώραγαν, να έβγαιναν κάποιοι άλλοι δεν έπαιζε ως ενδεχόμενο ούτε για ένα τρίωρο μετά, τζάμπα η αναμονή με άλλα λόγια. Ο Γιάννης Χαρούλης έχει ρεύμα, διαθέτει πιστό και φανατικό κοινό. Και τις Δευτέρες και Τρίτες μαζεύει πλήθη στο «Σταυρό». Σε ένα μαγαζί το οποίο είναι γεμάτο κάθε βράδυ, ανεξαρτήτως του καλλιτέχνη που εμφανίζεται στις τρεις σκηνές του. Διαθέτει προφανώς κι αυτό τον κόσμο του, είναι ένας χώρος «συνεπής» με σταθερό ρεπερτόριο, «ζεστός» και... «φθηνός». Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό νομίζω... Ειδικά όταν το κοινό είναι ως επί το πλείστον νεανικό. Το εισιτήριο για τον Χαρούλη είναι 12 ευρώ μαζί με ποτό.
Και ο Γιάννης Χαρούλης έχει τέτοιο κόσμο, νεαρής ηλικίας. Ανήκει δε, στη συνομοταξία του Θανάση και του Σωκράτη. Είναι ο διάδοχός τους, στους ίδιους «ταλιμπάν» ακροατές απευθύνεται, σ' ένα απίστευτα «δοσμένο» κοινό που τον (παρ)ακολουθεί ευλαβικά και με προσοχή. Το «ευλαβικά» βέβαια είναι συζητήσιμο, τουλάχιστον για τη χθεσινή βραδιά, η χάβρα ήταν απίστευτη κάποιες στιγμές, πάσχιζες να ακούσεις τα πιο «εσωστρεφή» κομμάτια. Ούτε καν την ώρα που έσβησαν τα φώτα, όταν ο Χαρούλης τραγούδησε χωρίς ηλεκτρισμό, a capella και δίχως μικρόφωνα, ούτε τότε (δεν) ησύχασαν. Έπρεπε να τα πουν όλα, μαζεμένα, αυτή τη βραδιά, ίσως να είχαν να βρεθούν εβδομάδες και μήνες.
Τρίωρο φουλ πρόγραμμα παρουσιάζει ο Γιάννης Χαρούλης, τετράωρο κοντά, παραδοσιακό, κρητικό, με ροκ στοιχεία. Ροκ η μπάντα του αλλά με παραδοσιακά κυρίως- όργανα. Με έναν κιθαρίστα-«κλώνο» του Γιάννη (ακόμα κι εμφανισιακά!) κι έναν πολύ-οργανίστα να δίνει το απαραίτητο χρώμα. Εκεί πάντως βρίσκεται το μυστικό, αυτή είναι η αφετηρία του Γιάννη Χαρούλη. Η βάση του είναι η Κρήτη, η προφορά του είναι κρητική, η αισθητική του και το «είναι» του φανερώνουν την καταγωγή του.
Και στο encore ήρθε και το κάτι παραπάνω. Στη σκηνή ανέβηκε η Ελευθερία Αρβανιτάκη, για δύο-τρία παραδοσιακά κομμάτια, ντουέτο με τον Χαρούλη, το επιστέγασμα μίας πολύ καλής βραδιάς. Γέμισε ο χώρος με υψωμένα κινητά, είναι από τα απρόβλεπτα ενσταντανέ που δεν χάνονται.
Να το πω: ο Σαββόπουλος ήταν από τους πρωτοπόρους που ανακάτεψαν τα ροκ με την παράδοσή μας. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και οι υπόλοιποι, φυσικά και ο Γιάννης Αγγελάκας, αποδείχθηκαν άξιοι συνεχιστές. Να τα βλέπουν αυτά οι νέοι καλλιτέχνες που θέλουν και καριέρα στο εξωτερικό. Με τι; Με τη μουσική των ξένων; Τη δική τους μουσική, δηλαδή; Αδύνατον. Χώρια πως ο κόσμος, οι πιτσιρικάδες ναι, ακούν κλαρίνο και αγαλλιάζει η ψυχή τους. Να βλέπατε τι χαμός έγινε στο «Σταυρό» σε αυτά τα τραγούδια χθες και θα καταλαβαίνατε τι εννοώ.
