Το δύσκολο βράδυ της Κυπριακής κρίσης μιλούσα με φίλους στο Παραλίμνι και στη Λευκωσία...
Άκουγες τα τρεμάμενα χείλη τους από την άλλη άκρη της γραμμής... Ένιωθες το σφίξιμο στην ψυχή... Την αξιοπρέπεια του φόβου...
«Η Κύπρος έπεσε» μου έλεγαν όλοι στο τηλέφωνο...
Σκεφτόμουνα έντονα όταν σταμάτησα τα συνεχόμενα τηλεφωνήματα πως αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιεί κανείς σε μια πολιορκία... Σε μια ένταση πολεμική...
Ένιωθα την ανάγκη να πάρω αυτή τη φράση σα σκυτάλη, να τη χώσω στο στόμα και να κάνω τον άχαρο αγγελιοφόρο στους δρόμους της Αθήνας... Να ουρλιάξω όσο πιο δυνατά μπορώ... Να τους ειδοποιήσω όλους...
Και μπαίνω στο twitter...
Και ξαφνικά προσπαθώ να καταλάβω αν είμαι πια τόσο ντεμοντέ, αν έχω χάσει τις αριστερές δημοκρατικές μου ρίζες...
Ή μήπως μεγάλωσα και άρχισε να με εγκαταλείπει πια το χιούμορ μου;
Ορυμαγδός ειρωνείας...
Ευφυολογήματα και αστεϊσμοί πασπαλισμένα με άχνη κανιβαλισμού...
Λες και περίμεναν κάποιοι στη γωνία, πανέτοιμοι να ποτίσουν με το υδροκυάνιό τους, ανθρώπους που χρειαζόντουσαν το πιο απλό...
Μια αγκαλιά, μια γλυκιά κουβέντα, την παρουσία μας, τη σκέψη μας, την παρηγοριά μας, την αίσθηση πως δεν είναι μόνοι...
Η Κύπρος έπεσε...
Οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ θα κάνουν τη δουλειά τους...
Αλλά και οι Κύπριοι θα κάνουν τη δική τους...
Θα παλέψουν, θα αγωνιστούν, θα πεισμώσουν, θα νικήσουν...
Η Κύπρος έπεσε...
Μα εγώ θα ανοίξω την αγκαλιά μου, σ όποιο κομμάτι της μου τύχει να φροντίσω...
Η Ελλάδα έπεσε...
Στα μάτια μου...
Καλή αντάμωση, αντισταθείτε στον κακό σας εαυτό...
Είναι σαν να κάνετε το σταυρό σας μπροστά στο θεό αυτό...
