Ο αγαπημένος μου δίσκος είναι η ζωντανή ηχογράφηση μίας συναυλίας από τις 7 Οκτωβρίου 1968: "Τim Buckley - Dream Letter, Live In London". Στο Κουίν Ελίζαμπεθ Χολ. Κυκλοφόρησε όχι το μακρυνό '68, αλλά πολύ πιο πρόσφατα, το 1990, όταν δούλευα στην Απογευματινή.
Τον Τιμ Μπάκλεϊ μου τον έμαθε ένας αδελφικός φίλος και συνάδελφος, ο Γιάννης Καπαγερίδης, τον οποίο ο κοινός μας προϊστάμενος εκείνων των ημερών αποκαλούσε "δισκογερίδη". Κάθε απόγευμα, ο Γιάννης εξαφανιζόταν για μία ώρα και επέστρεφε με μία σακούλα δίσκους βινυλίου, από το κοντινό "Μetropolis".
Ενας από αυτούς τους δίσκους έμελλε να γίνει ο αγαπημένος μου όλων των εποχών. Θα τον βρείτε ολόκληρο στο YouTube. Tότε δεν υπήρχε YouΤube. Δεν υπήρχε καν Ιντερνετ.
Ημουν ενός έτους, έντεκα μηνών και δέκα ημερών όταν έγινε η συναυλία. Μόλις έκανα τα πρώτα μου βήματα, υποθέτω. Σαρανταπέντε χρόνια πέρασαν λοιπόν από τη μέρα που κάποιος (άγνωστος σε μένα) σηκώθηκε από τη θέση του, πλησίασε στο μικρόφωνο και είπε ότι του ζήτησαν απροειδοποίητα να παρουσιάσει τον καλλιτέχνη. "Ιt promises to be quite a night", είπε. Και είχε δίκιο. Πρέπει να ήταν μία αλησμόνητη βραδιά για τους τυχερούς που την παρακολούθησαν. Με ρωτάνε καμιά φορά ποιό γεγονός από όσα συνέβησαν πριν την ώρα μου θα ήθελα να ζήσω. "Εκείνη τη συναυλία του Τιμ Μπάκλεϊ", απαντώ. Πού θα πάει, δεν θα εφευρεθεί η ρημάδα η χρονομηχανή;
Ο Τιμ Μπάκλεϊ ήταν από εκείνους τους καταραμένους καλλιτέχνης που φεύγουν γρήγορα επειδή δεν τους χωράει ο τόπος. Αποχαιρέτησε αυτόν τον μάταιο κόσμο στις 29 Ιουνίου 1975 από υπερβολική δόση ηρωίνης, σε ηλικία μόλις 28 ετών, αφήνοντας κληροδότημα μία σειρά από άνισα άλμπουμ που ξεκινούν από τη folk και σιγά σιγά φτάνουν στην ελεύθερη τζαζ, στην αβάν-γκαρντ, ακόμη και στην ψυχεδέλεια.Αφησε επίσης πίσω του μία σειρά από σπάνια γονίδια, τα οποία κληρονόμησε ο γιος του. Ο Τζεφ Μπάκλεϊ. Η oυρανομήκης φωνή του προικισμένου Τζεφ είναι η φωνή του Τιμ και το όμορφο πρόσωπο του Τζεφ ήταν ίδιο με το όμορφο πρόσωπο του Τιμ. Πρόκειται, ίσως, για τους κορυφαίους τραγουδιστές που γνώρισε ποτέ η ροκ. Η φωνή τους ήταν ένα ξεχωριστό μουσικό όργανο. Οι δυό τους δεν συναντήθηκαν ποτέ (διαβάστε αυτό, εάν ενδιαφέρεστε). Ο Τιμ εγκατέλειψε τη μητέρα του παιδιού του (η οποία είχε και ελληνικό αίμα) όταν ο Τζεφ ήταν βρέφος.
Σήμερα μπορεί να τραγουδάνε μαζί στον ουρανό. Ο Τζεφ Μπάκλεϊ πνίγηκε ενώ κολυμπούσε με τα ρούχα στον Μισισιπή στις 29 Μαΐου 1997. Στα 31 του. Αυτή δεν ήταν οικογένεια, ήταν ο χορός των καταραμένων. Η αγαπημένη του Νέα Υόρκη τον κλαίει ακόμη. "Σε θυμόμαστε και σε αγαπάμε παντοτινά, Τζεφ Μπάκλεϊ", γράφει ένα ιδιόχειρο σημείωμα σε δισκοπωλείο του Γκρίνουιτς Βίλατζ. Το είδα με τα συγκινημένα μάτια μου, πριν από δύο χρόνια. Μιάμιση δεκαετία μετά το θάνατο του.Μπήκα, πρόσφατα, σε ένα μικρό μπαράκι της οδού Κολοκοτρώνη, το La Vie En Rock. Επαιζε Μuse και ήταν Σαββατόβραδο. Καλό σημάδι. Οταν σήκωσα τα μάτια από το ποτό μου, είδα κάτι που με τάραξε. Ενα από τα ελάχιστα κάδρα που κοσμούν τους τοίχους είναι το εξώφυλλο του αγαπημένου μου δίσκου: "Τim Buckley - Dream Letter, Live In London"! Απίστευτο μου φάνηκε. Δεν έμαθα ποτέ ποιός το επέλεξε, αλλά ένιωσα ότι βρήκα το στέκι μου. Οταν ξαναπάω, θα ζητήσω παραγγελιά το Pleasant Street.
