Μια γερή δόση από διηγήματα που επιτέλους ψηλαφούν την πραγματικότητα και όχι έναν ζωγραφικό φανταστικό πίνακα προβολών του συγγραφέα
Ευχάριστη έκπληξη το βιβλίο της Κατσώνη. Διηγήματα σε ένα τόμο που κυκλοφόρησε μόλις τον προηγούμενο μήνα και από έναν άνθρωπο που μέχρι τώρα, όπως διαβάζω στο μικρό βιογραφικό στο αυτί του βιβλίου, ασχολείται μόνο με τη μετάφραση (μιλώντας για το χώρο των εκδόσεων μιας και η άλλη επαγγελματική ιδιότητα είναι αυτή του εκπαιδευτικού). Έχει βέβαια κάποιες ανισομέρειες ο λόγος και αυτό δεν εμφανίζεται στα εσώτερα του κάθε διηγήματος ξεχωριστά αλλά αφορά το σύνολο του βιβλίου μιας και οι πολλές εναλλαγές τοπίων, προσώπων, υποθέσεων έχουν επιλεγεί από τη συγγραφέα ως γαίες για να εξασκήσει διαφορετικό ύφος γραφής και αυτό ίσως κουράζει. Όμως στα σίγουρα είχα πολύ καιρό να διαβάσω ελληνική γραφή σε επίπεδο διηγήματος που να ξέρει να συμπυκνώνει και, το κυριότερο, να είναι φανερό ότι έχει παρατηρήσει πριν αποφασίσει να γράψει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το 3ο διήγημα στη σειρά όπου σε ελάχιστες σελίδες, μετρημένες στα δάχτυλα της μίας παλάμης, η συγγραφέας αποδίδει με εκπληκτικό τρόπο μια ελληνική πραγματικότητα. Τη συνάντηση ενός χωρισμένου πατερα με τον υιό του. Δύναμη γραφής, κανένας ηρωϊσμός, καμιά νουθεσία προς τον αναγνώστη. Οι διάλογοι δε της Κατσώνη σε πολλά σημεία παίρνουν τα εύσημα για την αυθεντικότητα μεταφοράς ενώ παράλληλα αποφεύγονται γνωστές (και σχεδόν γραφικές) παγίδες που συχνά απαντάμε σε διάφορες εκδοτικές παραγωγές της ημεδαπής. Με τα όσα (ελάχιστα ξαναλέω) πλην το σίγουρο είναι ότι την επόμενη φορά θα περιμένω το βιβλίο της Κατσώνη και δεν θα πέσω τυχαία πάνω του στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Εύγε, διότι χρειαζόμαστε καινούργιες γραφές που αφουγκράζονται αυτό που συμβαίνει εκεί έξω και όχι να παρταλιάζουν μεταξύ εσωτερικής στόχευσης και (αυτο)αποθέωσης εμμονικών οιδημάτων σκέψης και γραφής.
Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω βέβαια το εξώφυλλο που φανερώνει μια λαθεμένη ανάγνωση της ταυτότητας της βιβλίου από τη μεριά της εικαστικής διαχείρισης του εκδοτικού οίκου.
Μέμη Κατσώνη Ο Λένιν στον Άγιο Αντώνιο
Σελίδες > 196
Εκδόσεις > Γαβριηλίδης (2012)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
