Κατάβαση και ανάβαση σε κολαστήρια και ουράνια μήκη, αντίστοιχα, του Πειραιά ετοίμασε για τους ήρωες του στο καινούργιο του βιβλίο ο Χαριτόπουλος. Επιτυχημένη ηθογραφία/ιστοριογραφία του ιστορικού λιμένα της χώρας με ενδεδυμένη τη λεοντή της μυθιστοριογραφίας...
Είναι πολύ εύκολο να στήσεις μνημείο όχι μόνο για πεσόντες αλλά και για τους ζωντανούς όταν μιλάς για τα χώματα και τις συνοικίες που μεγάλωσες. Και ο Χαριτόπουλος απέφυγε την κόψη της κάμας τον κίνδυνο αυτό. Και εκεί είναι που εξαρχής προσωπικά με κράτησε και με ρούφηξε το βιβλίο του το καινούργιο περί Πειραιά και της ιστορίας αυτού. Διότι δεν χαρίζεται κάστανο όπως λέει και ο λαός σε κανέναν. Μήτε πολλές αντικρατικές κορώνες του ξεφεύγουν ούτε αντιβασιλικές αλλά ούτε και τον ίδιο τον ήρωα (τον οποιοδήποτε από τους δεκάδες που ξετυλίγει) τον αφήνει μοιρολάτρη και μοιροπαθή στις σελίδες του. Ο καθείς έρχεται και τραβάει δρόμους που πέραν της περιρρέουσας ατμόσφαιρας έχουν να κάνουν και με τις επιλογές του. Σε αυτό ο Χαριτόπουλος είναι σαφής. Και για τον ήρωά του, που τη δεκαετία του 50 (και για την ακρίβεια στα μέσα της) στήνει το οδοιπορικό του μέσα στις συνοικίες του Πειραιά αλλά και για πόρνες, ιερωμένους, λιμενεργάτες, ναυτικούς, δημόσιους υπαλλήλους, νοικοκυρές και λοιπούς παρατρεχάμενους που κοσμούν και συνθέτουν τον γύρω από το 8χρονο αγόρι γαλαξία.
Πέρα από τα στοιχεία που η ίδια η μνήμη του Χαριτόπουλου παρέδωσε στη γραφή του (μιας και ο συγγραφέας είναι πειραιώτης γέννημα θρέμμα) το σίγουρο είναι ότι η έρευνα του ήταν τεραστίων διαστάσεων. Θα βρείτε στις σελίδες του να παρελαύνουν δεκάδες ονόματα πλοίων (για να φέρω ένα παράδειγμα) που έπιασαν λιμάνι ή σχετίζονταν με το λιμάνι με τον οποιοδήποτε τρόπο, όπως και στοιχεία για σχολές φοίτησης, κουτούκια, ανθρώπους, καφωδεία, τοπωνύμια που σίγουρα δεν έφταναν οι συζητήσεις του συγγραφέα με παλαιότερούς του. Η μελέτη σε αρχεία και καταλόγους θεωρώ ότι ήταν μονόδρομος και στα σίγουρα απεδείχθηκε εμβριθής. Στα συν βοηθήματα περί της ανάγνωσης να προσθέσω τον αναδιπλούμενο χάρτη που μας βρίσκει με το που ξεκινάμε την ανάγνωση. Υπάρχει και ένα λυσσάρι λέξεων επίσης αρκετά μεγάλο αλλά το περίεργο είναι ότι ενώ μερικές λέξεις εξηγούνται αν και είναι γνωστές οι έννοιες τους (βλέπε για παράδειγμα το αβέρτα) κάποιοι άλλοι ιδιωματισμοί περί της ναυτοσύνης περνούν και χρειάζεται να ανακαλέσουμε τη γνώση μας από άλλα βιβλία που ασχολούνται με τη θάλασσα για να προχωρήσουμε στην ανάγνωση. Επίσης να επισημάνω ότι η αναγραφή των ονομάτων πλοίων για παράδειγμα ή μαγαζιών με κεφαλαία γραγματα χαλάει την αισθητική της ροής του κειμένου. Θα μπορούσε να επιλεγεί μια πλάγια γραμματολογική.Ομολογώ επίσης ότι σε μερικά σημεία ο Χαριτόπουλος μπερδεύει τον αναγνώστη μιας και φεύγει από τη θέση του αφηγητή και μιλάει κατευθείαν αλλά του χαρίζεις τα ζάρια ως αναγνώστης διότι αντιλαμβάνεσαι τόσο τον οίστρο του όσο και το συγκινησιακό φορτίο του αλλά και για να είμαστε ακριβείς επειδή το βιβλίο είναι δυνατό και δε σε αφήνει μήτε λεπτό από το σβέρκο. Με όλη τη δουλειά να βυσσοδομεί πάνω από την κεφαλή μου έψαχνα κενά της ημέρας για να συνεχίσω την ανάγνωση του και μάλιστα πέρα από την επαγγελματική μου θέση προς περάτωση του. Απολαυστικό όσο ελάχιστα βιβλία φέτος.
Διονύσης Χαριτόπουλος
Εκ Πειραιώς
Διαδρομή 1947-1967
Σελίδες > 417
Εκδόσεις > Τόπος (2012)
Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει σπουδάσει και εξασκεί performance art στο εκτός και εντός των συνόρων αντίστοιχα. Διατηρεί το blog ανάλυσης γραφόμενων http://teichos.blogspot.gr/
