O Μανώλης Ρασούλης θα ήθελε να είναι ο Μέσι. Έτσι, δηλαδή, έλεγε ο ίδιος. Ο Μέσι του στίχου. Η «Τρίπλα» του λοιπόν, ο καινούργιος δίσκος της Χαρούλας Αλεξίου σε στίχους δικούς του, είναι μία από τις τελευταίες του... τρίπλες. Σαν εκείνες του Αργεντινού παίχτη. Ήταν και ο μόνος απών, ο Ρασούλης, κατά την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ - κυκλοφορεί την ερχόμενη Δευτέρα. Όλοι οι άλλοι ήταν εκεί, στο studio Sierra. Οι φίλοι του, η κόρη του (Ναταλία), η αδελφή του, οι συνθέτες του άλμπουμ. Μουσική έγραψαν η Βάσω Αλλαγιάννη, ο Πέτρος Βαγιόπουλος, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Ορφέας Περίδης, ο Leon Y. Poliker και η ίδια η Χαρούλα. Την παραγωγή υπογράφει ο Ηλίας Μπενέτος.
Μας μίλησαν όλοι τους, μας παρουσίασαν το δίσκο, αναφέρθηκαν στα τραγούδια και τον στιχουργό. Συγκινήθηκαν, αναπόλησαν, επέστρεψαν στο σήμερα. Ακούσαμε και το άλμπουμ ολόκληρο, αν και τέτοιες εκδηλώσεις δεν προσφέρονται για αυθεντική και προσεκτική ακρόαση. Ένα πέρασμα είναι περισσότερο, μία πρώτη γεύση. Προσωπικά πάντως, ως ακροατής που δεν είμαι καθόλου του... λαϊκού, ξεχώρισα τα κομμάτια του Leon Y. Poliker. Άκρως ενδιαφέροντα (σαν τις «Στιγμές» παρακάτω), μου θυμίζουν τα τραγούδια που γράφει η ίδια η Αλεξίου. Η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια των τελευταίων ετών. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Αυτόν τον τύπο, τον Poliker, θα τον ψάξω λίγο καλύτερα...
Περισσότερα πάντως θα πούμε όταν ακούσουμε κανονικά το άλμπουμ. Αν και συνήθως οι δίσκοι στους οποίους συμμετέχουν πολλοί δημιουργοί, πάσχουν από έλλειψη συνοχής. Εκτός κι αν περιέχουν πολλά, μεγάλα, τραγούδια. Σπάνιο όμως...
Η Ναταλία στο τέλος μας θύμισε μία μοναδική φράση που επαναλάμβανε συχνά ο πατέρας της. Τι έλεγε; «Συγκίνηση μεν, συνείδηση δε». Το πρώτο υπάρχει, για το δεύτερο δεν είμαι και τόσο σίγουρος...
