Αυτοί είναι οι Bittersweet και το κομμάτι τους "You don't want me babe", το οποίο μας κέντρισε το ενδιαφέρον και μας οδήγησε στο να κάνουμε μαζί τους την παρακάτω συνέντευξη. Για να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες για ετούτο το νέο συγκρότημα με τον... παράξενο δίσκο. Παράξενο, επειδή ακούγοντας τα τραγούδια του διαπιστώνεις ότι είναι εντελώς διαφορετικά το ένα με το άλλο. Ένα μίγμα μουσικών ειδών, χωρίς ακρότητες φυσικά. Είναι άλλωστε και σε ένα πειραματικό στάδιο, όπως μας και ο Νικόλας Αλαβάνος, ο δημιουργός του όλου εγχειρήματος. Στις 10 Νοεμβρίου στο ΤΩΡΑ Κ44 θα γίνει και η παρουσίαση του πρώτου δίσκου των Bittersweet με τίτλο "Dancing in the Zoo", όπου θα μπορέσουμε να τους γνωρίσουμε ακόμα καλύτερα.
Bittersweet. Ποια είναι αυτή η γλυκόπικρη παρέα;
Είναι μια μεγάλη μου ανάγκη να εκφραστώ μουσικά. Είναι μια μεγάλη φωνή ότι πρέπει να κάνω κάτι δικό μου. Είναι ένα προσωποπαγές γκρουπ. Όλα είναι δικά μου. Το 2007 ένιωσα την ανάγκη να στήσω μια ομάδα πάνω στις δικές μου ιδέες. Είχα πίστη στο όραμα μου. Στην αρχή υπήρχε μια αβεβαιότητα. Ήμασταν μια pub μπάντα που έπαιζε acoustic set. Η ομάδα έχει αλλάξει σχεδόν ολοκληρωτικά από την πρώτη της σύσταση. Ο κορμός στήθηκε με τον ερχομό του ντράμερ, Δημήτρη Ρίγκου. Όσον αφορά στο όνομα, το εμπνεύστηκα από το ομώνυμο κομμάτι των Roxy Music.
Πώς φτάσατε στο Dancing in the zoo;
Αρχικά να πούμε ότι είναι ένα προσωπικό μου project. Γράφω συστηματικά από το 2006 και σιγά σιγά μπήκα στο στούντιο μαζί με την υπόλοιπη ομάδα.
Ακούγοντας κανείς τον δίσκο διακρίνει πως track by track υπάρχει μια διαφοροποίηση ύφους.
Δε μου αρέσει να ταμπελάρω. Θα μπορούσα να θέσω τους Beatles ως ένα από τα πρότυπα μου. Σε κάθε δίσκο τους παρουσίαζαν κάτι διαφορετικό. Μου αρέσει να υπάρχει μια μουσική στιλιστική διαφορετικότητα και να υπάρχει ένας αχνός ιστός που να τα συνδέει. Είμαι βρετανόφιλος και έχουμε ένα βρετανικό στυλ με πολλές προσμίξεις, ιδιαίτερα ψυχεδελικές και pop των 60's. Η πρώτη αυτή δουλειά είναι πειραματική, μια απόπειρα, αν θες, να ξετυλιχτώ. Μας πλασάρουν ως trendy pop συγκρότημα, αλλά δεν είμαστε. Είμαστε περισσότερο pop, indie, psychedelic και rock. Είμαστε σίγουρα σε ένα πειραματικό στάδιο.
Είστε ένα ελληνικό γκρουπ. Γιατί εσείς και άλλα συγκροτήματα επιλέγετε να κάνετε έναν ολόκληρο δίσκο στα αγγλικά; Σας εκφράζει καλύτερα μια ξένη γλώσσα ή θεωρείτε ότι σας βοηθάει σε κάτι; Βλέψεις για καριέρα στο εξωτερικό;
Είναι και τα τρία μαζί. Όπως είπα είμαι βρετανόφιλος. Έχω αγγλόφωνα ακούσματα. Ήταν από τα πρώτα μου, στο σπίτι ακόμα. Μόνο έτσι έμαθα να τραγουδάω. Στα ελληνικά είμαι απαίσιος. Το δοκίμασα με τραγικά αποτελέσματα. Με το Dancing in the Zoo κλείνουμε και το μάτι στο εξωτερικό. Είναι ένας δίσκος που σε αγγλόφωνο κοινό θα πήγαινε καλά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το cover του δίσκου. Πως προέκυψε;
Το εξώφυλλο του δίσκου ήταν μια ευτυχής συγκυρία. Δε το περίμενα να κολλήσει τόσο με το μουσικό περιεχόμενο. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι υπέροχο, η ταύτιση των δύο είναι και ο στόχος ενός καλού cover. Το ψάξαμε πολύ. Έδωσα μια κατεύθυνση ήθελα κάτι pop και ψυχεδελικό. Και ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου έφτιαξε αυτό το εξώφυλλο. Εδώ είμαστε είπα!
Ο ζωολογικός αυτός κήπος έχει να κάνει με την καθημερινότητα μας; Κοινώς με τα ζώα-ανθρώπους που μας περιβάλλουν και κυρίως μας κυβερνούν;
Συμφωνώ με όσα λες εκτός από την εξειδίκευση των ζώων που μας κυβερνούν. Είναι για το ζώο-άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και που μπορεί να είσαι και εσύ ο ίδιος. Το κομμάτι δημιουργήθηκε προ κρίσης, είναι μια "ευχάριστη" συγκυρία ότι συνέπεσε με αυτό το χάος στο οποίο όλοι χορεύουμε, είτε για να ξεφύγουμε από αυτό, είτε γιατί ζούμε με αυτό. Το κομμάτι δημιουργήθηκε με αφορμή έναν τσαμπουκά που έζησα στο κέντρο της Αθήνας το 2007. Χωρίς να φταίω βρέθηκα με αίματα. Αυτό με έβαλε σε φοβερές σκέψεις για τον εαυτό μου πρωτίστως και μετά για τον πόλεμο που ζούμε καθημερινά στους δρόμους. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος πόλεμος, ζούμε σε αυτόν.
Σε αυτή την δύσκολη, δυσοίωνη και απαισιόδοξη εποχή, πιστεύεις ότι πρέπει να κάτσουμε να το παλέψουμε εδώ; Πώς βρίσκεις την απόφαση ορισμένων να εγκαταλείπουν τη χώρα;
Τίποτα δεν αποκλείεται. Αν όμως δεν έχω σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης, δε μου αρέσει σα στάση ζωής να τα παρατάω και να φεύγω. Μου αρέσει να παλεύω. Είμαι παλαιστής. Μου αρέσει η χώρα μου και αν και γεννήθηκα στην Αγγλία δεν το βλέπω ως εύκολη λύση. Σαν γκρουπ, αν μας παρουσιαστεί μια ευκαιρία στο εξωτερικό, που πολύ θα το θέλαμε, καλώς, αλλιώς δε το έχουμε ως σκοπό να ζήσουμε έξω. Η βάση μας είναι στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είχε και ακόμα και τώρα έχει προοπτικές. Το πιστεύω.
Τι κάνει τους εγχώριους καλλιτέχνες να θέλουν να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό; Δόξα, χρήματα;Δε θεωρώ ότι τίθεται θέμα ματαιοδοξίας. Απλά κάποιες φορές εδώ νιώθω ότι δεν γίνεται κατανοητό το έργο μου. Ακούω επευφημίες, αλλά αντικρίζω κενά βλέμματα. Έχουμε μάλλον τη ψευδαίσθηση, ότι ίσως στο εξωτερικό η δουλειά μας θα γίνει πιο κατανοητή. Ειδικά εμείς που έχουμε αγγλόφωνο δίσκο.
Τo "Υοu don't want me babe" είναι από τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει και μάλιστα έχει γυριστεί και clip. Είναι ένα από τα κομμάτια που πιστέψατε περισσότερο;
Μέσα σε ένα 15λεπτο δημιουργήθηκε αυτό το κομμάτι. Ναι, όλοι πίστεψαν αυτό το κομμάτι. Το νιώθεις στη γέννηση του ότι πρόκειται για κάτι διαφορετικό, έτσι και εγώ. Ο κόσμος γύρω μου το γούσταρε πολύ και το έπαιζα με την συνοδεία μόνο μιας ακουστικής κιθάρας. Τότε ήμουν μέσα στο στούντιο. Μόλις το άκουσε και ο ηχολήπτης είπε ότι είναι πολύ δυνατό κομμάτι. Έκανε γκελ, είχε μια δυναμικότητα και ένα feedback που με οδήγησε στην απόφαση να το κάνουμε clip, πριν ακόμα κυκλοφορήσει το τραγούδι.
Τα ΜΜΕ το παίζουν όσο θα ήθελες; Ως νέο συγκρότημα υπάρχει κάποιο παράπονο;
Έχω εκπλαγεί θετικά οφείλω να ομολογήσω. Την κυνήγησα τη δουλειά και μέχρι να την ανακαλύψει η ΕΜΙ ήταν δύσκολα. Από την ώρα που βγήκε ο δίσκος όμως δεν έχω παράπονο. Και ο Pepper και ο Red έχουν εντάξει το κομμάτι στις playlists τους και αποτελεί για μένα προσωπική θετική έκπληξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πίστευα στη δουλειά μου.
Κάνετε και την παρουσίαση του δίσκου στις 10 Νοεμβρίου. Είναι μια ευκαιρία να σας ακούσουμε;
Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία. Επενδύουμε πολύ σε αυτή την παρουσίαση. Το βλέπουμε σαν ένα μεγάλο πάρτι, μια ευκαιρία για να παρουσιαστούμε. Όλο το στήσιμο της βραδιάς από τα dj sets και τα video μέχρι και το live μας θα είναι για να φανούν η επιρροές και η πορεία που δημιούργησαν τους Bittersweet. Αυτή η παρουσίαση θα είναι και μια ευκαιρία να ευχαριστήσω και κάποιους ανθρώπους που βοήθησαν στο όλο εγχείρημα. Τον Άρη Χατζηόγλου, που είναι στην ουσία συνιδρυτικό μέλος, τον αδελφικό μου φίλο τον Πέτρο Χρηστίδη στο βιολί, την Εύα Λάφκα, που βοήθησε πολύ με τη φωνή της στο cd, το Νίκο Μούγιο και άλλους.
Υπάρχει κάποια άλλη προγραμματισμένη εμφάνιση;
Όχι, κάτι φιξαρισμένο δεν υπάρχει για την ώρα. Στόχος μας είναι να παίξουμε σε καλά και όχι πολλά live. Μας ενδιαφέρουν το εξωτερικό, η επαρχία, τα μεγάλα Φεστιβάλ και support σε μεγάλα ονόματα.
Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου, οι The BitterSweet ανεβαίνουν στη σκηνή του ΤΩΡΑ Κ44 και παρουσιάζουν live το Dancing In The Zoo! Μαζί τους θα βρεθούν οι μουσικοί που συμμετείχαν στην ηχογράφηση του άλμπουμ, ενώ παράλληλα θα προβάλλονται ειδικά σχεδιασμένα για τη βραδιά video art.
Η βραδιά θα συνεχιστεί με την ομάδα Fresh and Yellow να αναλαμβάνει τα decks του ΤΩΡΑ Κ44, με τις γνωστές ξεσηκωτικές μουσικές επιλογές από την indie pop-rock σκηνή από τα 80 μέχρι και σήμερα!
Φωτογραφία: Γιάννης Καραλιόπουλος
