ΟΥΓΚΟ, Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ

ΟΥΓΚΟ, Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ

Η Ντομινίκα είναι ένα μικρό ηφαιστειογενές νησάκι στην Καραϊβική.


 Η Ντομινίκα είναι ένα μικρό ηφαιστειογενές νησάκι στην Καραϊβική. Στα 750 τετραγωνικά χιλιόμετρα της καταπράσινης έκτασής του ζουν 72.000 κάτοικοι, κυρίως απόγονοι Αφρικανών σκλάβων, αλλά και αυτοχθόνων λαών της Καραϊβικής.
Είναι ανεξάρτητο κράτος εδώ και 24 χρόνια, αναπτυσσόμενο, με εύρωστη για τα δεδομένα της περιοχής οικονομία. Υστερεί σε υποδομές, αλλά είναι γενναιόδωρα προικισμένη με φυσικό πλούτο. Εχει πυκνές ζούγκλες, μαγευτικό βυθό, αλλά όχι αμμουδιές.
Ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της Ντομινίκα ξεπέρασε το 4% στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και η χώρα κέρδισε τον έπαινο του ΔΝΤ. Είναι, μάλιστα, φορολογικός παράδεισος για υπεράκτιες επιχειρήσεις, οι οποίες καλύπτονται από καθεστώς απαραβίαστης εμπιστευτικότητας.

Μία ωραία πρωία, η κυβέρνηση της Ντομινίκα πήρε τη μεγάλη απόφαση. Εσπασε τα δεσμά με τις ΗΠΑ και τη μαμά Βρετανία (της οποίας υπήρξε κτήση ως το 1978), ώστε να χαράξει τη δική της, υπερήφανη και ανεξάρτητη πορεία.
Το νέο μεγάλο της σύμμαχο τον αναγνώρισε στο πρόσωπο του γείτονα Ούγκο Τσάβες. Όταν χρειάζεται ρευστό και τεχνογνωσία, χτυπάει την στολισμένη με δράκους πόρτα της Κίνας. Για πετρέλαιο, ας είναι καλά η Βενεζουέλα.
Οι δρόμοι της Ντομινίκα είναι, όλοι, υπό ανακατασκευή. Οι μισοί εργάτες είναι Λατίνοι από τη Βενεζουέλα και την Κούβα. Οι άλλοι μισοί, Κινέζοι.
Λατρεύω τις τοπικές εφημερίδες. Όταν οι παράξενοι άνεμοι της εποχής με έφεραν στην Ντομινίκα, περνούσα τα πρωινά μου ξεφυλλίζοντας την Chronicle που εκδίδεται στην πρωτεύουσα Ροζό.
Το κύριο άρθρο της 24ης Αυγούστου 2012 είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Το κράτησα για να σας το μεταφράσω και το δημοσιεύω με αφορμή την επανεκλογή του πολύφερνου Τσάβες στην προεδρία της ταλαίπωρης Βενεζουέλας.
Αξίζει να διαβάσετε τα σημαντικότερα αποσπάσματα, χωρίς άλλα δικά μου σχόλια. Επιγράφεται «Το Μπουμ της Οικονομίας» (γραμμένο από κάποιον Τζος Σο) και αποτελεί θρεπτική τροφή για σκέψη,

                                                                **************

«Περισσότερα από 400 χιλιάδες γραμμάρια κοκαϊνης βρέθηκαν στο χωριό Χίλσμπορο. Αλλα 100.000 γραμμάρια κοκαϊνης κατασχέθηκαν στη θάλασσα. Πάνω από 11.000 φυτά κάνναβης εντοπίστηκαν στο Κάρχολμ, που κάποτε ήταν από τις πιο παραγωγικές περιοχές της Ντομινίκα.
Νέοι άνθρωποι εξαφανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν στα ανοιχτά. Κουρελήδες ζητιάνοι πλημμυρίζουν τους δρόμους του Ροζό. Τα δικαστήρια μπουκώνουν από υποθέσεις λαθρεμπορίου ναρκωτικών. Καλως ορίσατε στην αναπτυσσόμενη οικονομία της Ντομινίκα.
Καθώς οι δείκτες του νόμιμου εμπορίου συρρικνώνονται, η παράνομη υπόγεια οικονομία της χώρας, αυτή που ολοένα καταστρέφει τόσες και τόσες ζωές συμπατριωτών μας, εξακολουθεί να κάνει θραύση.
Η αστυνομία επισημαίνει ότι οι πρόσφατες επιτυχίες της είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου και υποστηρίζει ότι τα ναρκωτικά εισρέουν στο νησί σαν ποτάμι. Πιστεύει ότι η μάχη που δίνει είναι μάταιη.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι βαρώνοι των ναρκωτικών είναι καλά δικτυωμένοι, με πολιτικές διασυνδέσεις. Πριν από μερικά χρόνια, οι αρχές υποχώρησαν σε πολιτικές πιέσεις και επέστρεψαν βρώμικο χρήμα ύψους 1 εκατομμυρίου δολαρίων σε ύποπτους για εισαγωγή ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα.
Φαίνεται ότι στη Ντομινίκα υπάρχουν αργυρώνητοι αξιωματούχοι σε όλα τα σώματα, μισθοδοτούμενοι από τα καρτέλ και τους ντόπιους διακινητές.
Τα ναρκωτικά έρχονται από τη Βενεζουέλα, της οποίας ο ηγέτης έχει βαπτίσει τον δικό μας πρωθυπουργό. Αυτή η συγγενική σχέση είναι η πηγή του προβλήματος.
Σε ένα βαθμό, η Ντομινίκα έχει επωφεληθεί από τις στενές επαφές με τη Λατινική Αμερική. Εκατοντάδες Ντομινικανοί ταξιδεύουν στην Κούβα για δωρεάν οφθαλμιατρική περίθαλψη. Η Βενεζουέλα χρηματοδότησε αρκετά έργα, όπως η ανακαίνιση του αεροδρομίου στο Μέλβιλ Χολ, η ανακατασκευή των δρόμων και η έρευνα για ορυκτά καύσιμα.
Ο Ούγκο Τσάβες ταξίδεψε δύο φορές στη Ντομινίκα με πολλές φανφάρες και έγινε δεκτός ως σωτήρας.Πολλοί φοβούνται ότι ο Τσάβες δεν είναι σωτήρας, αλλά κατακτητής. Ότι το μικροσκοπικό μας νησί πληρώνει βαρύ τίμημα για να απολαμβάνει την εύνοια της Βενεζουέλας.
Οι εταιρείες της υποσχέθηκαν να μειώσουν τις τιμές της βενζίνης στη Ντομινίκα, αλλά αυτός ο στόχος απέτυχε παταγωδώς.

Η κυβέρνηση της Ντομινίκα παραμένει αδρανής στο κυνήγι των ναρκωτικών, από φόβο μήπως δυσαρεστήσει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Εγκατέλειψε τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο νησί Μπερντ και το έκανε δώρο στον Τσάβες. Δέχθηκε τους ξένους εργάτες για τα έργα υποδομής αλλά αναγκάζεται να τους ταϊζει με δικά της έξοδα.
Πληρώνει επίσης το κόστος για τα δωμάτια όπου αυτοί μένουν,  με σημαντικό κόστος. Ο λογαριασμός μόνο για τον κλιματισμό έφτανε το 1 εκατομμύριο δολάρια το μήνα, όσο συνεχίζονταν οι εργασίες στο αεροδρόμιο.
Η Βενεζουέλα αρνήθηκε οποιαδήποτε συνεργασία με την Ντομινίκα σε οικονομικό επίπεδο. Δήλωσε μάλιστα επίσημα, ότι δεν ενδιαφέρεται να εισαγάγει προϊόντα από το νησί μας. Όταν ζητήσαμε τεχνολογικό εξοπλισμό για να ενισχύσουμε την παραγωγική διαδικασία, αυτοί μας χάρισαν μόνο μία μηχανή συσκευασίας του καφέ. Οι ντόπιοι αγρότες δεν πρόκειται να επωφεληθούν από τέτοιου είδους, αμφιβολης χρησιμότητας, δώρα.
Η στενή σχέση της πατρίδας μας με τη Βενεζουέλα βλάπτει τα συμφέροντα της Ντομινίκα σε όλα τα επίπεδα. Ο Τσάβες υπήρξε ανέκαθεν δηλητηριώδης πολέμιος των ΗΠΑ. Παγίδευσε τον πρωθυπουργό μας και τον έβαλε να υπογράψει τη συνθήκη ALBA, η οποία υιοθετεί αντιαμερικανικές θέσεις και κάνει ζημιές στη χώρα μας.
(ΣΣ.: Η ΑLBA είναι η σοσιαλίζουσα «μπολιβαριανή συμμαχία» που εμπνεύστηκαν το 2004 Τσάβες και Κάστρο. Εκτός της Κούβας και της Βενεζουέλας, μετέχουν και οι Βολιβία, Νικαράγουα, Εκουαδόρ, Αντίγκουα, Σεντ Βίνσεντ και Ντομινίκα).
Οι μεγάλες εταιρείες κρουαζιέρας, όλες αμερικανικής ιδιοκτησίας, ανέπτυξαν αλλεργία στην Ντομινίκα και το λιμάνι της. Μοιραία, οι ταξιδιωτικοί μας πράκτορες, οι μικροπωλητές, οι μαγαζάτορες και οι ιδιοκτήτες τουριστικών λεωφορείων αντιμετωπίζουν τη χειρότερη ανέχεια των τελευταίων ετών.
Καθώς ο πύθων της Βενεζουέλα απειλεί να προξενήσει ασφυξία και να αφήσει την οικονομία μας αναίσθητη, τα καρτέλ των ναρκωτικών διασχίζουν την Καραϊβική με τα γεμάτη κοκαϊνη ταχύπλοά τους, για να καταστρέψουν ζωές και να γεμίσουν τις τσέπες ολίγων με μαύρο χρήμα.
Η Ντομινίκα σφαδάζει αβοήθητη, εγκλωβισμένη στη σφιχτή μέγγενη των Λατινοαμερικάνων και Κινέζων ευεργετών της. Η πολιτική τάξη κρατάει επτασφράγιστο μυστικό το Μνημόνιο Συνεργασίας με την Κίνα και την πετρελαϊκή συμφωνία με τη Βενεζουέλα.
Το τοπικό πολιτμπυρό δεν τολμάει να δημοσιοποιήσει το περιεχόμενο αυτών των εγγράφων. Εάν το κάνει, θα αποκαλύψει ότι το ανεξάρτητο κράτος Ντομινίκα υποβιβάζεται σε καθεστώς σκλάβου ή υπηρέτη, αφενός μηρυκάζοντας αντιαμερικανικά σλόγκαν και αφετέρου παιανίζοντας τον κινεζικό ύμνο.
Τα κυβερνητικά κτίρια και οχήματα στολίστηκαν με σύμβολα και μωσαϊκά που διαφημίζουν τη σχέση μας με αυτές τις χώρες. Στο μεταξύ, η οικονομία μας πνίγεται και ο υποταγμένος πρωθυπουργός μας μοιράζει επιδόματα φτώχειας σε ένα νησί που κάποτε ήταν ο σιτοβολώνας της περιοχής.»