Ένα θα σας πω: μην χάσετε επ' ουδενί την Alegria του Cirque De Soleil. Τέτοια θεάματα υψηλής αισθητικής δεν έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε πολλές φορές στη ζωή μας. Πρόκειται για πνευματική ανάταση, αποτελεί ένα γουστόζικο θέαμα προσεγμένο μέχρι και την τελευταία του λεπτομέρεια. Και, ως γνωστόν, στις λεπτομέρειες κρίνονται όλα.
Οι παραστάσεις αυτές του Cirque De Soleil μοιάζουν σαν να είναι «κεντημένες στο χέρι». Με τη μουσική (εκτελεσμένη ζωντανά) να παίζει τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην κορύφωση (των συναισθημάτων σίγουρα, αλλά και όχι μόνο). Σαν σε συναυλία, με την «λευκή» τραγουδίστρια να βρίσκεται την περισσότερη ώρα στην πρώτη γραμμή. Το σάουντρακ της παράστασης άλλωστε είναι καταπληκτικό, αναζητήστε το. Λειτουργεί και ως αυθύπαρκτο έργο (αν και όχι το ίδιο εντυπωσιακά είναι η αλήθεια).
Η παράσταση είναι δίωρη, χορταστική, για μικρούς (που μένουν με «ανοιχτό το στόμα») και μεγάλους (που και αυτοί μένουν με «ανοιχτό το στόμα» αλλά το κλείνουν κάποια στιγμή ως πιο μεγάλοι που είναι - ειδικά όταν «ντρέπονται» να εκφραστούν). Και η διοργάνωση είναι καλή, μόνο πιθανό αρνητικό της υπόθεσης η... απεραντοσύνη του κλειστού μπάσκετ του ΟΑΚΑ.
Όσοι κάθονται στις πιο απομακρυσμένες θέσεις χάνουν το συναίσθημα. Και είναι σημαντικό, αυτό. Καλά τα ακροβατικά, καλές οι ασκήσεις δεξιότητας και τα τραμπολίνο, η ουσία όμως της Alegria είναι η ψυχή της. Όσα πηγάζουν από τη ψυχή της. Και η απόσταση ως γνωστόν δεν βοηθάει σε ανάλογες περιπτώσεις.
Το επαναλαμβάνω, το παν είναι οι λεπτομέρειες. Και το Cirque De Soleil το έχει προσέξει αυτό. Από τα πορτατίφ στην άκρη μέχρι το κοστούμι του ντράμερ στο βάθος της σκηνής. Από τους πανέξυπνους κλόουν ανάμεσα στα «νούμερα» (είναι τελικά εκείνοι που κέρδισαν το περισσότερο χειροκρότημα!), μέχρι τους αεικίνητους ακροβάτες στο τέλος. Τα κουστούμια δε, απόλαυση. Ούτε ο... Tim Burton τόση φαντασία. Παραμυθένιο σκηνικό.
Εντυπωσιακό το Alegria. Όχι στο φαίνεσθαι (μόνο). Αλλά στον πυρήνα του.
