H εμφάνιση των Kasabian στο Ejekt της περασμένης Τετάρτης ήταν, νομίζω, η σημαντικότερη συναυλία των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, με την προφανή εξαίρεση των U2. Αυτοί μπορεί να μην ακούγονται πια, αλλά είναι μία κατηγορία μόνοι τους
Αραδιάστε τα δεδομένα στο τραπέζι και υπολογίστε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε ένα συγκρότημα πρώτης γραμμής στις δόξες του; Μία μεγάλη μπάντα που να μη βρίσκεται, έστω λίγο, στην κατηφορική πλευρά του λόφου;
Ηταν μάλλον οι Muse, όταν μάζεψαν το διαστημικό νούμερο των 3.000 θεατών στη Μαλακάσα, λίγους μήνες πριν πλημμυρίσουν δύο φορές το νεότευκτο, τότε, Ουέμπλεϊ. Μην ακούσω ανοησίες του τύπου «οι Mastodon είναι μεγάλο συγκρότημα» ή ότι «ο Οzzy είναι πάντοτε στις δόξες του». Σοβαρά να μιλάμε τώρα.
Οι Κasabian ήρθαν και γέμισαν την προκυμαία με νιάτα, αδρεναλίνη, οίστρο. Με την αύρα ενός σχήματος που δηλώνει έτοιμο να κατακτήσει τον κόσμο. Δεν πρόκειται βέβαια να κερδίσουν τις κριτικές δάφνες των Radiohead ή να στήσουν τρίωρα σόου σαν τον Springsteen, αλλά το θρόνο των Oasis τον έχουν βάλει στο μάτι για τα καλά.
Στην ουσία, τoν έχουν κερδίσει. Όταν άνοιξαν τα φτερά τους και άφησαν πίσω το κωλοπαιδίστικο «lad rock» των πρώτων ημερών, απέδειξαν ότι το βεληνεκές τους φτάνει πολύ παραπέρα από τις μεθυσμένες παμπ του νησιού. Δεν νομίζω ότι οι Oasis έχουν να παρουσιάσουν ένα άλμπουμ τόσο ολοκληρωμένο όσοι το West Ryder Pauper Lunatic Asylum του 2009.
Κριτικές για τη συναυλία θα διαβάσατε και θα διαβάσετε αλλού. Στο Other Side, για παράδειγμα. Eίμαι βέβαιος ότι θα είναι όλες διθυραμβικές. Εδώ θέλω μόνο να προσθέσω ότι η ανταπόκριση του κοινού ήταν για τα ελληνικά δεδομένα- εκπληκτική και ξάφνιασε το ίδιο το συγκρότημα. Το συνηθισμένο σε μεγάλα φεστιβάλ της Αλβιώνος συγκρότημα.
Ζωηρό χειροκρότημα εισέπραξε και ο εξαίρετος Miles Kane, όπως και οι Band Of Skulls. Ξέρω, ξέρω. Arctic Monkeys light και White Stripes light. Ε, ναι. Αλλά δεν μπορούμε να ζητήσουμε πολύ περισσότερα από το τρίτο και το τέταρτο όνομα της βραδιάς. Εφεραν μαζί τους φρεσκάδα, ιδρώτα και σύγχρονη ματιά. Ούτε μπαγιατίλα ούτε παρακμή.
Πήραμε βέβαια και δόση μούχλας, με τους ανυπόφορους πλέον James, αλλά ας τους θεωρήσουμε αναγκαίο κακό. Δίχως αυτούς, η προσέλευση θα ήταν μικρότερη και η επιτυχία του εγχειρήματος αμφίβολη. Χάθηκε να ήταν στη θέση τους λ.χ. οι Editors;
Με εξαίρεση τους James, καμία μπάντα του Ejekt δεν είχε ξαναπαίξει στην Ελλάδα. Ο θρύλος λέει ότι κόπηκαν περίπου 8.000 εισιτήρια, χώρια οι κάθε λογής τζαμπατζήδες. Και ότι το μονοήμερο φεστιβάλ άφησε κέρδος, μικρό έστω, αφού είχε εύρωστους και γενναιόδωρους χορηγούς.
Χωρίς αισχροκέρδεια στα μπαρ, χωρίς ματαιώσεις της τελευταίας στιγμής (όπως η περυσινή της Amy Winehouse), χωρίς πανάκριβο εισιτήριο, χωρίς οργανωτικό αλαλούμ. Με headliners από το παγκόσμιο Τop-20, με άλλες τρεις «φρεσκαδούρες» από το εξωτερικό (αφού έπαιξαν και οι καλούτσικοι Βέλγοι Customs) και με μία αξιόλογη αν και άγνωστη ελληνική πινελιά (τους Wheatman).
Και με άφθονη Βρετανία, για να μη ξεχνάμε από πού μας έρχονται οι περισσότερες σταγόνες δροσιάς.
Αφού λοιπόν η Ελλάδα της κρίσης- είναι ικανή να υποστηρίξει τέτοιου είδους απαιτητικές βραδιές, γιατί να μη γίνονται συχνότερα; Η βραδιά της Τετάρτης, όπως και η (πλουσιότατη) τελευταία του περυσινού Rockwave, μπορεί να γίνει πυξίδα για μελλοντικά φεστιβαλάκια, έστω της μίας ημέρας. Ας έχουν για εμπορική γαρνιτούρα και ένα από τα «only in Greece» συγκροτήματα, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί. Δεν ήταν δα κακός ο Μoby του 2011, ούτε μπορούν να θεωρηθούν φύρα οι παρεξηγημένοι Placebo. Στους Prodigy, πέρυσι, πήγε να μου φύγει το κεφάλι από τη θέση του.
Ακόμα και οι James ήταν προχθές προτιμότεροι από το ματς-λεξοτανίλ που έδειχναν οι τηλεοράσεις του αποχαυνωμένου από τη μπάλα νεοέλληνα.
