Διαβάστε εδώ μία ακόμα κριτική του Γιώργου Μυζάλη.
Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του Θέμη Καραμουρατίδη στον Αλέξη Λιόλη.
Με λόγια δανεικά. Της γνωστής στιχουργού Λίνας Δημοπούλου: «Η ομάδα. Ο σεβασμός. Η παραχώρηση χώρου μεταξύ τους, στη δημιουργία, στην τρέλα, στο ταλέντο του καθένα απ' τους τρεις, τόσο αρμονικά και δίκαια. Το αποτέλεσμα το νιώθεις σα βροχούλα στην έρημο...».
Ο λόγος για τη Νατάσσα Μποφίλιου, το συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη και το στιχουργό Γεράσιμο Ευαγγελάτο. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ του ελληνικού τραγουδιού τους γνωρίζετε. Στους υπόλοιπους -δεν μπορεί- θα έχει φτάσει ο απόηχος, έστω, από τη σαρωτική παρουσία στο της Νατάσσας Μποφίλιου στο ελληνικό τραγούδι. Αλλά κι όσοι τυχόν δεν τους έχετε ξανακούσει, σπεύσατε να τους αναζητήσετε! Τρία παιδιά, στην ηλικία των τριάντα, που τα τελευταία χρόνια έφεραν στα χείλη και στις καρδιές μας καινούργιες αφορμές για να τραγουδήσουμε. Έτσι, μετά τους δίσκους τους «Μέχρι το τέλος» (2008) και «Εισιτήρια διπλά» (2010), έχοντας μεσολαβήσει τα «Τρία μυστικά», παρουσίασαν πριν λίγες εβδομάδες τις «Μέρες του φωτός».
Τα τραγούδια του δίσκου, μετά από αρκετές περιπέτειες σχετικές με τις ανακατατάξεις που έγιναν τελευταία στις δισκογραφικές εταιρείες, κυκλοφορούν σ ένα διπλό cd με δύο ενότητες: τις ηλεκτρικές «Μέρες του φωτός» και το ακουστικό «Πέρασμα των μάγων».
«Το δωμάτιο», «Οι τελευταίες μέρες», «Ο μονόλογος», «Ο γλάρος», ο «Λοχαγός έρωτας» (ντουέτο της Νατάσσας με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη σ ένα τραγούδι που παραπέμπει τη μνήμη στο ένδοξο παρελθόν του ελληνικού τραγουδιού), «Ας βρέχει», «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», «Εγώ μεγάλωνα για σένα», τα τραγούδια που ξεχώρισα κι αγάπησα από το υλικό του δίσκου.
Τι είναι «Οι μέρες του φωτός»; Είναι τραγούδια «στ ανοιχτά των καιρών». Είναι «το πέρασμα των μάγων που ταξιδεύουν διαρκώς». Είναι «μια ταξινόμηση στις εμπειρίες του βίου». Είναι δώδεκα τραγούδια για όλες τις αποχρώσεις της καθημερινότητάς μας. Είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες της Νατάσσας Μποφίλιου. Ερμηνείες μιας επί της ουσίας μεγάλης φωνής, που σ αυτό το δίσκο παρουσιάζεται ωριμότερη, πιο πειστική και με τις εκφραστικές της δυνατότητες σε πλήρη ανάπτυξη. Είναι οι θαυμάσιες μουσικές του Θέμη Καραμουρατίδη, μουσικές με τη δική τους ενδιαφέρουσα μελωδική ταυτότητα που θες να την «αναγνωρίσεις» νότα νότα. Στον ίδιο ανήκουν και οι «δεμένες» ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, κάτι που προστίθεται ασφαλώς στα συν του δίσκου.
«Οι μέρες του φωτός» είναι, πρώτιστα, οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Όχι κατ ανάγκη, επειδή «εν αρχή ην ο λόγος». Επειδή ο Γεράσιμος άμα τη εμφανίσει του τάραξε και εξακολουθεί να ταράσσει τα ύδατα της ψυχής μας. Κι όσο κι αν μερικές φορές αντιμετώπισα με επιφύλαξη κάποιες στιχουργικές του εκφράσεις, εξακολουθώ ανεπιφύλακτα να δηλώνω θαυμαστής της γραφής του. Αν δεν υπήρχε η στιχουργία του Γεράσιμου, από το σώμα του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού θα έλειπε μια βασική αρτηρία πολύ ζωντανή.
«Οι μέρες του φωτός» είναι ο λόγος τους, οι λέξεις τους, τα συναισθήματα που κρύβουν ή γεννούν, τα ερεθίσματα που προκαλούν, τα τραύματα που αφήνουν ανοιχτά, οι μισόκλειστες χαραμάδες ή τα ορθάνοιχτα παράθυρα εντός μας, ο κόσμος γύρω μας, όνειρα, απωθημένα, σχέσεις, έρωτες, απώλειες, ήττες και κρυμμένα τρόπαια.Ιδού, κλείνοντας, μια μικρή μόνο γεύση από το στιχουργικό κόσμο των τραγουδιών:
«Και μια πρώτη του μηνός σπάει η οροφή/και τον έστειλε στα σύννεφα καρφί/κι όπως έφευγε κοιτούσε από ψηλά/το δωμάτιο ξενοίκιαστο ξανά».
«Σε παραλία απόμερη/μ ένα φθαρμένο μοντγκόμερι/θα στήσω την πολυθρόνα μου/για τη γριά μου τη μνήμη».
«Μεγάλωνα στην τσέπη του πατέρα μου/δεμένη μ αλυσίδα στα κλειδιά του».
«Μια Κυριακή απόγευμα, Αγίου Κωνσταντίνου/σαν όνειρο την είδες, μικρό, περαστικό/και φύσηξε ένας άνεμος από παλιές σημύδες».
«Να με λες λοχαγό έρωτα/ να στέκεσαι μπροστά μου προσοχή/να σκύβεις το κεφάλι/ να υψώνεις τη ψυχή».
«Και τα χρόνια περνάνε/κι ό,τι τρώμε κερνάμε/δίνουμε ό,τι αποκτάμε/ώσπου κάτι τελειώνει».
«Και περάσαν οι ζωές μας/δεν βρεθήκαμε ποτέ μας/και τη θέση σου την παίρνουνε σκιές».
Υ.Γ. 1
Ήταν τον περασμένο Δεκέμβρη, όταν ένας φίλος στο facebook μου έστειλε, εμπιστευτικά ας πούμε, το βίντεο με το τραγούδι των παιδιών «Εγώ μεγάλωνα για σένα». Να το ακούσω και να το κρατήσω ως το Γενάρη που θα έβγαινε ο δίσκος. Ο δίσκος δε βγήκε τότε, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει πια. Αυτό που μένει είναι η επικοινωνία. Γιατί λίγες μέρες μετά, το ίδιο τραγούδι ξανάρθε με τον ίδιο «συνωμοτικό» τρόπο κι έτσι σιγά σιγά μια ομάδα ανθρώπων, φίλων με τη μια ή την άλλη έννοια, ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών, αποτέλεσαν ένα πρώτο πυρήνα για τις «Μέρες του φωτός», που μπορεί να ναι τελικά κι οι συναντήσεις μας, με αφορμή αυτά που αγαπάμε κι αυτά που μας πληγώνουν
Υ.Γ. 2
Για να γκρινιάξω λίγο, καλό θα ήταν οι στίχοι των τραγουδιών στο minimal ένθετο του δίσκου να μπορούν να διαβαστούν, χωρίς να χρειαστώ επιπλέον και γυαλιά πρεσβυωπίας
