Το Σάββατο το βράδυ, γύρω στις 21:00, φθάνω στο θέατρο Χυτήριο. Πρόκειται να παρακολουθήσω την «αιρετική», όπως έχει χαρακτηριστεί, παράσταση «Corpus Christi».
21:45. Έντονος εκνευρισμός, αμηχανία και κινητικότητα, ανάμεσα στους συντελεστές. Απορία, και μια υποβόσκουσα δυσφορία για το κοινό. Ο σκηνοθέτης μας ενημερώνει ότι κατόπιν αιτήματος της Ιεράς Συνόδου επί του βλάσφημου περιεχομένου του έργου, τρεις ηθοποιοί συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα. Ο σκοταδισμός κατέχει ακόμα δεσπόζουσα θέση στη συνείδηση των «λειτουργών του Θεού», σκέφτηκα ενώ τα χρηστά ήθη, είναι ακόμα ιδιαίτερα ευερέθιστα και μη δεκτικά ως προς στο διαφορετικό.
Η παράσταση προσεγγίζει το γνωστό, αγαπημένο και διαχρονικό παραμύθι με μια εντελώς διαφοροποιημένη οπτική, προσαρμοσμένη στην δική μας πραγματικότητα. Άλλωστε η ομοφυλοφιλία, οι νεανικές αναζητήσεις και οι πειραματισμοί που τις συνοδεύουν δεν είχαν περιληφθεί στο τότε «σενάριο». Αυτές οι «αιρετικές», «προκλητικές» και «προσβλητικές» ματιές είναι που προσδίδουν στο έργο μια επαναπροσέγγιση των ανθρωπίνων σχέσεων πλήρως αποδεσμευμένη από τις κοινωνικές συμβάσεις και τα ταμπού στα οποία κάποιοι θέλουν να εγκλωβίσουν το ουσιαστικό νόημα του χριστιανισμού.
Μια παρέα δεκατριών (θελκτικότατων νέων), ανθρώπων της διπλανής μας πόρτας διηγούνται την ιστορία της γέννησης, της ζωής και των παθών του Χριστού με έναν τρόπο διαφορετικό, απόλυτα εκκεντρικό θα έλεγα. Πρόκειται για τα μέλη της θεατρικής ομάδας Artisan (Αλέξανδρος Αχτάρ, Λαέρτης Βασιλείου, Θοδωρής Ελευθεριάδης, Στέφανος Οικονόμου, Δημήτρης Όντος, Ηλίας Παπακωνσταντίνου, Χρυσόστομος Παπανικολάου, Νικόλας Πιπέρας, Αχιλλέας Σκεύης, Πάνος Τρουμπoυνέλης, Γιώργος Τσάμης, Φώτης Τσοτουλίδης, Νικόλας Χατζηβασιλειάδης). Οι ερμηνείες τους είναι εφάμιλλες με το θεατρικό κείμενο. Αν, λοιπόν ανήκετε στην κατηγορία του συντηρητικού και ενάρετου χριστιανού, θα πρέπει να κάνετε την προσωπική σας υπέρβαση προκειμένου να τις διαχειριστείτε αφού εμποτίζονται με ιδιαίτερο χιούμορ, διαρκώς εναλλασσόμενα σεξουαλικά υπονοούμενα και εκκεντρικότητα, η τελευταία δε, στην απόλυτη εκδοχή της. Επίσης, η θεατρική αυτή παράσταση, αντενδείκνυται στην περίπτωση που ανήκετε στην κατηγορία του ομοφοβικού ατόμου καθώς η ομοφυλοφιλία αποτελεί κεντρικό θεματικό άξονα του κειμένου και της θεατρικής δράσης.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Λαέρτη Βασιλείου, κατάφερε να μεταφέρει τη δυναμική του έργου από το θεατρικό κείμενο προς τις ερμηνείες των ηθοποιών, δημιουργώντας μια παράσταση με συνοχή παρά τη μεγάλη της διάρκεια. Αξίζει επίσης να αναφερθεί πως το αιρετικό θεατρικό έργο, φέρει την υπογραφή του Terrence McNally ενώ υπεύθυνοι για τη θεατρική του διασκευή είναι οι Λαέρτης Βασιλείου και Βάσια Παναγοπούλου.
Πρόκειται για μια παράσταση, προκλητική και διαφορετική. Ωστόσο, το καθετί διαφορετικό δεν μοιάζει τόσο επικίνδυνο μπροστά στο απροκάλυπτα αφοριστικό και ενδόμυχα φασιστικό. Ειδικά όταν ενδύεται τον μανδύα της αρετής
