Η Νάντια Αλεξίου, δημοσιογράφος του Real Fm 97.8, όλοι θυμόμαστε ότι αποχώρησε αντρίκεια από τη συνέντευξη Τύπου της Χρυσής Αυγής, όταν ζητήθηκε από όλους τους Έλληνες δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι, «σε ένδειξη σεβασμού», υπό την ιαχή «Εγέρθουτου» ή κάτι παρόμοια πρωτόγονο. Για το συμβάν έχει πάρει θέση μέσα από τη σελίδα της στο Facebook οπότε ας μάθουμε την άποψή της για άλλα θέματα. Για το πώς ακριβώς, για παράδειγμα, βλέπει το ραδιόφωνο, το οποίο και λατρεύει. Βέβαια, έχει μάθει να κάνει ρεπορτάζ, ζει με το ρεπορτάζ, έχει μάθει να είναι στο δρόμο, στην πηγή της είδησης. Το στούντιο την κάνει να αισθάνεται άβολα, αμήχανα, παρά το ότι είναι πολύ καλή (και) στο μικρόφωνο.
Η Νάντια, τα λάθη της τα λατρεύει και τα τολμά. Καιρός να μάθουμε τι άλλο λατρεύει και τι άλλο τολμά ή έχει ήδη τολμήσει...
Είναι πιο δύσκολο-απαιτητικό το ρεπορτάζ για το ραδιόφωνο σε σχέση με την τηλεόραση;
Το ραδιόφωνο, είναι ραδιόφωνο! (γέλια) Για μένα, είναι πολύ ξεχωριστό. Είναι άμεσο, γρήγορο, ακούγεται σε μεγαλύτερο εύρος κοινού από αυτό που απευθύνεται η τηλεόραση και οι εφημερίδες ή τα διαδικτυακά sites. Ξεκίνησα από το ραδιόφωνο ως παραγωγός στον «Έκφραση rock» πρώην «Αιγαίο». Καμία σχέση με το αστυνομικό ρεπορτάζ που κάνω σήμερα. Το αστυνομικό ρεπορτάζ είναι πολύ ιδιαίτερο, έχει πολύ δυνατές εικόνες, πολλά στοιχεία, πολλές προεκτάσεις. Στην τηλεόραση, «1 εικόνα-1.000 λέξεις». Δεν περιγράφεις την εικόνα, τη βλέπει ο τηλεθεατής και δίνεις το υπόλοιπο ρεπορτάζ, σε επίπεδο πληροφοριών. Αν έχεις περάσει από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο έχει τους ίδιους κώδικες δεοντολογίας, την ίδια λειτουργία, αλλά όχι την εικόνα. Βασική αρχή, η οποία εκ των πραγμάτων τηρείται, είναι το να μεταφέρεις τον ακροατή στο χώρο που έχει λάβει χώρο το όποιο περιστατικό, σα να βρίσκεται εκεί και να βλέπει αυτά που βλέπεις εσύ. Πρέπει να αναφέρεσαι ονομαστικά στα πρόσωπα που βρίσκονται στον αέρα, μιας και ο ακροατής δεν έχει εικόνα σε αυτό που ακούει. Θα πρέπει να μεταφέρεις την εικόνα και στη συνέχεια να μεταφέρεις και τα στοιχεία του ρεπορτάζ σου, σύντομα, γιατί ο μονόλογος είναι κουραστικός. Ο συντάκτης του ραδιοφώνου μπορεί να μη χρειάζεται να μείνει ώρες ατελείωτες στο χώρο που έχει συμβεί το όποιο περιστατικό - όπως συμβαίνει με τους τηλεοπτικούς συναδέλφους, για τις απευθείας ανταποκρίσεις τους. Από αυτή την άποψη είναι πιο εύκολο, μιας και οι μεταδόσεις γίνονται μέσω τηλεφώνου. Έχεις, όμως, την ίδια αγωνία να ενημερώνεσαι για να μεταφέρεις και στους ακροατές τις όποιες εξελίξεις. Υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που διαφοροποιούν τα δύο μέσα, που στην τηλεόραση θεωρείς αυτονόητες, αλλά μόνο αυτές, γιατί - ως προς τη διαχείριση του ρεπορτάζ - ο τρόπος δουλειάς είναι πάντα ίδιος.
Στην καριέρα σου έχεις να θυμηθείς πολλά ευτράπελα που σου έχουν συμβεί. Αν οι συνθήκες το επέτρεπαν, θα στεκόσουν απέναντι στα γεγονότα και πάλι με το ίδιο σθένος, με τον ίδιο τρόπο;Καριέρα; (γέλια). Δεν το βλέπω έτσι. Ανήκω στους τυχερούς ανθρώπους που, όταν τέθηκε το θέμα της επιλογής, παρά τις όποιες αντιδράσεις- ενστάσεις, επέλεξα ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό που κάνω σήμερα, να γίνω δημοσιογράφος. Από τη στιγμή που η δουλειά μας είναι η επαφή με ανθρώπους, διαφορετικούς μεταξύ τους, καθημερινά καλούμαστε να διαχειριστούμε διαφορετικές καταστάσεις, σε διαφορετικές συνθήκες. Είναι λογικό να συμβαίνουν και πράγματα που προκαλούν γέλιο - στη δεύτερη σκέψη - και κάποια περιστατικά να σου αφήνουν μια ενόχληση... Και, ανθρώπινο είναι, αντιδράς. Καθόμαστε καμιά φορά με συναδέλφους, λέει μια κουβέντα ο ένας, συνεχίζει με άλλη αφορμή ο άλλος... Και αναβιώνουμε περιστατικά που έχουν συμβεί και ήμασταν εκεί, πολλά από τα οποία τα έχουμε ξεχάσει. Δεν λειτουργώ με το «αν» ή το «αν δεν». Όλοι μας, καλούμαστε να διαχειριστούμε καταστάσεις και, εκ του αποτελέσματος, κρινόμαστε. Όλοι μας όμως, ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό. Τη στιγμή που συμβαίνει το οποιοδήποτε περιστατικό, η εξέλιξή του, διαρκεί ελάχιστα λεπτά, έως κλάσματα του δευτερολέπτου. Και μέσα σε αυτό το χρόνο, καλείσαι να πάρεις κάποιες αποφάσεις, να αντιδράσεις, κάτι που εκείνη τη στιγμή κάνεις αυθόρμητα. Όλοι μας λοιπόν, μπαίνουμε στη διαδικασία, στη συνεχεία εκ του αποτελέσματος, γνωρίζοντας όλες τις συνιστώσες και την έκβαση, να κάνουμε κρίσεις, παραθέτουμε - ενδεχομένως - εναλλακτικές αντιδράσεις για το περιστατικό. Εκ του ασφαλούς, με το περιθώριο του χρόνου, εκφράζουμε την προσωπική μας εκτίμηση στο «τι θα γινόταν αν δεν», κάτι που, εκ των πραγμάτων, καταλήγει να είναι υποθετικό. Υπό τις ίδιες συνθήκες, με τα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες καταστάσεις, η ίδια Νάντια Αλεξίου, θα έκανε αυτό που έκρινε ότι έπρεπε να κάνει...
Τι θεωρείς ότι λείπει από τις ραδιοφωνικές εκπομπές σήμερα;
Εκείνο που χρειάζεται ο κόσμος σήμερα, είναι ειλικρίνεια. Αληθινές φωνές. Αληθινή ενημέρωση, χωρίς κατευθυνόμενα σχόλια από εκφωνητές και δημοσιογράφους. Η αλήθεια είναι ότι στο ραδιόφωνο που εργάζομαι, στο Real fm, η ενημέρωση, ο σχολιασμός και οι τοποθετήσεις, έχουν ελεύθερο λόγο. Ο κόσμος είναι αυτός που κρίνει τη δουλειά μας, μιας και σε αυτούς απευθυνόμαστε. Ο καθένας από εμάς κάνει τη δουλειά του ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, μεταδίδει τα στοιχεία του ρεπορτάζ, τα σχόλιά του και αναφέρεται σε αυτά που μεταδίδονται στον αέρα. Αυτό ήταν κάτι που έλειπε στην ενημέρωση, ο κόσμος το ζητούσε και αυτό αποτυπώνεται και στις μετρήσεις ακρόασης.
Πώς έχεις φανταστεί την ιδανική εκπομπή που θέλεις να κάνεις;Αν ήταν προσωπική η απόφαση και η επιλογή, θα επέλεγα και πάλι το πεζοδρόμιο. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις, οι αποφάσεις δεν είναι προσωπικές, απόλυτα. Εννοώ, ότι για να κάνεις κάτι άλλο από αυτό που είναι γνωστό ότι κάνεις - στην περίπτωσή μου το αστυνομικό ρεπορτάζ - πρέπει να στο προτείνουν. Αν, λοιπόν, ήμουν αυτή που επέλεγαν και μου ζητούσαν πρόταση για μια εκπομπή, θα μου άρεσε να είναι κάτι σε βραδινό μαγκαζίνο. Την ώρα που επιστρέφει ο κόσμος στο σπίτι, που έχει κλείσει η μέρα και θέλει να ξέρει τι έχει συμβεί στην πόλη του, στη χώρα του, στην καθημερινότητα. Λίγα λόγια και πολύ ρεπορτάζ, από συναδέλφους που γνωρίζουν το αντικείμενο, τοποθετήσεις από σοβαρούς επιστήμονες και ανοιχτά μικρόφωνα - ανεξαιρέτως - στους πολίτες, στους οποίους, ούτως η άλλως, απευθύνονται οι εκπομπές. Πάντως, τίτλο εκπομπής, έχω. Όταν βρέθηκα στις εγκαταστάσεις του Real fm, με τον οποίο συνεργάζομαι σήμερα, έχω μπει στο στούντιο για να ετοιμάσω ένα ηχογραφημένο tape για το κεντρικό magazino του σταθμού και μοντάρω με τον Γιώργο Τζιβελεκίδη, ηχολήπτη στο Real fm. Θέλοντας να με κάνει να αισθανθώ πιο άνετα στο στούντιο, έκανε ένα λογοπαίγνιο: «"Ε-Νάντια", με τη Νάντια Αλεξιου». Και η αλήθεια είναι, ότι βοήθησε! (γέλια). Ακόμα γελάμε όταν συνεργαζόμαστε, με το «Ε-Νάντια»! Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν θα μπορούσα, κάποια στιγμή, να κάνω κάτι δικό μου, μια ραδιοφωνική εκπομπή. Έχω το φόβο του στούντιο και του μικροφώνου. Έχω κάνει ρεπορτάζ και έχω βρεθεί σε απευθείας σύνδεση από επεισόδια, στις φωτιές στην Πελοπόννησο το 2007, στην απαγωγή Παναγόπουλου όσες μέρες ήταν όμηρος ο εφοπλιστής, με τους συναδέλφους ήμασταν στο δρόμο κοντά στο σπίτι, για να μεταφέρουμε το κλίμα - Ιανουάριος μήνας - με κρύο στο δρόμο και τις πληροφορίες με το σταγονόμετρο. Παλαιότερες γενιές δημοσιογράφων, μας έλεγαν για το 74, όταν ήταν στο δρόμο, όταν ξεκινούσαν το ρεπορτάζ. Εμείς, όπως εύστοχα επεσήμανε συνάδελφος, καλύψαμε την παρέλαση της 25ης Μαρτίου αποκλεισμένοι σε εξέδρα, με ΜΑΤ, Αστυνομία, κάρτα πρόσβασης και δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας εξ αποστάσεως - για λόγους ασφαλείας. Όλα αυτά, το ρεπορτάζ στο πεζοδρόμιο για μένα, είναι καταστάσεις που μπορώ να διαχειριστώ. Το στούντιο, από την άλλη, πίσω από ένα μικρόφωνο, με κάνει να αισθάνομαι άβολα, αμήχανα. Πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και έχει ιδιαίτερα ταλέντα. Δεν μπορούν όλοι, να κάνουν τα πάντα! Ξεκίνησα από το ρεπορτάζ στο πεζοδρόμιο - και χαίρομαι γι αυτό - και υπάρχουν αξιόλογοι συνάδελφοι με πολύ εύστοχο σχόλιο και καλή διαχείριση λόγου, ως εκφωνητές στο ραδιόφωνο. Άλλωστε, δεν είναι περίοδος να είσαι «Ε-Νάντια»!
