Μία και μοναδική ευχή ήθελα να γίνει πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια. Να διαψευστεί αυτό εδώ το κείμενο.
Δυστυχώς, η Κασσάνδρα της γειτονιάς σας επιβεβαιώνεται κατά γράμμα, με μικρές διαφοροποιήσεις στα νούμερα, αλλά χωρίς καμία παρέκκλιση επί της ουσίας.
Η χώρα πορεύεται ακυβέρνητη εδώ και πολλές εβδομάδες και εκτός απροόπτου θα συνεχίσει έτσι μέχρι τελικής πτώσεως. Δικής της πτώσεως.
Η «τιμωρία» του δικομματισμού και των κομμάτων του μνημονίου ήταν ένα ποσοστό που πλησίασε το 40% των ψήφων και το 50% των βουλευτικών εδρών.Η ακροδεξιά, με τις διάφορες μεταμορφώσεις της, ξεπέρασε το 20 τοις εκατό. Οι χιτλερικοί έπιασαν πόστο στο κοινοβούλιο και επωάζουν το αυγό του φιδιού στα ορεινά της αίθουσας.
Η χώρα έχει κηρύξει στάση εργασιών και βαδίζει ολοταχώς προς τη χρεωκοπία.
Οι εκλογές κυοφόρησαν νέες εκλογές, οι οποίες μάλλον θα κυοφορήσουν νέες εκλογές. Την εξουσία διεκδικούν προσκυνημένοι, αιθεροβάμονες και αεριτζήδες.
Η Δεξιά προσπαθεί να μας κάνει αριστερούς, αλλά η Αριστερά κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μας στρέψει στη Δεξιά.
Το μενού της εθνικής στρατηγικής κυμαίνεται από τους τεμενάδες μέχρι τους λεονταρισμούς, χωρίς να υπάρχει το παραμικρό ενδιάμεσα.Οσοι έτρεφαν την ψευδαίσθηση ότι οι «νέες δυνάμεις» μπορούσαν να προσφέρουν μία αχτίδα ελπίδας βλέπουν έντρομοι να ξαναγεννιέται μπροστά στα μάτια τους το ΠΑΣΟΚ του 81.
Μια δεξιόστροφη ψευδοαριστερά όπως τότε, αλλά χωρίς όραμα, χωρίς επαρκή λαϊκή στήριξη, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κοινωνική ευθύνη, χωρίς συνοχή, χωρίς φλόγα, χωρίς καπετάνιο.
Το σκάφος με τη γαλανόλευκη σημαία πάει κατευθείαν στα βράχια, αλλά η ορχήστρα παιανίζει ακόμα.
Χωρίς μαέστρο.
Αυτοί που της δίδαξαν φάλτσα τριών δεκαετιών κάθισαν στην άκρη και άφησαν έκθετο στο πόντιουμ έναν αμετροεπή αερολόγο που νομίζει ότι η πολιτική είναι σινιέ φασκελοκουκούλωστη διαδήλωση της πλατείας Συντάγματος.
Και γύρω του να χορεύουν καλικάντζαροι, καθένας με την τρέλα του και με το κόλλημά του, αγνοί μα αλλού νυχτωμένοι, ένα απίθανο ασκέρι σαν τους επτά νάνους του Καββαδία.
Τους βλέπεις να αλαλάζουν τον ελαφρολαϊκό τους πολτό και σούρχεται να πάρεις δρόμο, να ψηφίσεις τους καμμένους και τους συγκαμμένους. Να ξέρεις, τουλάχιστον, τι σου ξημερώνει. Αυτοί θα σε πηδήξουν, αλλά θα προλάβεις τουλάχιστον να πιάσεις το βαζάκι με τη βαζελίνη.
Νιώθεις το αδιέξοδο να σε πνίγει. Ποιος, εσύ που όταν υπήρχε Αριστερά- ονειρευόσουν να πέσει κάποτε η μπάλα στο γήπεδο της Αριστεράς.
Πήγα και είδα τον Μπρους Σπρίνγκστην, την Παρασκευή στη Βαρκελώνη. Χρειαζόμουν μία ανάσα αισιοδοξίας, πίστης και παρηγοριάς, από αυτές που μόνο ο Μπρους ξέρει να προσφέρει.Μου φάνηκε, ακόμα και αυτός ο ακοίμητος, κουρασμένος και θαμπός. Σχεδόν θνητός. Ο 21ος αιώνας έχει τον τρόπο του για να σου κόβει τα ποδάρια.
Φεύγοντας με το λεωφορείο προς το αεροδρόμιο για το ταξίδι της επιστροφής, κοίταξα μία οθόνη με ειδησεογραφικά μηνύματα και την είδα στολισμένη με το πορτρέτο του Τσίπρα.
«Ανησυχία στην Ευρωπαϊκή Ενωση για το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη», έγραφε η λεζάντα.
Μετά τη συνηθισμένη αντανακλαστική αντίδραση («Βρε δεν πάτε στο γεροδιάολο, αφήστε μας ήσυχους επιτέλους»), με έπιασε φόβος.
Φόβος για τον ίδιο τον Αλέξη.
Ούτε τον γνωρίζω προσωπικά ούτε τον εκτιμώ ούτε εμπιστεύομαι το μοντέλο που λανσάρει, αλλά διάβολε, όχι, δεν του αξίζει αυτό που θα εισπράξει.
Η βραδυφλεγής βόμβα μάλλον θα σκάσει στα δικά του χέρια. Οι λύκοι του δικομματισμού τον άφησαν εκτεθειμένο στην πίστα και τον ανάγκασαν να μετουσιώσει σε πράξη τα φληναφήματα που βαφτίζει «πρόγραμμα». Σκάσε και χόρευε, του είπαν.
Όταν έρθει η ώρα της κατάρρευσης, μάλλον γρήγορα παρά αργά, οι λύκοι θα φορτώσουν στην καμπούρα του όλες τις ευθύνες και επειδή το θράσος δεν έχει όρια- θα απαιτήσουν το δημόσιο απαγχονισμό του στου Γουδή.
«Εμείς τουλάχιστον προσπαθήσαμε να αποτρέψουμε τη χρεωκοπία», θα ισχυριστούν: «Ενώ ο Τσίπρας πήγε συνειδητά τη χώρα στο γκρεμό, για να πουλήσει δημαγωγία και επαναστατική γυμναστική. Αυτός είναι ο προδότης. Αυτός είναι ο νέος Τσολάκογλου. Του φέρνει και λίγο, στο τούτο του».
Ο Αλέξης του 16 τοις εκατό.Η αποχαυνωμένη γαλαρία θα τους χειροκροτήσει κι από πάνω. Μήπως έχει κριτήριο για να αξιολογήσει ψύχραιμα πρόσωπα και καταστάσεις ο αλαλιασμένος Έλληνας της φτώχειας, της ανεργίας και του μνημονίου;
Ενας στους πέντε, θυμηθείτε, ψηφίζει άκρα δεξιά. Πέντε στους πέντε θεωρούν μίασμα τη φράση «μαζί τα φάγαμε», πέντε στους πέντε ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα και ουδείς στους πέντε θα συνομολογήσει ποτε τη συνενοχή του.
Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ο Αλέξης Τσίπρας είναι γνήσιο τέκνο της γενιάς της μούντζας.
