Ένας οικογενειάρχης αρκούδος έπεσε στο ποτό. Κάθε βράδυ ξενυχτούσε στα μπαρ, έπινε έναν ποταμό και ύστερα, ξημερώματα, όταν γύριζε σπίτι του λιώμα, ούρλιαζε, ξύπναγε τη γυναίκα του και τα παιδιά του, έσπαγε τα έπιπλα κι έκανε μαύρους στο ξύλο τους δικούς του. Τελικά έπεφτε λιπόθυμος στο πάτωμα. Το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο. Κι ο αρκούδος, μπροστά στον κίνδυνο να χάσει τα πάντα, αποφάσισε να απεξαρτηθεί. Έκοψε το ποτό κι επιπλέον ανακάλυψε τί σπουδαίο αγαθό είναι η σωστή διατροφή και η άθληση. Έτσι κάθε βράδυ γύρναγε στο σπίτι του αργά από το γυμναστήριο. Ξυπνούσε τα παιδιά και τη γυναίκα του. Και για να τους αποδείξει την εκπληκτική του φυσική κατάσταση, έσπαγε τα έπιπλα με καρατιές, ούρλιαζε κι έκανε μαύρους στο ξύλο τους δικούς του. Τελικά έπεφτε λιπόθυμος στο πάτωμα.
Ο χαριτωμένος, πολιτικά ανορθόδοξος και υπόγεια διδακτικός «μύθος της εποχής μας» και του Τζέιμς Θέρμπερ, με κυνηγά ανηλεώς αυτές τις μέρες, καθώς παρακολουθώ σε τηλεόραση και Τύπο πολλούς πολιτικούς «αρκούδους» να προσπαθούν με αγριεμένο βλέμμα να πείσουν τον κόσμο ότι είναι οι καταλληλότεροι οικογενειάρχες. Δεν έχει σημασία αν το πολιτικό τους μητρώο είναι κάπως... βεβαρυμμένο. Ούτε αν μας ρήμαξαν μέχρι πρότινος το... σπίτι. Όχι. Διαγωνίζονται σε παράδοση μαθημάτων τάχα μου πολιτικής ευθύνης και δήθεν πολιτικού ήθους. Και χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής και περίσκεψης, επιδεικνύουν τα καλογυμνασμένα τους μπράτσα πάνω στα οποία μας διαβεβαιώνουν ότι μπορούμε να ακουμπήσουμε ως λαός. Μόνον που στην υπερπροσπάθειά τους, την πατάνε σαν τον ήρωα του Θέρμπερ: Επαναλαμβάνουν την ίδια αναγνωρίσιμη συμπεριφορά. Και το χειρότερο; Την ίδια στιγμή κατηγορούν για επίδειξη τέτοιας συμπεριφοράς όχι βέβαια τον εαυτό τους, αλλά τον μοναδικό κοινό... εχθρό-όνομα και μη χωριό.
Από τις 6 Μαΐου μέχρι και σήμερα που κορυφώνεται ακόμα περισσότερο η πολιτική αντιπαράθεση, με τέτοιο μένος ώστε να μην τηρούνται καλά-καλά τα προσχήματα, αυτή η συμπεριφορά για την οποία μιλάμε είναι μάλιστα εξαιρετικά ευδιάκριτη. Έχει πέντε σημεία:
* Για όλα φταίει κάποιος άλλος ή κάτι άλλο. Κατά σειρά προτίμησης: Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και η αδιάλλακτη συμπεριφορά του. Φταίει ο λαός που δεν ξέρει τί ψηφίζει και που με την ψήφο του οδήγησε τα πράγματα σε αδιέξοδο-ενώ τόσα χρόνια που βασίλευε ο δικομματισμός έπνεε, αυταπόδεικτα άλλωστε, ούριος άνεμος. Φταίνε επίσης ορισμένες δημοσκοπήσεις που ήταν προκατειλημμένες, προκατασκευασμένες, φήμες, ψεύδη-αλλά για κάποιο λόγο έπεσαν μέσα.* Δεν έχει σημασία η συνέπεια. Δεν έχει σημασία αν ο άλλος σε ψήφισε για κάποιες συγκεκριμένες θέσεις. Άπαξ κι οι ψηφοφόροι έκαναν το καθήκον τους, δεν τους πέφτει πια λόγος. Σου απαιτώ να κάνεις κωλοτούμπα και να συνεργαστούμε. Τί κολλάς κι εσύ στη συνέπεια και στον αντιμνημονιακό λόγο; Εδώ αυτός ο λαός έχει ζήσει σειρά από απόλυτες ασυνέπειες-«λεφτά υπάρχουν», «αν μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις εγώ θα παραιτηθώ από τη θέση του υπουργού Οικονομικών», «δεν θα συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ» κλπ. Ε, δεν έγινε και τίποτα. Αρκεί να μιλήσεις μετά περί της σωτηρίας της χώρας και του μέλλοντος των παιδιών μας. Εσύ γιατί επιμένεις να 'σαι συνεπής σε όσα είπες προεκλογικά; Τί νομίζεις ότι είσαι; Πιο μάγκας από όλους τους άλλους;
* Εδώ σου δώσαμε ψήφο ανοχής. Δεν έχει σημασία βέβαια αν αποδεδειγμένα δεν ανεχόμαστε καν την ενισχυμένη εκλογική σου παρουσία, πολλώ δε μάλλον τις προτάσεις σου. Ούτε έχει σημασία ότι αν δεχτείς να σχηματίσεις κυβέρνηση με την δική μας ψήφο ανοχής, θα καταλάβεις το επόμενο λεπτό πόσα απίδια βάζει ο σάκος. Εσύ φαίνεσαι αγνώμων. Εσύ εκθέτεις την χώρα σε κίνδυνο. Εσύ δεν θέλεις να κυβερνήσεις. * Είσαι αλαζών, και καβάλησες το καλάμι. Στο λέμε κάθε τόσο κι εμείς κι οι δημοσιογράφοι, δημοσίως και κατάμουτρα. Δεν έχει σημασία ότι τα ίδια τηλεοπτικά «παράθυρα» που ιδρώνουν να δείξουν πόσο διέπεσαι από αλαζονεία, δεν επεφύλαξαν την ίδια αντιμετώπιση π.χ. στον κ.Χρυσοχοϊδη όταν παραδέχτηκε ότι δεν διάβασε τους όρους του Μνημονίου-αλλά παρόλα αυτά δεν σκέφτηκε να παραιτηθεί αυτοστιγμή. Ούτε όταν «έλυσε» το μεταναστευτικό εν μία νυκτί. Ούτε καν τον κύριο Βουλγαράκη αποκάλεσε κανείς στις τηλεοπτικές ειδήσεις αλαζονικό κι ας είχε πει δημοσίως, όλο αυταρέσκεια, ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό».
* Είσαι λαϊκιστής γιατί λες ό,τι θέλει να ακούσει ο λαός, αλλά μαζεύεσαι όταν έχεις να κάνεις με τους ξένους. Γιατί τάζεις στον λαό πράγματα ανέφικτα και ουτοπικά και γιατί δεν δέχεσαι να αποκηρύξεις τις ιδέες σου και να συνεργαστείς πάνω σε ένα πλάνο εφικτό και υπαρκτό. Το αν είναι και αντιλαϊκό είναι μία απολύτως περιττή λεπτομέρεια. Άλλωστε φτιάχνουμε καινούριο λεξικό: Ο,τι είναι αντίθετο του αντιλαϊκού, είναι αυτομάτως λαϊκίστικο. Αυτά τα πέντε σημεία αναπαράγονται παντού, καθημερινά, με «θρησκευτική» αφοσίωση. Το ξέρουμε, όμως. Η συμπεριφορά του αναβαπτισμένου σωτήρα που στάζει ακόμα από τα νερά της κολυμπήθρας του Σιλωάμ, δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Είναι παλιό όσο κι εκείνη η παροιμία για τον «γάιδαρο που είπε τον πετεινό, κεφάλα». Και σουρεαλιστικό όσο και οι γυμναστικές ασκήσεις του ανανήψαντος αρκούδου του Θέρμπερ.
