Του Δημήτρη Σταματίου
tl;dr: οι Iron Maiden ΔΕΝ έπαιξαν το «Alexander the Great» το βράδυ του Σαββάτου στο ΟΑΚΑ.
Και αφού βγάλαμε από τη μέση το κρίσιμο ερώτημα, ας προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τη δεύτερη μεγάλη metal συναυλία που φιλοξένησε το Ολυμπιακό Στάδιο μέσα στο Μάιο, ξεκαθαρίζοντας από την αρχή ότι δεν είχε μπαλόνια, συρτάκι και Τρύπες. Αυτό που είχε ήταν μια σειρά από κλασικά κομμάτια του heavy metal, είτε από την εποχή της κυριαρχίας του thrash είτε από λίγο νωρίτερα, όταν μια παρέα από το Λονδίνο σφράγιζε με την μουσική της τη νέα γενιά του βρετανικού metal, ή New Wave of British Heavy Metal, όπως έχει γίνει γνωστό.
Χωρίς πολλά-πολλά, οι Νεοϋορκέζοι Anthrax ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 7 το απόγευμα και έδειξαν από νωρίς τις διαθέσεις τους, αρχίζοντας το 45λεπτο σετ τους με το εξαιρετικό «Among the living». Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω εύκολα, έχω ένα soft spot για τους Anthrax και πρέπει να πω ότι δεν με απογοήτευσαν καθόλου (παρά τον μέτριο ήχο - τουλάχιστον από το σημείο που βρισκόμουν).
Το συγκρότημα ήταν σε εξαιρετική φόρμα, «βάρεσε» τα μάλα και τα pits άρχισαν από το πρώτο κομμάτι του setlist. Και τι setlist: «Metal thrasing mad», «I am the law», «Antisocial», «Got the time» και για κλείσιμο το ιστορικό «Indians», όλα τα κομμάτια ένα κι ένα για ατέλειωτο moshing, με τον κόσμο να γουστάρει και να το δείχνει, εχμ, εμπράκτως.
Μετά το «ζέσταμα» με τους Anthrax και περίπου δέκα λεπτά πριν τις 9 από το P.A. άρχισε να παίζει το «Doctor, doctor» των UFO, με το οποίο ανοίγουν παραδοσιακά οι συναυλίες των Iron Maiden, ενώ υπό τους ήχους του «Ides of March» στο video wall έπαιζε υποβλητικό βιντεάκι που παρουσίαζε εικόνες από το Λονδίνο του τέλους της δεκαετίας του '70, όταν η μπάντα άρχιζε να διαμορφώνεται, ενώ η συναυλία άρχισε με μια εκρηκτική εκτέλεση του «Murders in the Rue Morgue».
Αν υπάρχει κάτι που μου έμεινε από τη συναυλία είναι η αίσθηση που πάντα είχα, ότι οι Iron Maiden είναι κατά βάση ένα prog rock συγκρότημα που, απλώς, παίζει πολύ δυνατά. Το γεγονός ότι το setlist προερχόταν από τους πρώτους δίσκους τους μου το θύμησε πολύ έντονα: «Phantom of the Opera», «Powerslave», «Rime of the ancient mariner», «Seventh son of a seventh son», «Hallowed by thy name», όλα μικρές σουίτες με εντυπωσιακές αλλαγές στην ταχύτητα, την ένταση, το ύφος (το «Rime...» περιλάμβανε και απαγγελία τμήματος από το επικό ποίημα του Samuel Taylor Coleridge), όλα να εκφράζουν μια φιλοδοξία πέρα και πάνω από τα στενά όρια του metal.
Αλλά και το metal εκεί ήταν, με τη βία του «Killers», το σκοτάδι του «Number of the beast», τον επικό καλπασμό του «The Trooper», την ταχύτητα του «Aces high», το υποβλητικό «Fear of the dark» (με διαρκή συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά)... Βασικά, το setlist (με έκπληξη - ειδικά για τη συναυλία στην Αθήνα - το «Infinite dreams», το οποίο το συγκρότημα έχει να παίζει εδώ και δεκαετίες) μας... εξήγησε γιατί μετά από 50 χρόνια οι Iron Maiden είναι ακόμα relevant στη μουσική, που οι ίδιοι βοήθησαν να εξελιχθεί. Παρά τα χρόνια που πέρασαν και το γεγονός ότι ο Bruce Dickinson δεν μπορεί να πιάσει τις «ψηλές» του παρελθόντος, το θηρίο παραμένει ζωντανό και περίπου 50.000 κόσμος όλων των ηλικιών το πιστοποίησε το βράδυ του Σαββάτου.
Fear of the dark
Fear of the dark
I have a constant fear that something's always near
