Θα ήθελα, όμως, να αναφερθώ στο ραδιομαραθώνιο που κάναμε τη Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου στο ραδιόφωνο της Στροφής
Όλα ξεκίνησαν με ένα τηλεφώνημα του Κανελλόπουλου. Έλα, ρε, καλημέρα. Την επόμενη Δευτέρα σε έχω βάλει μαζί με τον Έβενη 09.00 με 10.00 το πρωί, στη Στροφή, ο ραδιομαραθώνιος θα γίνει!.
- Οι άλλοι θα έρθουν, Δημήτρη;
Θα είναι όλοι εκεί, κι ακόμα περισσότεροι, all star θα το κάνουμε!.
Και εκείνη η Δευτέρα ήρθε πολύ γρήγορα. Ήταν μια μέρα συννεφιασμένη και σκοτεινή που γινόταν ακόμα πιο μαύρη λόγω της απεργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, που είχε νεκρώσει για άλλη μια φορά την πρωτεύουσα.Ο Άκης Έβενης κατεβαίνει τη Μεσογείων, μικρά εγκεφαλικά με πρώτη-δευτέρα ταχύτητα, σε ένα απίστευτο κυκλοφοριακό jam. Φτάνει στην ώρα του, έχουμε ραντεβού έξω από το ΒΗΜΑ Fm στη Μιχαλακοπούλου, έχω καλέσει ραδιοταξί, σλάλομ ανάμεσα σε μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, ευτυχώς ο οδηγός του ταξί ξέρει την Αθήνα πολύ καλά.
Φτάσαμε μισή ώρα πριν από την εκπομπή μας, ο Άκης έχει επιμεληθεί τις μουσικές που θα παίζαμε και εγώ τα λόγια. Τα παιδιά που εργάζονται εκεί επιτελούν κοινωνικό έργο, μιλάμε μαζί τους και μας μεταφέρουν όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην άσκηση των καθηκόντων τους. Προσπαθώ να φτιάξω καφέ, ρίχνω τα ποτηράκια, ρίχνω τον καφέ πάνω στο λαπ τοπ του Κανελλό, καλά που δεν πάθαμε τίποτε.
Έρχεται η ώρα της εκπομπής. Ο Έβενης έχει να βγει στον αέρα 7 χρόνια, άντε, μια χούντα χρόνια του λέω και γελάμε, έχει λογικό άγχος, έχω κι εγώ άγχος κι ας έχω κάνει εκπομπή μόλις δύο ώρες πριν. Ο Άκης, βλέπετε, είναι από τους ραδιοφωνικούς μου ήρωες, εκπροσωπώντας το ραδιόφωνο που πάντα ήθελα να κάνω. Κάθομαι στην κονσόλα που φιλοξενείται σε ένα πανέμορφο και ζεστό στούντιο, ο Έβενης απέναντί μου, ξεκινάμε, συνεχίζουμε μετά τον Χρήστο Μιχαηλίδη, οι ροκιές μας βαράνε στον αέρα!Σχόλιο κι άλλο σχόλιο, πώς περνάει τόσο γρήγορα η ώρα, ο Καλαμίτσης μας ακούει μέσα από το ταξί, κάπου έχει μπλέξει στην κίνηση της Πεύκης, έρχονται μαζί με τον Χουλαδάκη, χαιρετίσματα και καλό κουράγιο σε όσους πήζετε στην κίνηση αυτή την ώρα!...
Η ώρα πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, όπως όλα τα λαμπερά πράγματα σε αυτή τη ζωή, οι επόμενοι ήρθαν, το πρόγραμμα, τελικά, συνεχίστηκε μέχρι το βράδυ.
Βγαίνουμε με τον Άκη από τον σταθμό, περπατάμε προς τον Άγιο Παντελεήμονα και γινόμαστε κομμάτι ενός απίστευτου μωσαϊκού εθνικοτήτων, αναπνέοντας έναν αέρα που έχει μπόλικη ένταση. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι διάχυτα συναισθήματα στην ατμόσφαιρα, το περιβάλλον θυμίζει κάτι από γκέτο. Είναι η ιδέα μας ή είναι πραγματικότητα; Έχουμε επηρεαστεί από αυτά που έχουμε δει στους δέκτες μας ή στο επόμενο δευτερόλεπτο κάποιος θα προσπαθήσει να μας κλέψει τις τσάντες;
Όλα κύλησαν, όμως, ομαλά, διαφορετικά από αυτά που επιβάλει η τρομολαγνεία των Media. Ούτε όλοι οι ξένοι είναι εγκληματίες, ούτε όλα τα εξαρτημένα άτομα είναι πρεζάκια, γεννημένα για να κάνουν το κακό. Όλοι αυτοί είναι άνθρωποι που χρειάζονται τη βοήθειά μας, με όποιον τρόπο διαθέτει ο καθένας μας. Εμείς, ως e-tetRadio και ως δημοσιογράφοι-μουσικοί παραγωγοί, αυτό μπορέσαμε να κάνουμε. Άλλωστε κι εμείς, εξαρτημένα άτομα είμαστε με το ραδιόφωνο, τα ερτζιανά είναι η απεξάρτησή μας από όλα αυτά που συμβαίνουν, από όλα αυτά που ζούμε.
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι (άλλη) μια περιοχή στην οποία θα πρέπει να ενσκήψει η πολιτεία προκειμένου να μη γίνει ένα μέρος τύπου Μπρονξ. Αντίθετα, θα πρέπει να καταστεί μια κουκίδα στο χάρτη της πόλης όπου όλες οι φυλές θα μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά, μια περιοχή που να μη φοβάσαι να περπατήσεις μέρα μεσημέρι.Στις δημοσκοπήσεις βγαίνουμε ο πιο ξενόφοβος λαός της Eυρώπης, ο λαός που εύκολα περιθωριοποιεί τους ανθρώπους. Πού θα πάει; Θα συνηθίσουμε, θα καταλάβουμε, θα ωριμάσουμε, θα ζήσουμε μαζί τους, θα τους αγαπήσουμε, θα δούμε το όφελος, θα πάψουμε να φοβόμαστε. Όπως δεν φοβάται σε τέτοιο βαθμό, αφού και εκεί υπάρχουν γκέτο - η Γαλλία του Γαλλοαλγερινού Zιντάν, του Kούντερα, του Mirwais. Που δεν θα βλέπεις στο δρόμο άτομα εξαρτημένα και θα τα χαρακτηρίζεις πρεζάκια και τζάνκι. Όμως, για να γίνει αυτό, μέσα μας θα παλέψουν ο φόβος και η εχθρότητα με την αποδοχή και τη γλύκα. Εμείς, με τη δική μας προσπάθεια, νιώθω ότι κάτι κάναμε. Άλλωστε, τι είναι πιο γλυκό, ζεστό κι ανθρώπινο από το πραγματικό ραδιόφωνο;
Ήταν μια μέρα συννεφιασμένη και σκοτεινή, που γινόταν ακόμα πιο μαύρη λόγω της απεργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, που είχε νεκρώσει για άλλη μια φορά την πρωτεύουσα, μια μέρα που ξαφνικά φωτίστηκε από τις φωνές, τις μουσικές, τα χαμόγελα κάποιων τύπων που λατρεύουν το ραδιόφωνο και παίρνουν ζωή μέσα απ αυτό...
Θα ακολουθήσουν κι άλλες παρόμοιες προσπάθειες κι αυτό είναι υπόσχεση, βασικά προς τους εαυτούς μας.
Καλή χρονιά!...
