Το «Δεύτερο» παρουσιάζει ως γνωστόν το καλό ελληνικό τραγούδι. Όχι στο σύνολό του, σαφώς και του ξεφεύγουν κάποια πράγματα, ειδικά τα καινούργια, αλλά εντάξει, δεν πρόκειται ποτέ να παίξει άσχημο κομμάτι. Δεν θα μεταδώσουν ποτέ οι παραγωγοί του μουσική που θα σε προσβάλλει ως ακροατή. Ακούω λόγου χάριν σήμερα από τις 7 το πρωί, τις Ειρήνη Γιανναρά, Μαρία Κοζάκου και Μαργαρίτα Μυτιληναίου και θα έλεγα πως διατρέχουν και οι τρεις τους την ελληνική δισκογραφία με τέχνη. Από την Τσανακλίδου (καλή ώρα, ο τίτλος μας) μέχρι και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου. Και από Βιτάλη μέχρι Τερμίτες. Και χθες το βράδυ, αργά, άκουγα τον Κώστα Τριπολίτη να αφιερώνει τη μεταμεσονύκτια εκπομπή του στους ξενύχτηδες, σε όσους είχαν σκοπιά και σε εκείνους που βρίσκονταν σε εφημερία. Αυτός είναι ποιητής βέβαια, έχει και τον τρόπο του…
Μια και το έφερε η κουβέντα, να μην το ξεχάσω: Η νυχτερινή ζώνη του «Δεύτερου», 12 με 1, είναι καταπληκτική. Με Άννα Παναγιωτοπούλου, Στέλλα Βλαχογιάννη, Μαριανίνα Κριεζή και Κώστα Τριπολίτη. Καλό νυχτερινό ραδιόφωνο, διαφορετικό από το συνηθισμένο, με εκπομπές προσεγμένες και καλοδουλεμένες. Αλλά και άλλοι παραγωγοί είναι καλοί. Ο Καρυώτης, ο Πρίντεζης, η Λαχανά, η Διάκου, ο Χρυσοστόμου. Και άλλοι. Ο Βούτσινος και ο Αλαγιάννης. Όλοι τους, άνθρωποι που γνωρίζουν το ελληνικό τραγούδι και μπορούν να πουν και δύο-τρεις ιστορίες γι’ αυτό.
Θα έπρεπε να είναι λίγο πιο alive όμως το «Δεύτερο». Να είχε περισσότερο τσαγανό. Να βάδιζε και σε πιο επαναστατικά μονοπάτια, ξεχνώντας την αστική του καταγωγή. Ίσως όμως αυτό το low και cool στιλ που έχει υιοθετήσει να αποτελεί άποψη. Σεβαστή. Αν και προσωπικά, ως ακροατής, δεν μου αρέσει πάντα. Θα το ήθελα λίγο περισσότερο με τη γροθιά ψηλά. Έχει την αποστολή του όμως...
