KΡITIKH ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ. ΔΗΛΑΔΗ;

Έλεγα τη Δευτέρα πως όποια κριτική ασκούμε σε ραδιοφωνικά πρόσωπα ή εκπομπές δεν γίνεται επί του αποτελέσματος, για το πως δηλαδή παρουσιάζονται οι παραγωγοί στο μικρόφωνο. Δεν ξέρω τι πιστεύετε κι εσείς ως ακροατές αλλά, προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει και τόσο αν εκείνος που βρίσκεται μέσα στο στούντιο (έχει ή) δεν έχει καλή άρθρωση ή, αν, η φωνή του (είναι ή) δεν είναι στεντόρεια και καθαρή - θέλω την άποψή σας επί του ζητήματος, παρουσιάζει νομίζω ενδιαφέρον για όλους εκείνους που κάνουν εκπομπές.

Αυτά λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν λεπτομέρειες - όχι βέβαια πως δεν προτιμάς να ακούσεις μία ζεστή ραδιοφωνική φωνή αλλά δεν είναι το ζητούμενο.
Εκείνο που (με) ενδιαφέρει είναι η ουσία. Και η αισθητική. Και ο γενικότερος προσανατολισμός μίας εκπομπής. Ένας προσανατολισμός που γίνεται φανερός από το πρώτο δεκάλεπτο κιόλας.

Τι λέει επομένως εκείνος που βρίσκεται on air; Τι επιλέγει να πει; Ποια είναι η αισθητική και ποιο το χιούμορ του; Και ποια η θεματολογία που παρουσιάζει στις εκπομπές του; Θεωρώ πως αυτά είναι που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα.

Ο Μάκης Μηλάτος λόγου χάριν. Πιστεύω πως κάνει μία από τις πιο εμπεριστατωμένες μουσικές εκπομπές στα FM - κάθε μεσημέρι 3 με 4:30 στον «105,5 Στο Κόκκινο». Η χροιά της φωνής του δεν είναι (και η πιο) ραδιοφωνική. Αλλά, και τι έγινε; Τον ακούς και χαίρεσαι. Κάνει μεστό ραδιόφωνο, σοβαρό.

Από την άλλη ο Δημήτρης Παπανώτας στον «Sfera 102,2» - κάθε πρωί, 7 με 10. Ωραία φωνή και άνεση στο μικρόφωνο. Όπως και ο Βασίλης Δρυμούσης, επίσης, στον «Fresh 88,6». Ε, και; Ρηχός λόγος, θεματολογία τηλεοπτικού πρωινάδικου, τους ακούς και αν είσαι στο αυτοκίνητο τρέμεις να μην τρακάρεις...