Από τότε βέβαια έχουν περάσει χρόνια, δεκαετίες. Και μόνο πρόσφατα χάσαμε τα ίχνη του Νίκου Μαστοράκη αφού, καλώς ή κακώς, μέχρι και πριν από λίγο καιρό μας απασχολούσε με τις τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές του ενασχολήσεις. «Radio Gold 103,3». Αυτό αποτελούσε και το τελευταίο του μετερίζι στα FM. Πριν από έναν χρόνο ο σταθμός εξαγοράστηκε από τον όμιλο Μπόμπολα και μετατράπηκε σε «Sentra 103,3». Ο Radio Gold συνεχίζει πλέον μόνο διαδικτυακά.
Ο σταθμός είχε -όσο ήταν στα FM- ένα θετικό κι ένα αρνητικό: Το ίδιο και το αυτό, τον Νίκο Μαστοράκη δηλαδή. Διότι, γνώστης της μουσικής ανέκαθεν αυτός, του κλασικού ροκ βέβαια, έπαιζε καλή μουσική στο ραδιόφωνό του. Και σαφώς πιο ενδιαφέρουσα από τη ροκ που παίζουν οι κατ΄ ευφημισμόν ροκ σταθμοί της πόλης. Όμως είχε κι ένα μεγάλο αρνητικό: Μιλούσε ανάμεσα στα τραγούδια ο Νίκος Μαστοράκης. Και δεν είναι μόνο το διδακτικό του ύφος που ηχούσε άσχημα στα αυτιά μου, ήταν και η χροιά της βραχνής του φωνής που με χάλαγε - γούστα είναι αυτά βέβαια, ένας αναγνώστης θυμάμαι μου έγραφε πως του άρεσε. Χώρια ότι παρουσίαζε 20λεπτες διαφημίσεις (!) των cd-συλλογών που κυκλοφορούσαν κάτω από τη δική του επιμέλεια - ξεκίναγε η διαφήμιση και βράδιαζε μέχρι να τελειώσει, ήταν διαφημίσεις Μπεν Χουρ. Ωστόσο, επαναλαμβάνω, οι μουσικές του επιλογές ήταν άκρως ενδιαφέρουσες. Συντονιζόμουν τακτικά στη συχνότητά του.Βέβαια το ζήτημα με τον Νίκο Μαστοράκη είναι κυρίως θέμα αισθητικής. Και λιγότερο, ζήτημα πολιτικών πιστεύω ή πολιτικών πεπραγμένων ή χροιάς φωνής, ή οτιδήποτε άλλο...
